ถามจริง...เห็นชื่อบล็อกแล้วรู้สึกยังไงกันบ้าง...
1.เฮ้ย!!!
2.ไม่เห็นรู้เลย!
3.กุว่าและ
=_= ไม่ว่าจะเป็นข้อไหนก็ตามก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะ m(_ _)m ด้วยอะไรหลายๆอย่างเลยไม่บอกใคร อยู่เงียบๆจนมาเล่าก็ตอนไปมาแล้ว...หรือ ตอนอ่านหัวข้อยังไม่รู้กันว่า ตกลงไปจริงๆหรือ?
คำพูดด้านบนฟังดูกวนตีนจัง ขอโทษนะ อารมณ์มัน... m(_ _)m
จากนี้ไป จะขอเขียนบล็อกในฐานะของ "โซล" แฟนคลับ เฮย์เซย์จัมพ์คนนึงเท่านั้น ย้ำ! แค่คนนึงเท่านั้น...
เล่าไงดีล่ะ รีพอร์ตก่อนเหรอ? ไม่ล่ะ รีพอร์ตไม่เป็นหรอก ไม่เคยอ่านด้วย เคยแต่มีคนไปอ่านมาแล้วเล่าให้ฟัง เลยไม่รู้ว่าต้องเขียนแล้วเตรียมตัวยังไง...
ตรงหน้าโซลมีคนใช้อุจิวะด้านหลังแปะกระดาษขาว ระหว่างคอนก็ดูไปจดอะไรยิกๆไปด้วยล่ะ คงเป็นพวกคอยรีพอร์ตสินะ แต่โซลทำไม่เป็นอ่ะ ขอโทษนะ ^^;
เล่ากันแบบ ตามที่เห็นละกันนะ
อันที่จริง จำไม่ค่อยได้อ่ะนะ โซลว่าโซลตอบเป็นคำถามดีกว่า ตามยอดฮิตที่ใครๆก็อยากรู้ ^_^b
Q1. ใครหล่อที่สุดหรอ!!?
A1. ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ หน้าก็เหมือนตามในทีวีทุกอย่าง ไม่เข้าใจว่าทำไม คนชอบรีพอร์ตว่าตัวจริงหล่อกว่าในทีวี? (ตอบกวนตรีนมาก) =_= หรือเพราะเราอยู่ค่อนข้างบนๆกันก็ไม่รู้นะ แต่โอซาก้าโจวมันเล็ก เท่าที่ตาเห็นหล่อทุกคน ตามที่เห็นนั่นแหละ ^^
Q2. งั้นก็ได้ แล้วใครดูดีสุดอ่ะ?
A2. อืมมม สำหรับโซลแล้ว โซลว่า เคย์โตะดูดีที่สุดล่ะ~ มากๆเลย
Q3. แต่ละคนเป็นไงบ้างๆ แบบทำผมยังไงทำนองนี้?
A3. คนแรก เรียวจัง ทรงผมขัดใจมาก เกาหลีสุดๆ ผมบังตาข้างนึงด้วย แล้วก็ทำหยึยๆบนหัว ไม่ชอบเลยอ่ะ ไม่เหมือนเรียวจังเลย... ไดกิงกับเคย์โตะ สองคนนี้ทำผมคล้ายๆกันเลยล่ะ ก็ไม่ใช่จะบอกว่าทรงเดียวกันนะ แต่แบบ เหมือนคนอาบน้ำใหม่ๆแล้วไดร์ผมแค่นั้นอ่ะ หล่อมาก วันนี้พี่ไดกิงหล่อกว่าน่ารักอีก เคตก็หล่อขึ้นด้วยเหมือนกัน แล้วนะ สีผมเหมือนกันเด๊ะเลยไง เลยดูคล้ายๆกัน พี่ฮิคกี้ คนนี้ค่อนข้างเป็นพ้อยท์ เพราะกลายเป็นหัวข้อตอน MC ด้วย ก็คือ ทรงผม ทำผมเหมือนตุ๊กตาหมีอ่ะ...แบบ ฟูๆหยอยๆ (อธิบายน่าเกลียดมาก) มันก็ไม่ใช่หยึยๆแบบที่เหมือนกับเอาที่หนีบมาม้วนผมเป็นลอนสวยๆอ่ะ แต่จะพองๆฟูๆมากกว่า ตอน MC ทุกคนก็แซวว่าวันนี้ทำผมน่ารักจัง พี่ฮิคกี้ก็บอกว่า "ก็วันนี้ตื่นมาผมหน้าม้ามันพองๆหยึยๆ เซ็ทก็ไม่ได้ ก็เลยทำให้มันเป็นทั่วทั้งหัวเลยไง~" น่ารักนะ ^^ ยูโตะ ตัดผมแล้วหล่อน่ารักมาก ไม่ได้เซ็ทเหมือนจี้จังเหมือนกัน อ้อ แต่ตรงท้ายทอยทำให้มันตั้งๆขึ้นนิดหน่อยล่ะ ส่วน จี้จัง อิโนะจัง โคจัง ทาคิจัง ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ (ซะงั้น) เหอๆ ไม่ได้ลำเอียงนะ แต่ไม่มีไรจริงๆ =_=
Q4.ตัวจริงขาวมั๊ย?
A4.อันนี้ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไม คนชอบบอกว่าขาวมากกกกก คือ ในคอน ไฟมันส่องมันต้องขาวอยู่แล้ว...โดยส่วนตัว ก็คิดว่าเฉยๆนะ คือก็ขาวนะ คนญี่ปุ่นอ่ะ แต่ไม่ใช่ว่าขาวแม่เจ้าขนาดนั้น เหอๆ...อย่างตอนไป Sexy Zone ฟูมะที่ว่าขาวมากๆแล้วเวลาถ่ายนิตยสาร ตัวจริงไม่ฉายไฟก็พอๆกับโซลนั่นแหละ แต่ก็ไม่รู้นะ โซลอาจจะตาไม่ดี =_=
Q5.MC ล่ะ?
A5. ก็คุยกันปกติล่ะ ยูโตะตลกมาก เพราะตอนแรกจัมพ์จะสอนเต้นเพลง Super Delicate เพลงใหม่ เป็นท่าท่อนฮุค และหลังจากนั้นจัมพ์ก็บอกว่าให้เต้นฟรีสไตล์ต่อจากท่าฮุค ทีนี้ดูเหมือนว่า เวลาซ้อมยูโตะมันชอบเล่น พอจบท่าท่อนฮุคก็จะเล่นทำท่าแบบโยคะอ่ะ แบบ เอามือสอดใต้ขาแล้วยกตัวขึ้น ทำนองนั้น ตลกมากเลย ^^ ตอนแรกยูโตะไม่ยอมทำ(โตะทำเป็นลืมด้วย) ฮ่าๆ และก็โดนจัดไปสองรอบ ^^ ทีนี้ก็โปรโมทหนัง Risou no musuko ก็พูดเรื่อง Mother complex กัน (เด็กติดแม่) ที่ญี่ปุ่นเรียกว่า maza con (มาซะคอน) จัมพ์ก็แซวว่า บอกนายเป็นมาซะคอนกันหรออะไรงี้ ยูโตะก็เขินแล้วก็บอกว่า ผมเป็นจริงๆ ส่วนเรียวจังรีบปฏิเสธว่า "แต่ผมไม่ใช่นะๆ ถึงภายนอกจะดูเหมือนแต่ผมก็ไม่ใช่นะ" แล้วทีนี้ใครซักคนก็โผล่ขึ้นมา "ยูยะมาซะคอน" แบบตอนนั้นตลกมาก ทาคิจังโวยวายใหญ่เลยว่า "ชั้นเกี่ยวไรด้วยวะเนี่ย!" แล้วก็โดนแกล้งจนกลายเป็น Risou no Takaki ไปล่ะ ฮ่าๆๆ! อยากจะบอกว่าทาคิจังโดนแกล้งตลอดเลย ตลกมากๆ
จากนั้นก็ขอบคุณแฟนๆที่ทำให้ได้ไปทัวร์เอเซีย ทำนองนี้ ตอนพูดถึงไทย ตอนนั้นฟังไม่ถนัด แต่เหมือนกับยูโตะจะไปกินอาหารไทยกับจี้จังมา (ไม่แน่ใจว่าคนอื่นด้วยรึเปล่า) แล้วโตะก็ทำหน้าประหลาด (คิดว่าคงเผ็ดอาหารไทย ฮะๆ) ทุกคนก็ถามยูโตะว่าทำไมต้องทำหน้าประหลาดด้วย ฮ่าๆ
ระหว่างกลางๆ เรียวจังกับจี้จังก็แว๊บกลับหลังเวทีไป ทุกคนก็เล่นกันต่อ โดยพ้อยท์อยู่ที่ อิโนะจัง กับ โคจัง (เท่าที่จำได้นะ) ตอนแรกก็แสดงความยินดีกับโคจังที่ได้ไปเรียนต่อ ก็คุยกันว่า เรียนสาขาอะไร? เป็นคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ (ใกล้เคียงน่ะนะ) Humanlity and Science โคจังก็อธิบายเร็วมากว่ามันคืออะไร ทีนี้คุยกันไม่รู้เรื่อง (ฮ่าๆ) เลย อธิบายใหม่ เป็นประมาณว่า สาขานี้เรียนร่วมกับจิตวิทยา ตัวอย่างเช่น ถ้ามนุษย์รับรู้ข่าวสารแล้วจะส่งผลอะไรบ้างทำนองนี้ เห็นว่า เรียนคล้ายๆกับนากามารุจัง KAT-TUN แต่นากามารุจังจะเน้นจิตวิทยามากกว่า ของโคจังแค่มีส่วนร่วมเฉยๆ
ทีนี้แหละ เฮียแกก็บอกว่า "แย่แล้วล่ะ จากนี้ไปจะเป็นนักศึกษามหาลัยชั้นคงต้องทำตัวให้ดูน่าเชื่อถือขึ้นใช่มั๊ยเนี่ย" แล้วแกก็ปั้นหน้าซีเรียสแล้วยืดอก (แบบเว่อร์ๆ) ฮามากตอนนั้น ทุกคนก็รุมพูดว่า "อิโนะจังก็เป็นนักศึกษามหาลัย ยังไม่เห็นเคยทำอะไรแบบนั้นเลย!" ทำนองนี้ ฮ่าๆ อิโนะจังก็มาเล่นด้วยหลังจากเงียบอยู่นาน (อยากจะบอกว่าช่วง MC โคจังจะแกล้งทาคิจังตลอด แบบแหย่บ้างเตะบ้าง ฮ่าๆ) อิโนะจังแกก็แบบเพ้อ "นี่ชั้นอยู่ ปี 4 แล้วหรอเนี่ย เร็วชะมัด" ทำนองนี้ แล้วก็เล่าให้ฟังว่า ในมหาลัยวิชาโทคือ ภาษาจีน ทุกคนก็บอกว่า เออใช่ๆ จะได้ใช้เวลาไปทัวร์ไง ทำนองนี้ แล้วก็ให้อิโนะจังพูดมาซักประโยค
"หว่อเมิน คาโอย๊า" ประมาณนี้นะ จำไม่ได้ ฮ่าๆ แต่แบบออกเสียงไงเค้าก็ไม่แน่ใจ แต่แบบ มันคล้ายกับภาษาญี่ปุ่นไง ทีนี้อิโนะจังก็ให้ทุกคนเดา แบบฮามากอ่ะ ทีนี้ยูโตะก็เดาว่า "ฉันไปกินราเมนมา" ด้วยความที่เป็น Tekitou man (พวกพูดไปเรื่อย) อิโนะจังก็พูด "อ๊ะๆ ยูโตะนายพลาดไปนิด ใกล้ถูกและๆ" ตอนนั้นเราก็ไม่รู้จริงๆเลยคิดว่า ความหมายคงประมาณนั้นจริงๆ แต่พอสุดท้ายตอนเฉลย "พวกเราคือ Penguin duck ครับ!" ฮามากกกกกกกกก!!!! ต้องฟังเสียงอ่ะแบบ ฮาจริงๆ! และก็โดนทุกคนรุมใหญ่เลยว่า ไม่เห็นมันจะเกี่ยวกับที่ยูโตะเดาตอนแรกเลยซักกะติ๊ด! แบบฮามากอ่ะ เหอๆ
จากนั้น จี้จังกับเรียวจังก็ขึ้นมา ไปเปลี่ยนชุดเตรียมเพลง Cupid แล้วก็บอกว่า วันนี้ NYC อยู่กันแค่สองคนเลยจะให้จัมพ์มาช่วยเต้นด้วย เลยสอนจัมพ์เต้น..ท่าแรกคือแบบ ที่ให้หันหลังแล้วหันหน้ากลับมาอีกทีแบบน้องหมาไง ทั้งสองคนก็ให้ทุกคนทำ แต่ทาคิจังทำอะไรซักอย่าง เลยโดนแกล้งอีก ให้ทาคิจังเป็นคนทำ แบบให้เต้นเป็น centre อ่ะ แล้วเปลี่ยนเป็น NYC with Takaki Yuya อันนี้ก็ฮามากกก ตอนแรกทาคิจังมายืนรวมกับพวกเรียวจังตรงเซนเตอร์แล้วนะ แต่แบบ ยืนข้างๆจี้จังมั้ง เลยโดนทุกคนดุใส่ว่าให้ไปยืนตรงกลาง ฮามากๆอ่ะ ฮ่าๆ ยิ่งตอนพี่แกทำนะ ฮามาก!!
เสร็จแล้วก็เริ่มร้องเพลง ก็เต้นผิดเต้นถูกกัน (แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกนะ คงซ้อมมาแล้วล่ะ แต่ก็มั่วๆ) ดูอบอุ่นยังไงไม่รู้ ปกติมีแค่เรียวจังกับจี้จังไง เหอๆ แล้วแบบ ท่ามันฮามากอ่ะตอนจัมพ์เต้น อธิบายไม่ถูกอ่ะ อย่างฮิคกี้กับโคจัง ก็จะเต้นแบบแรงโอเว่อร์ (มันเป็นเพลงบัลหลาดใช่มั๊ยล่ะ) โคจังฮาที่สุดคือทำหน้าจริงจังไปเต้นไปแล้วแรงมาก ฮาโคตร! ยูโตะก็บ้าไปแล้ว ไม่ค่อยเต้น หมุนตัวลอยไปลอยมารกเวที ฮ่าๆๆๆ! ทาคิจังก็เต้นเป็นเด็กๆ แบบดู..อ่อนกันมาก ฮ่าๆ อันนี้ตลกที่สุดแล้วเท่าที่ดูมา
และ MC ก็จบล่ะ (หลังจากแซวพวกที่เต้นประหลาดๆกันไปเสร็จแล้ว ฮะๆ)
Q6.มีคู่ไหนให้จิ้นมั๊ย!?
A6.อันนี้ ตอบแบบไม่ลำเอียง ทุกคนคงรู้ว่า ยามะยูโตะ คอนนี้แรง...แรงจริงอะไรจริง เหอะๆ ไม่ต้องพูดถึงตอนเต้นเพลงใหม่นะ ตอนปกติก็จะชอบซุบซิบอะไรกัน แฟนๆก็กรี๊ดใหญ่ แล้วตอน MC คุยอะไรกันซักอย่างจำไม่ได้แล้ว แล้วยูโตะก็เดินขึ้นมาหาเรียวจัง (เรียวจังอยู่อยู่ข้างหน้า) "งั้นมาจูบกันเลยดีมั๊ย?" ล่ะ =_= หงุดหงิด ตอนนั้นแฟนๆกรี๊ดใหญ่เลย แต่พวกจัมพ์ไม่ค่อยมีปฏิกิริยาเท่าไหร่ สงสัยยัง งงๆ เหอๆ ตอนนั้นยื่นหน้าเข้าไปใกล้พอควร เหมือนอ่านฟิคเลย = = เรียวจังมันก็เดินหนี เหอๆ
แล้วก็ทาคาชี่...อันนี้ถูกใจ ทาคาชี่โอ้วเย ฮ่าๆ แต่จริงๆ เห็นแค่สองสามช็อทแหละนะ ก็แค่แบบเวลาเต้นก็จะเล่นด้วยกัน น่ารักมากๆเลยล่ะ เหมือนจี้จังอ้อนอ่ะ เหอๆ
มียามะชี่สองช็อท แต่เห็นทันช็อทเดียว ก็เหมือนเดิมอ่ะ เรียวจังยื่นหน้าไปใกล้ๆจี้จังเหมือนจะจูบ แต่แค่นิดเดียว เหอๆ
แล้วก็มีโอคาจิม่า กับ โอคาได เหอๆ เคย์ไดเห็นช็อทเดียว
Q7.มีพ้อยท์อะไรตลกๆอีกมั๊ย?
A7.ตอนโซโล่ 7 ไม่อยากดราม่าว่ามันมี 4 คน เพราะงั้นจะไม่พูด....ที่เวทีสต๊าฟเตรียมแผ่นกระดาษทำเป็นแป้นเปียโนเอาไว้ ตอนแรกยูโตะก็ไปโชว์ แท๊ปแด๊นซ์...จากนั้นทุกคนก็ทำกันไปกระโดดเล่นทำเสียงดีดเปียโนกัน นึกฟีลออกมะ แบบกระโดดไปบนแป๊นก็จะมีเสียงเปียโนออกมาอ่ะ แล้วก็ทำท่าน่ารักๆ ทีนี้ คุณเคต...คงโดนให้รับบทตลก คือ พอกระโดดก็จะมีเสียงแปลกๆออกมา เช่นเสียงสัตว์ทำนองนี้ ประมาณว่า "นายผิดคีย์แล้วเคย์โตะ!" ทำนองนี้ แต่ครั้งแรก เคตมันดันล้มจริง! ฮ่าๆๆ!!! หัวทิ่มเลย ฮ่าๆๆ! ก็รู้นะว่ามัน ซุ่มซ่ามแต่ไม่นึกว่าจะมาเห็นจริงๆอ่ะ เหอๆ ตลกมากจริงๆ เหอๆ วันนี้ได้ฟังเพลงที่ไม่ได้ฟังนาน Wonderland train ล่ะ
เพลง Ganba lets Go ยูโตะร้องท่อนริวล่ะ
ตอนโซโล่ BEST เปิดตัวเป็น Su-ri-ru แบบกระชากเสื้อด้วยอ่ะ เหมือนตอนแรกๆเลย กรี๊ดกันใหญ่ ฮ่าๆ จำได้ว่ากระชากแค่สองรอบแรกที่ร้องตอนช่วงเดบิวท์ป่ะ จากนั้นก็ไม่อีกเลย ตกใจมาก เหอๆ แต่มีทาคิจังคนเดียวที่ติดกระดุม คาดว่า คงอายพุงอ่ะ =_= จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นฉากโรงเรียน เพลง School days อันนี้ก็ฮามาก เบสปัญญาอ่อนกันมากเลย ทาคิจังก็แบบเอาหมวกข้าวปั้นมาใส่ ทำเป็นเลียนแบบตอนกินข้าวกลางวันเงี้ย โคจังก็เอาตุ๊กตาหมีมาฟัด (ฟัดจริงๆนะ ฮ่าๆ) อิโนะจังเป็นพวกคงแก่เรียน พี่ฮิคกี้ โซลจำไม่ได้ =.= แต่ก่อนจะร้องเพลง (ที่พูดมาเนี่ยคือตอนร้องอยู่นะ เหอๆ) ก่อนร้องเพลงก็คุยกันนิดๆ ประมาณคนนึงก็แซวพี่ไดกิงว่า "เฮ้ อาริโอกะ ได้ข่าวว่านายกำลังมีความรักใช่ม้า~" ไดกิงก็ตอบว่า "ช่ายๆ เด็กคนที่อยู่ห้องข้างๆที่ชื่อว่า จิเนน ยูริจังน่ะ~ แต่แบบเค้าโคตรคลั่งรุ่นพี่โอโนะเลย ชั้นคงแห้วแน่ๆ~" ตอนนั้นคนกรี๊ดกันใหญ่ ฮามากอ่ะ ฮ่าๆ แล้วก็มีคนนึงพูดแทรก น่าจะพี่ฮิคกี้มั้ง "อ๋อออ น้องนางฟ้ายูริคนสวยน่ะเหรอ~" แบบฮาอ่ะ ฮ่าๆ
Q8.มีอะไรอีกมั๊ยอ่ะ?
A8. ชอบตอนที่ทุกคนพยายามพูด ภาษาคันไซล่ะ มันน่ารักมากเลย แต่ยังไงก็พูดไม่ได้ ฮ่าๆ ตลกดี ตอนแรกยังพูดคันไซไม่เป็น ก็คิดว่าเขาคงเลียนแบบเหมือน แต่พอตัวเองมาพูดคันไซแล้ว โดยเฉพาะคันไซแท้ๆอย่างโอซาก้า ยิ่งรู้เลยว่า พูดไม่ได้ซักนิด ฮ่าๆ ก็นะ จะให้โซลไปเลียนแบบภาษาอีสาน ก็คงพูดไม่ได้เหมือนกัน = = แต่พี่ไดกิงเหมือนมากเลย ฮ่าๆ อ้อ เห็นว่า ยูโตะโดน Osaka no obachan แซวด้วยล่ะ ฮ่าๆ (หมายถึง คุณป้าของโอซาก้า ฟีลเหมือนโฮสเก่าโซล คือแบบ อืมม จะออกแนวน่ากลัวนิดๆ คือ ใจดีแหละ คิดว่าทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน เสียงดัง โวกเวก แล้วก็ไม่อายใคร ทำนองนั้น = =) ตลกดี เหอๆ
คันโตจูเนียร์ที่มาก็มี พวกไทกะอ่ะ แล้วก็เจซีป่ะ? แล้วก็โฮคุโฮคุ (โฮคุโตะ) แล้วก็คนในกลุ่มอีกคนอ่ะ จำไม่ได้แล้ว ร้องเพลงเพราะมากๆแล้วก็หน้าตาดีมากๆด้วย เหอๆ แล้วก็ชินจังเต้นรวมกับฮิปฮอปจัมพ์ล่ะ รู้สึกดีใจบอกไม่ถูกที่ได้เห็นชิน...มันเหมือนริวส่งตัวแทนมาเลย...
อืมหมดแล้วมั้ง จำไม่ค่อยได้จริงๆ เหอๆ ตอนนั้นแบบแย่จริงๆ...งงล่ะสิ ไว้ก่อน เดี๋ยวจะเล่า อีกทีนะ
สุดท้าย ตอนอังกอร์ก็มีเพลง snow song ล่ะ เพลงนี้เป็นเพลงที่ริวร้องชัดที่สุดใช่มั๊ยล่ะ...แบบนะ ไม่แน่ใจจี้จังหรือฮิคกี้ร้องแทน เจ็บนิดๆ...แต่นะ มีอยู่เพลงนึง จำไม่ได้แล้วว่าเพลงอะไร ไม่รู้ด้วยว่าเผลอ หรือ ตั้งใจกันแน่...เขาเว้นที่ไว้ล่ะ...ที่ที่ๆริวต้องอยู่ ไม่ผิดแน่ ชัดมาก ว่าเว้นเอาไว้ แต่จำไม่ได้จริงๆว่าเพลงอะไร มันเป็นเพลงที่ยืนเป็นสามเหลี่ยม โดยมีเรียวจังอยู่ตรงกลางน่ะนะ คิดว่า Your seed ไม่รู้สิ มันเห็นพอดี รู้สึกดีใจ...
ก่อนจะจบการเล่าเรื่องในคอนนี้ อยากจะบอกว่า แฟนคลับริวยังอยู่นะ ^^ แสดงตัวด้วย มีพอสมควรนะคิดว่า...โซลไม่รู้ว่าในคอนเขาถือพัดใคร แต่รู้ว่าการแต่งตัว หรือกระเป๋าที่หิ้ว เป็นริวหมดเลย ดีใจนะ ดีใจจนอยากเข้าไปทัก โซลเองก็ถือพัดริวนะ... ถือลำบากมาก สามอัน แต่ก็จะถือ...โซลไม่รู้ว่าเขาเห็นรึเปล่า แต่ก็ภาวนาอยากให้เห็น ตอนชินจังเดินมา ก็พยายามให้ชินจังรู้ว่า ไม่มีใครทิ้งพี่ชายชินนะ ^^ รอดูกันต่อไป...ฝากคนไปคอนด้วยว่า ถือพัดริวกันซักมือ ก็น่าจะดีนะ ^^
.
.
.
อ้อ แฟนคลับเคย์โตะเยอะล่ะ ฮะๆ พวกคุณแม่อายุราว สี่สิบก็มีเยอะ นั่งหน้าโซลเลยล่ะ เหอๆ ไม่ได้มากับลูกนะ มากับคณะแม่บ้าน เหอๆ สุดยอดเลย คนนึงเป็นแฟนเคตด้วย ฮาดี ฮ่าๆ ท่าทางจะเนื้อหอมในผู้สูงอายุแฮะ อิอิ
แล้วก็เห็นพ่อจูงมือลูกมาสองคน ชาย คน หญิงคน น่าจะซัก เจ็ดแปดขวบ ผู้หญิงถือพัดจี้จัง ผู้ชายถือพัดเรียวจังล่ะ น่ารักมากเลย ฮ่าๆ
...............
บรรยายกาศ
โซลตื่นตั้งแต่ ตี 4 ออกจากบ้าน ตี 5 เงียบมาก สถานียังไม่มีใครอยู่เลย เหอๆ
สี่แยกใกล้บ้านที่จะเลี้ยวไปสถานี โคตรน่ากลัว = = หนาวด้วย หนาวมาก หนาวมากๆ 2 องศาได้
สถานีที่ไร้ผู้คน
มีอยู่ไม่กี่คน แต่ค่อยยังชั่ว น่ากลัว เหอๆ ตอนนั้นบันไดเลื่อนยังไม่เปิดให้ใช้เลย
รถไฟมา ตี 5.38 มาทันแบบสบายๆ
เห็นขาลุงคนนี้มั๊ย? แกนอนล่ะ นอนลงไปเลยอ่ะ เหอๆ กรนเสียงโคตรดัง แล้วไม่ตื่นด้วยนะ เหอๆ =.=
ไปถึงยังไม่สว่างเลย คนก็มาแล้ว ก็เยอะนะ แต่ไม่มากเท่าไหร่ ถ้าถามว่ารีบมาทำไม? ของหน้าคอนเปิดขายตอน 7.30 ต้องรีบมาก่อน ซักชั่วโมงไม่งั้น ตายแน่ๆ รู้สึกโชคดีมากที่มาเร็ว
พอสว่างแล้วก็เริ่มเห็น หัวแถวไม่ไกลเท่าไหร่ นับว่าโอเค แป๊บเดียวก็ได้ซื้อเลย (หลังจากร้านเปิดแล้วนะ) อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกหัวแถวมาถึงกี่โมง เหอะๆ หนาวจริงจัง
หันหลังกลับไป... โชคดีจริงๆ = =
ที่นี่ก็แปลก ขายของด้านหน้า แต่ให้เข้าด้านหลัง เหอๆ
ดูคนสิ เห็นมั๊ยว่าโชคดีแค่ไหนที่มาเร็ว =.= จริงๆเยอะกว่านี้จนเลยออกมาถึง สะพานที่โซลยืนถ่ายรูปเลยล่ะ
ก่อนประตูเปิดราวชั่วโมงนึง คนก็มากันหมดแล้ว
ตอนเข้าตื่นเต้นมากเรื่องกล้อง กลัวโดนจับได้ เหอๆ ไม่ใช่อะไรหรอกแค่ขี้เกียจเอาไปฝาก รำคาญ ดีนะเป็นหน้าหนาวเลยซ่อนไว้ในถุงมือ เหอๆ แต่นะ เขาก็ไม่ได้ตรวจละเอียดหรอก
.........................
เอาล่ะ...จบเรื่องสนุกแค่นี้ดีกว่า
โซลไม่รู้จะเล่าได้แค่ไหน แต่ก็อยากให้ทุกคนอ่านแล้วอินตามบ้างนะ ^^ สุดท้ายขอบคุณมากที่อ่านมาจนจบถึงตอนนี้ จากนี้ไปมันจะไม่สนุกแล้ว...จะปิดจากตรงนี้ก็ได้นะ มันก็แค่เรื่องไร้สาระ แต่หนักหนาของโซลคนเดียว...
.
.
.
.
.
ตกลงจะอ่านหรอ? ขอบคุณนะ ^_^
.
.
.
งั้นถามอะไรหน่อยสิ...ที่โซลเขียนด้านบนสนุกมั๊ยอ่ะ? โซลก็ไม่รู้นะ เหอๆ แต่ตอนโซลเขียนโซลก็รู้สึกสนุกจนลืมไปเลยว่าตอนนี้คิดอะไรอยู่ รู้สึกสนุกกว่าตอนดูจริงซะอีก...
เอ๊ะ? หมายความว่าตอนดูจริงไม่สนุกหรอ?
.
.
.
อืม...วันนี้ ไม่สนุกเลย จริงๆ ไม่มีความประทับใจใดๆทั้งสิ้น.. ฟังดูแรง แต่ขอให้ทุกคนอย่าตีความหมายในแง่ลบ โซลไม่ได้จะบอกว่า จัมพ์น่าเบื่อ แต่มันคือ ความคิดส่วนบุคคลเท่านั้นเอง...
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำทุกอย่างจริงๆเพื่อซักวันจะได้มาเจอกับจัมพ์ กับเรียวจัง..หลายคนก็คงเหมือนกันสินะ เว้นแต่ทำมากหรือน้อย...ฟังดูเหมือนพวกบ้าดาราแบบไม่ลืมหูลืมตานะ แต่โซลไม่ใช่..
พูดเองก็คงฟังไม่ขึ้น แต่ โซลเป็นคนมองความจริงตลอดเสมอ แม้ว่าจะดูเล่นๆ แต่จริงๆโซลจริงจังตลอดเวลานะ... กรี๊ดจัมพ์ จิ้นวาย ก็ทุกทุกอย่างเหมือนทุกคนนั่นแหละ ก็เห็นนิ ^w^~ แต่นะ ในใจก็นึกเสมอว่า เรื่องจริงมันไม่ใช่...
ทั้งนิสัย ตัวตน และ รอยยิ้มที่เราเห็น บางคนอาจจะเคยเห็นโซลพูดอะไรทำนองนี้มาบ้าง แต่ก็นะ ฮะๆ... ใช่ โซลรู้ว่าเรายังรู้จักเขาได้ไม่ดีพอหรอก จริงๆ... แต่นะ จริงๆก็อาจจะเป็นสิ่งที่เค้าแสดงออกมาจริงๆก็ได้ หรือ ไม่เขาก็อาจจะเสแสร้ง...ใช่มั๊ย ไม่มีใครรู้หรอก...เรามันคนนอก จริงมั๊ยล่ะ?
โซลก็รู้นะ แต่ก็เลือกที่จะเชื่อ ในสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาให้เราดู มันก็สบายใจทั้งสองฝ่าย จริงมั๊ย? แต่ก็แน่ล่ะ มองภาพที่สร้างมากๆ บางทีมันก็หลงลืมความจริงไปเหมือนกัน...
ว่าแต่ต้องการจะพูดอะไร ทำไมพูดเหมือนจัมพ์แย่จัง เหอๆ บอกแล้ววว่ามันไม่ใช่นะ~
แต่พอเจอตัวจริงเข้าวันนี้ ความคิดนี้มันกลับเด้งกลับเข้ามาหาอย่างจังอีกครั้ง...เสียใจ ผิดหวัง หรือ คิดไปเอง?
หลายวันมานี้ พยายามบอกตัวเองว่า วันนี้จะมาดูคอนเสิร์ตของเฮย์เซย์จัมพ์ วงไอดอลวงๆนึง ที่เราชอบเท่านั้นเอง ไม่ได้พิเศษกว่านั้น เพื่อให้ตัวเองไม่เครียดและตื่นเต้นจนเกินไป อีกทั้ง จริงๆยังไม่พร้อม ไม่ได้คิดจะมา แต่ดันเผลอตอบตกลงเพื่อนไป จนมันเรื่อยมาถึงวันนี้ (พูดจริงๆนะ ตอนนั้นเผลอตอบตกลงจริงๆ ตอนฟังน่ะ ไม่ได้ฟังเลยด้วย...) พูดแล้วก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลกว่าป้ะ =.= ของจริงเลย จำได้ตอนนั้นที่ประกาศคอน เป็นวันเดียวกับที่มีข่าวเซ็งๆของริวโผล่มา ตอนนั้นเลยหงุดหงิดมาก ที่มาประกาศคอนเสิร์ต...เลยไปโวยวายกับเพื่อน แล้วเพื่อนก็ถามว่าจะไปมั๊ย? ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร จนเผลอตอบว่า "ไปสิ!"...จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่า ตอนที่ตอบตกลงน่ะ ใครจับปากเราพูดกันนะ = =
นั่นแหละ ถึงเป็นที่มาที่พยายามทำใจเสมอว่า จะได้ไปแล้ว..ฟังดู งงๆนะ ช่างเหอะ ทีนี้ มันไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ เพราะยับยั้งมันเอาไว้หลายวัน จนกดมันเอาไว้ได้อยู่ พูดง่ายๆก็เหมือนหลอกตัวเองนั่นแหละ...จนมาถึงตอนต่อแถวเข้าหน้าคอน ตอนนั้นก็เริ่มใจเต้นแล้ว แต่เพราะลนลานเรื่องตัวเองมีกล้องอยู่กับตัว เลยลืมตื่นเต้นไปพักนึง
จะเอาเข้าจริงก็ตอนเข้าไปนั่งรอในฮอลนั่นแหละ ประมาณชั่วโมงนึงก่อนเริ่ม...เป็นอะไรที่ตื่นเต้นมาก ขยับตัวไม่ได้ พูดไรไม่ออกเลยล่ะ เหอๆ จนในที่สุดตอนเริ่ม มันดูไม่ยิ่งใหญ่แบบครั้งก่อนๆที่เคยดู คงเพราะไม่มีเคนโตะ กับ ฟูมะ แล้วก็ชินจัง คอยสร้างบรรยากาศให้ก่อนปรากฏตัวมั้ง...แบบ จู่ๆไฟก็ดับ แล้วก็ขึ้นมาเลยซะงั้น เหอะๆ
เลยแบบตกใจอึ้งๆ พอตั้งสติได้แล้ว ก็เริ่มรู้สึกตัว แล้วก็รู้สึกเหมือนจะร้องไห้..."ในที่สุดก็ได้เจอแล้ว" เป็นอะไรที่แบบนะ จริงๆ แต่พอเมดเล่ย์แรกจบไป ซึ่งนานมาก ก็เริ่มรู้สึกตัวกว่าเดิม จนรู้สึกว่า มันไม่ใช่...
นี่ไม่ใช่จัมพ์ที่เรารู้จัก...โซลคิดอย่างนั้น แม้ในใจยังมีความตื่นเต้นอยู่ทีได้เจอ แล้วพยายามมองแต่ตัวจริงไม่มองผ่านจอ แม้จะเห็นได้ไม่เท่าในจอ แต่ตลอดมาดูผ่านจอมาตลอดเลยอยากดูตัวจริงอย่างเดียว... นั่นน่ะนะ มันไม่ใช่จริงๆ
มันเลยไม่สนุกเลย...แล้วมีอะไรจริงๆคอนนี้ ไม่มีลูกเล่นเลย มีแต่ร้องเพลง กับ คุย แค่นั้น ไม่มีอะไรพิเศษ... อังกอร์ก็ไม่เหมือนอังกอร์ เหมือนทำตามตารางที่เซ็ทไว้ ไม่มีตื่นเต้นอีกแล้ว... นั่นเป็นรูปธรรมที่บอกว่าไม่ตื่นเต้น...
ส่วนนามธรรมที่เกิดขึ้นในใจ คือเขา เป็นคนที่เราไม่รู้จัก ทั้งหน้าตา รอยยิ้ม ทุกอย่างคือ "งาน" ที่จริงก็รู้ในใจลึกๆเสมอ แต่มาเจอจริงๆก็รู้สึกเสียใจไม่ได้ ก็นะ โซลก็เป็นแค่คนธรรมดาๆคนนึงเท่านั้นแหละ ไม่ได้เพอร์เฟคขนาดจะควบคุมความคิดตัวเองได้ขนาดนั้น
แต่โซลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้คืออะไร...ตอนนั้นในใจทั้งอยากให้จบเร็วๆ กับ ไม่อยากให้จบ เพราะมันมีทั้งใจที่เสียใจ ผิดหวัง กับ ใจของระยะเวลา 4 ปีที่เฝ้ารอมา
อยากจะบอกว่าทรมาณมากอ่ะ มันกลับตัลปัตรหมดเลย แต่นะ จริงๆก็คิดถูกแหละ...ตอนแรกคิดว่าร้องไห้แน่ๆ ตอนจบปกติดู DVD ก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ไม่อยากให้เขาไป แต่อีกใจก็คิดว่า เอาเข้าจริง ต้องไม่ร้องแล้วก็ งงๆเอ๋อๆแน่ๆ ซึ่งก็ถูกครึ่งและผิดครึ่งในครั้งนี้...
คอนครั้งนี้เร็วจริงๆ ไม่มีอะไรเลยด้วย โซลตอนที่ดูไม่ได้คิดจริงๆนะ ว่านี่คือจัมพ์ที่ตัวเองนั่งดูอยุ่ทุกวันน่ะ.. จนตอนจบแล้วก็แบบยังมองค้าง...จบแล้วหรอ รู้สึกหลายอย่าง ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งเหนื่อย ทั้งคิดถึง ทั้งอยากเจออีก ทั้งยังไม่อยากเชื่อว่าได้มาดูจนจบแล้ว และทั้งรู้สึกเหงาที่สิ่งที่รอคอยมา หมดลงแล้ว...จนสุดท้ายก็โอเวอร์ฮีต ตัดฉับทุกอย่าง จนในหัวไม่มีอะไรเลย...
ขนาดตอนโทรกลับไปหาเดอะแก๊งตอนระหว่างเดินไปสถานีรถไฟ ในหัวก็ยังไม่มีอะไรเลย ไม่รู้ว่าตอนเล่าพูดอะไรไปบ้าง... ตอนนั้นมันรู้สึกหัวสีขาวๆ คำพูดตัวเองก็ลอยๆไม่มีความหมายน่ะ
เป็นเอามาก ฮ่าๆ ก็นะ...เป็นคนอยู่กับธรรมะ (แต่ก็ไม่สามารถนำมาใช้ได้อย่างเพอร์เฟคน่ะ) เลยคิดว่า เราคงเป็นเจ้ากรรมนายเวรกัน ชาติที่แล้วคงไปทำเขาไว้เยอะ ชาตินี้เลยต้องกลับมาให้เป็นทุกข์อยู่คนเดียวแบบนี้ (นี่จริงจังนะ จริงจังจริงๆ และคิดว่าเป็นเรื่องจริงด้วย) เพราะงั้นอย่าหาว่าเป็นคนบ้าเลยนะ...
จากนั้นก็อยากกลับบ้านมาก รู้สึกตัวเองไม่ไหวแล้ว แต่เพื่อนก็ชวนไปถ่ายพุริกุระ ปฏิเสธมันก็ดูไม่ดีเลยทนๆไป รู้มั๊ยมันทรมาณโคตรอ่ะ ตอนนั้นไม่อยากได้ยินเสียงจัมพ์ แล้วก็ไม่อยากเห็นหน้าจัมพ์ด้วย โดยเฉพาะเรียวจัง (จริงๆนะ รู้สึกกลัว รู้สึกไม่กล้าดู เพราะเขาไม่ใช่คนที่เราไปเห็นมาวันนี้จริงๆ) แต่ต้องทนฟังเพื่อนเล่าความประทับใจต่างๆในคอนให้ฟัง รวมทั้งตอนถ่ายรูปก็บอกให้เอาอุจิวะมาถ่ายด้วย..ทรมาณมากอ่ะ...
ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน...ก่อนกลับนึกขึ้นได้ว่านิตยสารออกวันนี้เลยแวะไปดู...เป็นอะไรที่แบบ มองได้แป๊บเดียวแล้วรีบวาง แถมไม่อยากได้ด้วย ไม่อยากซื้อจริงๆ รู้สึกว่ามันไม่ใช่... ระหว่างทางไม่ฟังเพลงจัมพ์เลย อึดอัดด้วยที่มีแต่เพลงจัมพ์ ดีนะมีเพลงที่ไม่ใช่เพลงญี่ปุ่นอยู่พอสมควร... หลับไปด้วยเพราะเหนื่อย แต่ก็ไม่คิดถึงหน้าจัมพ์เลย กลัวที่จะต้องนึกถึง..
ใช้คำว่า กลัว มันดูแปลกๆเนอะ แต่ก็นะ...กลับมาเนี่ยก็เก็บๆของ ไม่อยากเอาขึ้นมาดูอีก มันคง ผิดหวังจนรับไม่ได้รึยังไงนะ...
ขยายความหน่อย... เรื่องของเรื่อง คือ เค้ารู้สึกว่า จัมพ์ทำทุกอย่างเพราะเป็นงาน ทุกคนอยู่โหมดทำงานเต็มที่จริงๆ มันแข็งและเย็นชามากเลย..(เป็นคนคิดมาก เลยสัมผัสเรื่องพวกนี้บ่อยๆ คงเพราะคิดไปเอง) บวกทั้งรู้สึก คอนมันแปลกๆ โล่งๆ เร็วๆ เหมือนอยากรีบๆให้เสร็จ...
อันนี้เข้าใจนะ เหนื่อยแหละ อีกทั้ง ใครมันจะไปสนุกได้ตลอดจริงมั๊ย... เป็นโซล ถ้าโซลเป็นจัมพ์ ถึงจะดีใจที่มีแฟนคลับ แต่จะให้ร่าเริง สนุกได้ตลอดมันทำกันไม่ได้หรอก แต่ถ้าทำแบบเป็นงาน มันก็คงยังพอจะยิ้มจะสนุกได้...เป็นเรื่องธรรมดา แต่มัน...เสียใจ อย่างไร้เหตุผล...
แล้วแม่ก็โทรมา ร้องออกมาเฉยเลย สงสัยคงเก็บมาตั้งแต่ตอนในคอนโดยที่ไม่รู้ตัว...ถ้าแม่อ่านตอนนี้คงเข้าใจหนูมากกว่าที่คุยในโทรศัพท์นะ ^^ ตอนนี้เริ่มมีสติแล้ว...
แต่ก็นั่นแหละ...แม่ก็บอกว่า เป็นเพราะเรารอมานานรึเปล่า พอในที่สุดมันจบแล้ว เลยรู้สึกเสียใจ...หรือพบว่าในที่สุด จัมพ์ก็ไม่ใช่สิ่งที่ใช่จริงๆสำหรับเรา...
ก็เป็นไปได้..ส่วนตัวเองก็รู้สึกแบบนั้น แต่ไม่แน่ใจ...แต่ก็ไม่อยาก ระหว่างทางก็ถามตัวเองเสมอว่า มันหมายถึง จริงๆแล้ว จัมพ์ไม่ใช่สิ่งที่เราจะชอบได้ที่สุดงั้นหรอ...ต้องบอกลากันแล้วหรอ ไม่นะ เศร้าจัง มันเหมือนกับ รับไม่ได้ถ้าจะไม่ชอบแล้วจริงๆน่ะ...บ้าว่ะ แต่ในใจมันก็ไม่ได้ลาขาดขนาดนั้น เพราะคิดว่ายังชอบอยู่ แต่อาจจะผิดหวัง จนใจมันคิดจะลบออกไปเอง...
เคยได้ยินว่า อะไรที่ทำให้เราเสียใจมากๆ ตัวเรามันก็จะลบสิ่งนั้นออกไปเพื่อปกป้องตัวเอง...คิดว่า อาจเป็นสิ่งนี้ก็ได้...แต่ก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น แต่อีกใจก็อยาก จะได้หายทุกข์ซักที...
แต่ด้วยความรู้สึกนั้นแล้ว ที่ว่าจัมพ์ไม่เหมือนจัมพ์ที่เรารู้จัก ก็พาลคิดไปว่า จริงๆริวอาจจะไม่อยากกลับมาก็ได้...แล้วจริงๆในจัมพ์อาจจะไม่มีใครแคร์เลยก็ได้...อันนี้ก็ไม่รู้
พอดีกว่า...ขอโทษนะที่พูดอะไรไม่ดีออกไป โซลแค่พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาให้หมดเท่านั้นเอง... คงอ่านแล้วไม่เข้าใจกันสินะ คงจะปวดหัว ขอโทษนะ กดออกๆไปเหอะ ไม่เป็นไรหรอก ^^
ตอนนี้พอได้ร้องไห้ พอได้เขียนบล็อกแล้วย้อนกลับไปตอนคอนอีกครั้ง ความรู้สึกดีๆที่มีต่อจัมพ์ก็กลับขึ้นมาเยอะ แต่ก็ยังไม่เต็มร้อย...ยังไม่กล้าฟังเพลงหรือมองหน้า แต่คิดว่า เวลาผ่านไปซักหน่อย คงจะหาคำตอบให้กับตัวเองได้ล่ะ ^^
แต่ตอนดูคอน สิ่งนึงที่คิดก็คิด...ยังไงก็จะมาดูอีก เพื่อจะเช็คให้แน่ใจว่าเราคิดยังไง 'เรา' หรือ 'เค้า' ที่แปลก? แน่นอน ว่าต่อจากนี้จะไปคนเดียว...
พอดีกว่า(รอบที่สองแล้ว) ฮ่าๆ ขอโทษนะ ถ้าอ่านมาจนจบแล้วรู้สึกแย่ขึ้นมา ทั้งๆที่จัมพ์จะมีคอนที่ไทยแล้ว... อย่าไปใส่ใจเลยนะ คิดดู มีคนไทยหลายคนมาคอนจัมพ์ที่นี่ ก็ประทับใจไม่ใช่หรอ ^^ มีแค่โซลคนเดียวแหละที่ประหลาด และ โซลอาจจะเจอรอบที่จัมพ์เหนื่อย หรือ มีปัญหาอะไรพอดีก็ได้ เพราะงั้น ไปสนุกกันเถอะนะ เผื่อโซลด้วย ^^
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะ และ ก็ขอโทษจริงๆ ^^
คิดถึงยูเมะอีกแล้ว ฮ่าๆ~ ;P
