อยากจะแก้ไข...

บล็อกนี้จะขอเป็นเนื้อที่สำหรับ คำขอโทษ และ คำขอบคุณ รวมไปถึง...เขียนอะไรบางอย่างเพื่อตัวเอง

.

.

.

เรื่องเมื่อวาน ตอนนี้ยังไม่อาจพูดได้ว่า ทำไมเมื่อวานมันเกิดอะไรแบบนั้นขึ้น...มันทั้งแน่ใจ และ ไม่แน่ใจ แต่ทุกสิ่งที่เขียน ขอให้ทุกคนเข้าใจว่ามันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ...

จากนี้อยากจะเขียนในสิ่งที่ไม่เคยบอกใคร และไม่เคยคิดจะบอกใครมาก่อน โดยไม่คิดจะอายหรือเสียใจ ที่จะมีคนซักกี่ร้อยที่เปิดเข้ามาอ่านสิ่งที่โซลกำลังจะพิมพ์ต่อไปนี้...

ตลอด 4 ที่ผ่านมา โลกใบเล็กๆของคนอายุ 10 กว่าคนนึง หมุนรอบอยู่กับไอดอลรุ่นราวคราวเดียวกัน ทุกวันและทุกเวลา จนหลายสิ่ง เกิด และ สำเร็จ หรือรวมไปถึง จบลง หลายอย่างนั้นเกิดขึ้นมาจากจัมพ์...แน่นอน จะไม่ได้หมายถึง จัมพ์คือทุกสิ่งในโลกของเรา โซลเองก็มีเป้าหมายชีวิต มีครอบครัว มีเพื่อน ไม่ต่างกับใครคนอื่น แต่จัมพ์ช่วยเข้ามาแต่งเติมสีสัน และ การดำเนินทางให้สนุกและมีเป้าหมายมากขึ้น... นั่นคือความหมายที่อยากจะบอกว่า โลกใบเล็กของเราหมุนรอบพวกเขาอยู่

ซึ่งแน่นอน หากสิ่งที่เราอยู่ด้วยตลอดเวลานั้น เรากำลังจะต้องเลิกห่างกันไป คงเป็นเรื่องธรรมดาที่อาจจะรู้สึกเศร้า และ เหงา แม้ว่าจะรู้สัจธรรมที่ว่า มีเกิดก็ต้องมีดับก็ตาม...

ดังนั้น เมื่อวานเมื่อคิดว่า เราคงจะต้องเลิกแล้ว เพราะตอนนั้นคิดว่า เราคงไม่ได้ชอบเขาจริงๆ สิ่งที่สะสมมาตลอด 4 ปี จะต้องหมดและจบลงไป เลยรู้สึกรับไม่ได้ล่ะมั้ง...

กลับมานั่งอ่านบล็อกเมื่อวาน รวมถึงสิ่งที่พูดออกไปต่างๆ ก็รู้สึกว่า เราเนี่ยพูดจาเป็นเด็กจัง...จริงๆก็ไม่ใช่ผู้ใหญ่อะไรหรอกนะ แต่กลับไปอ่านก็รู้สึกว่า เขียนด้วยอารมณ์เหมือนเด็กตัวเล็กๆคนนึงจริงๆ

อายนะ แต่ไม่ลบหรอก...

อันที่จริงวันนี้ทั้งวันไม่ได้นั่งคิดถึงคอนเสิร์ตที่ไปดูมาเลย พยายามหลบไม่คิดถึงมัน จนคิดว่า ตัวเราก็เริ่มจะลืมมันไปทีละนิด... แต่ก็คงไม่ได้อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ ทว่า ในระหว่างที่พยายามจะหลบมันออกไป ใจอีกใจก็นั่งคุยกับตัวเอง จะทำยังไงต่อไป? ย้อนกลับไปก่อนที่จะถึงเมื่อวาน? แล้วถามว่าตัวเองเป็นอะไร และ ต้องการอะไรกันแน่?

จนเหมือนจะได้คำตอบ... และก็ตัดสินใจ

อันที่จริงก็คงคำตอบเดิมที่คิดไว้ตั้งแต่แรกนั่นแหละ แต่แค่ทำให้คำตอบนั้นชัดเจนมากขึ้น...

จะชอบต่อไป จะเป็นเหมือนเดิม... นึกย้อนกลับไปก็รู้สึกแย่ที่พูดอะไรออกไปขนาดนั้น บวกกับอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้รู้ว่าเราเหนื่อย และ กดความรู้สึกตัวเองไปมากแค่ไหน...

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะจัมพ์อย่างเดียว ความกดดัน และ ความผิดหวังหลายๆอย่างที่สั่งสม มันทำให้พอถึงเวลาที่เราไปหาสิ่งที่เราชอบและรักที่สุด และไม่เป็นอย่างที่เราคิด จึงอาจจะทำให้มันสร้างภาพและความคิดไม่ดีๆออกมา...

เหนื่อยกายทำให้ไม่สบายกาย ก่อนหน้านี้ออกจากบ้านทุกวันและไม่ได้พักจนเหนื่อยล้า บวกทั้งวันที่ไปก็ตื่นตั้งแต่ตีสี่ ออกจากบ้าน และได้ดูก็ตอนเที่ยงตรง เหนื่อยจนทำให้ล้าและอารมณ์ไม่คงที่โดยไม่รู้ตัว อันนี้ก็พูดตามหลักวิทยาศาสตร์รึเปล่านะ ที่ว่าร่างกายไม่ได้รับการพักผ่อน อารมณ์ก็จะเปลี่ยนไปเป็นเรื่องธรรมดา

เหนื่อยใจทำให้ไม่สบายใจ ก่อนหน้านี้เครียด กดดัน เรื่องโรงเรียน เหงาร้องไห้เพราะอยู่ไกลบ้านในวันครอบครัว กับ ครอบครัวคนอื่นที่เราไม่สามารถเข้าไปร่วมได้ และตื่นเต้นจนเกินไปแต่กดเอาไว้โดยไม่รู้ตัวที่ในที่สุดก็จะได้ไปเจอจัมพ์แล้ว...

คิดว่า คงเป็นปัจจัยใหญ่ที่ทำให้เรื่องเมื่อวาน มันไปกันใหญ่เข้าไปอีก... แต่ที่ผิดตรงๆก็คือใจเรานั่นแหละ

ใช่แล้ว... เพราะว่าใจที่ว่า ไม่เคยหวังให้จัมพ์ทำอะไรเพื่อเราน่ะเป็นเรื่องจริง แต่สิ่งที่หวังใหญ่กว่านั้น คือ อยากให้เขามองเห็นว่า เรามายืนอยู่ตรงนี้ และ รักเขา นั่นแหละที่ทำให้เป็นแบบนี้ไป

เพราะจริงๆ มันไม่มีทางเป็นไปได้...คนเป็นหมื่น มืดก็มืด แถมยังต้องดำเนินการแสดงต่อไปอีก อย่าว่าแต่คนไม่รู้จักเลย ต่อให้เพื่อนหรือครอบครัวไปนั่งดู โดยที่ไม่ได้บอกเอาไว้ว่าจะนั่งตรงไหน ยังไงก็หาไม่เจอหรอก...

รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ แต่นะ ก็ไม่แปลกถ้ายังหวัง... สิ่งนี้แหละที่ไม่เคยบอกใคร แต่ก็คิดว่าไม่ว่าแฟนๆคนไหนก็คงคิดเหมือนกันนั่นแหละ

นี่แหละที่มันทำร้ายเรา...และพาลทำให้ทุกอย่างแย่ลง

ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับความรู้สึกและความคิดเรานั่นแหละ ว่ามันจะดี หรือว่า ไม่ดี... มีใครเคยสังเกตบ้างไหม เวลาฟังเพลง... ถ้าวันนั้นเราร้องไห้ หรือ ว่าเราโมโหใครอยู่ แม้ว่าจะฟังเพลงช้า แต่มันก็จะรู้สึกว่าเพลงนั้นมันร้องเร็วเหลือเกิน แต่ถ้าวันนั้นเราดีใจหรือมีความสุข ไม่ว่าเพลงจะช้าแค่ไหน มันก็กลายเป็นเพลงเร็วขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด...สิ่งที่โซลมองเห็นเมื่อวาน ก็คงเป็นอย่างนั้นนั่นแหละ...

แต่ก็จะไม่โทษใคร หรือ โทษมั่วซั่ว แต่มันเป็นเพราะตัวเราเอง

ขอบคุณสิ่งที่ใครบางคนพูดกับโซล ที่ทำให้โซลนึกถึงสิ่งที่เผลอมองไป สิ่งที่สำคัญที่สุด ลืมไปได้ยังไงนะ...

นั่นก็คือน้ำตาที่จัมพ์ร้องไห้ทุกครั้ง ที่พูดขอบคุณแฟนคลับหลังคอนเสิร์ต... มันไม่ใช่งาน แต่มันร้องออกมาเอง โซลเชื่อเหลือเกินว่ามันเป็นของจริง... 

เพราะน้ำตาที่ทำให้คนเห็น ตื้นตันและอดที่จะมีอารมณ์ร่วมไม่ได้นั้น น้ำตาเทียมหรือการแสดงน่ะ ทำไม่ได้หรอก...เพราะความรู้สึก คือสิ่งที่ถ่ายทอดและสัมผัสได้

โชคดีที่โซลไม่ได้เขียนบล็อกนี้เป็นภาษาญี่ปุ่น...ไม่อย่างนั้น ถ้าจัมพ์มาเห็น อาจจะต้องร้องไห้กับสิ่งที่โซลพิมพ์ไป แต่เพราะเขียนเป็นภาษาไทย ตัวเองก็จะร้องไห้เอง แต่แบบนี้ก็ดีกว่า ที่จะไปทำให้คนอื่นต้องร้องไห้กับสิ่งที่ตัวเองคิดขึ้นมาคนเดียว

จากนี้ไปแม้ว่าจะไปคอนเสิร์ตอีกซักกี่ครั้ง และทุกครั้งก็อาจจะเป็นแบบนี้ โซลก็ไม่รู้...แต่ก็จะไป ไปสนับสนุน ไปแสดงว่ารัก ในที่ๆเขามองไม่เห็น แต่ทำให้เขารู้สึกได้ แค่นั้นแหละ พอแล้ว

หรืออีกแง่ คือไป จนกว่าจะแน่ใจว่า เราไม่ได้ชอบจริงๆ แล้วจึงบอกลา...

นี่แหละ...คือสิ่งที่อยากจะแก้ไขในสิ่งที่พูดไปเมื่อวาน แต่จะไม่ลบ เพราะการลบสิ่งที่ผิดพลาด มันเป็นไปไม่ได้ นอกจากแก้ไข และทำให้มันดีขึ้นมา

เรื่องริว คิดไปก็โมโหตัวเอง อารมณ์จริงๆ... ย้อนกลับไปภาพที่ทุกคนก้มหัวขอโทษแทนริววันนั้น ก็แทบอยากจะยกโน๊ตบุ๊คตบหัวตัวเอง แย่จริงๆ...ขอโทษนะจัมพ์ ขอโทษนะจริงๆ

การที่ถือพัดริวไปนั้นหลายครั้งก็คิดว่ามันไม่ควร... แต่เพราะความเห็นแก่ตัวเลยถือมันไป เพียงแค่อยากบอกจัมพ์ว่า ยังมีคนรอน้องของพวกนายอยู่นะ ไม่ต้องเป็นห่วง...แต่เขาก็อาจจะตีความคิดคนละแบบก็ได้... โซลไม่รู้ว่า ครั้งแรกตอนที่น้องไม่อยู่ แฟนคนไหนทำอะไรไม่ดีจนจัมพ์เสียใจไปบ้าง แต่เมื่อฟังดูและนึกถึง ก็มักจะลดพัดลงเสมอ... แต่ก็ยังยกขึ้นยกลงอยู่อย่างนั้น

อีกสิ่งที่โซลทำเสมอคือการเขียนจดหมายไปให้กำลังใจ...ไม่ได้เรียกร้องหรืออะไร เพียงแค่ให้กำลังใจจริงๆ ขอให้เขาได้รับได้อ่านและได้เป็นกำลังให้พวกเขาได้ซักนิดก็ยังดีนั่นแหละพอแล้ว 

เริ่มเขียนต่อไม่ได้แล้ว...คงแค่นี้ล่ะมั้ง

หลังจากนี้ทุกอย่างจะเหมือนเดิม แต่อาจจะไม่มากมายเท่าเมื่อก่อน เพื่อปกป้องไม่ให้ตัวเอง ล้ำเส้นอีก ฮะๆ

สุดท้ายขอบคุณทุกๆความคิดเห็นนะคะ

โดยเฉพาะ คุณ daruru ขอบคุณมากจริงๆ ไม่รู้จะขอบคุณคำไหนบ้างและอะไรบ้าง เพียงแต่ขอบคุณ เพราะคำพูดของคุณ ทำให้โซลได้ความเป็นตัวเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ถึงจะไม่รู้จักกันก็ตาม ขอบคุณนะคะ

พี่ๆเดอะแก๊ง รวมไปถึงยูเมะ ที่มักจะรับฟังเสมอ ไม่ว่ามันจะไร้สาระน่าปวดหัวแค่ไหนก็ตาม

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ...

สุดท้าย...บอกไว้ให้เป็นสิ่งสำคัญ ทุกคนคะ ในคอนเสิร์ต จัมพ์ทำงานหนักจริงๆ ทั้งเต้นและทุกอย่าง ขอให้ทุกคนไปดูและภูมิใจ ยินดีกับที่เขาทำงานหนักทุกวันเพื่อให้พวกเราสนุกในคอนเสิร์ตนะ 

โซลจริงๆคงพูดอะไรไปขนาดนั้นแล้วก็ไม่มีสิทธิ์พูดหรอก...แต่อยากจะพูดจากใจ ว่าจัมพ์ เป็นวงที่ไม่ว่าใครเห็น จะต้องหลงรัก และ ภูมิใจในความพยายามแทนพวกเขาจริงๆ...