ไปเที่ยวเกียวโต~ (อาราชิยาม่า/คาวารามาจิ) /// พรหมลิขิตแห่งโชเนน?//ความเรียลของไดยามะ

เมื่อวานไปเที่ยวเกียวโตมา!!! เลยเอารูปมาฝากกกกก!!! แต่ก่อนจะไปพูดเรื่องนั้น พูดถึงพรหมลิขิตแห่งโชเนนก่อน?

คาดว่าแฟนจัพม์ทุกคน (ย้ำ แม่งดูกันหมดแล้วแหงๆ กู๊ดจ๊อบ!) โชเนนวันศุกร์ วันแห่งการเลือดออก เอิ๊ก! วันที่ Moon lingt เฉิดฉาย วันที่คร่าชีวิตแฟนคลับตาแดงๆอย่างพวกเรา - - (คร่าด้วยความเรียลลิตี้แห่งไดยามะ กร๊ากกก!!!)

วันศุกร์รีบกลับบ้านมาดู ก็ได้ดูสมใจ เรียวจังแต่งตัวน่ารักมากกกกกกก (ทำไมเตี้ยจัง) แล้วมันก็ดำเนินรายการกันไปเนอะ จนมาถึงตรงที่ "Hey!Say!JUMP Christmas" พี่ไดกิงก็ถามเรียวจังว่า 

"ยามาดะ คริสมาสต์ปีนี้จะทำอะไรบ้าง?" ไดกิหันหน้ามามองคนด้านข้างด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมว่า (เราอยู่ด้วยกันนะ!)

"ก็~ ปีนี้พวกเราจัมพ์ก็คงได้อยู่ด้วยกันอีกเหมือนเดิมเนอะ (ต้องซ้อมคอนไง) แล้วก็โดยเฉพาะ" หัวเราะแห้งๆ "โอคาโมโตะ เคย์โตะ..ปกติเราจะใช้เวลาวันคริสมาสต์อยู่ด้วยกันตลอด ปีที่แล้วเคย์โตะก็พูดไว้กับผมว่า 'อา~ปีหน้าอยากจะใช้เวลาวันคริสมาสต์อยู่ด้วยกันอีกจังเลยน้า~'" ทำท่าขนลุกแล้วยิ้มแบบแห้งๆ

"..." << ไดกิง

"ผมก็ตอบแบบผวาๆไปว่า 'เคย์โตะ นะ นายเอาจริงอ่ะ..'" (หัวเราะแห้งๆ) "ผมก็เลยคิดว่า ปีนี้จะอยู่ด้วยกันอีกครับ" 

"อ๋อ งั้นปีนี้คงจะอยู่ด้วยกันอีกสินะ..." หน้าตึงๆ ยิ้มนิดๆตามหน้าที่

"ฮะๆๆ คงงั้นแหละครับ ฮะๆ" เรียวจังหัวเราะ

"..." มองคนที่หัวเราะอยู่ข้างๆ

"...(ยิ้ม)" ไดยามะจะไม่ให้กุมีบทเลยรึไง กุนั่งอยู่ตรงนี้นะเฟร้ย!!!

"...เอาล่ะครับช่วงต่อไป..!"

...มันก็เป็นเช่นนี้แหละ =w=b! (อะไรวะ!) กร๊ากกกกกกกกกก ออกมาเป็นฟิค กร๊ากกก!! จริงๆพี่ฮิคกี้อาจจะพูดอะไรด้วยนะ (ลืม กร๊าก) แล้วก็บทพูดอาจจะผิดไปบ้าง เพราะได้ดูแค่สองครั้ง แถมมัวแต่เรียลลิตี้ เอาเป็นว่ามันก็ราวๆนี้ ว่าแต่...เขาจะไปเคลียกันหลังเวทีป่าวอ่ะ กร๊ากกกกกกกกกก!

ต่อไปช่วง...คำหวานๆสำหรับคริสมาสต์~ ช่วงที่พี่อุจจี้แกออกมาเกรียนนั่นแหละ (โดนเตะ) พอพี่อุจจี้พูดเสร็จ เรียวจังก็หายไปใช่มะ ตอนนั้นนึกไว้แล้วว่า มันต้องออกมาแข่งแน่ๆ...แล้วก็จริง! แต่ไม่นึกว่าจะเปลี่ยนชุดด้วย!! อ๊ากกกกกก ทำคะแนนมากกกก!! เสื้อกล้ามจะย้วยไปหนายยยยยยยยย!!! (เอ๊ะ? หรือเอาใจพี่ไดกิง กร๊ากกกกก =..=b)

และคนสุดท้าย แต่งตัวเด็ดสุด ก็ประโยคเด็ดสุด! 

"บ๊ายบาย อ๊ะ คืนนี้คริสมาสต์อีฟนี่นา ถ้าอย่างนั้นพระผู้เป็นเจ้าคงจะให้อภัยสินะ...คืนนี้ชั้นจะไม่ปล่อยเธอไปไหนแน่ ♥"

ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก! ใครคิดให้มันฟระ อ๊ากกกกกกกกกก!! ลงไปตาย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก วันศุกร์อยู่กับมีมี่ ล้มลงไปนอนกอดขามีมี่ กร๊ากก 

วันเสาร์ดูอีกรอบ สลับกัน เป็นมาจังแทน มาจังต้องคอยตบๆตีๆ นวดให้ใจเย็นๆ คงกลับเค้าตาย กร๊ากกกกกกกก ตลกตัวเอง กร๊ากกกกก และแล้วมันก็ชนะ (แหงดิ)

และเรียวจังก็โซโล่...ฆ่ากันให้ตายเหอะ เห็นแล้วหมั่นไส้ (นั่น) กร๊ากกกก แต่นะทุกคนคงดูหมดแล้ว เพราะงั้น จบๆ แค่มันเพ้อ กร๊ากกกกกกกก

(หลังเวที)

ระหว่างทางเดินกลับห้องแต่งตัว โดยมีพี่ฮิคกี้เดินมาด้วย

"ยามาดะ เมื่อกี้หมายความว่าไง ไหนปีนี้เราจะไปดูไฟที่สกายทรีกันไง!" ไดกิกระตุกแขนเพื่อนรักอย่างหาเรื่อง 

"เฮ้ย! ไดจัง นี่นายหึงยามาดะหรอเนี่ย! ฮ่าๆๆ!" ฮิคารุ หัวเราะ โดยมียามาดะทำหน้ายิ้มๆขำๆ

"โห่ย ไดจังชั้นก็พูดไปว่า 'คงงั้น' ไง ไม่ได้พูดว่าจะ แน่นอนซักหน่อย~" ตบมือเพื่อนที่จับแขนตัวเองอยู่เบาๆ 

"นั่นแหละ แล้วจะพูดทำไมเล่า!" ปล่อยมือ "นัดกันไว้แล้วแท้ๆ ปีที่แล้วก็ทิ้งชั้นให้นั่งกินข้าวกับบุฮิคอย่างเดียวดาย" บ่นๆ

"ชั้นเกี่ยวไรด้วยฟระ!" ฮิคารุที่ยืนขำเบา? ถึงกับสะดุ้ง

"สองคนนั้นก็มิเสื่อมคลายจนลืมหัวชั้นไปเลย รู้ป่าวแม่งโคตรทุกข์ทนอ้ะ!" ไดกิยังคงโวยวายโดยไม่ได้แคร์ฮิคารุที่ยืนหัวแดงอยู่ข้าง?

"ก็บอกว่าชั้นไม่เกี่ยวไงเล่า! %^&*)(!" 

กร๊ากกกกกกกก ฮ่าๆๆๆ!!!!!!!

"ฮ่าๆๆๆ!!!! ตอนนั้นขอโทษจริงๆ!" ทำท่ายกมือขอโทษ "ตอนนั้นเคย์โตะมันทะเลาะกับริวนี่นา ยังไงปีนี้ชั้นก็ต้องอยู่กับเพื่อนสนิทที่สุดในโลกอย่างไดจังแหละน่าาา" แกว่งแขนเพื่อน

"จริงอ่ะ >_> นายคิดว่าชั้นเป็นเพื่อนสนิทนายจริงอ่ะ" ยังงอนอยู่ เอามือกอดอกหันไปทางอื่น

"จริงเซ่~~ อย่างอนไปหน่อยเลย ปกติก็อยู่ด้วยกันตลอดเวลาอยู่แล้ว~ ไดจังก็รู้ว่าชั้นขาดไดจังไม่ได้ ดีกันนะๆๆๆ เดี๋ยววันนี้ไปเล่นเกมส์บ้านนายกัน โอเค๊!?" ยกนิ้วเกี่ยวก้อย

ไดกิรีบหันหน้ากลับมายิ้มหน้าบ้าน

"ช่ายยย!! เรารักกันที่สุดแล้วเนอะๆๆๆ!" ยกมือกอดคอเรียวจัง "ปะ ปะ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้านดีกว่า~ Let's Go!"

"Yeh!!!"

ว่าแล้วไดยามะก็กอดคอกันไปห้องแต่งตัวโดยลืมคนบางคนไว้ข้างหลัง...

"นี่พวกนาย! จะเรียลลิตี้กันก็ช่วยสนใจชั้นบ้างดิวะ! รอด้วย!!!!"...

โปรดติดตามตอนต่อไป...วะฮ่าฮ่าๆๆ!!!!!!!

โดยเหนื่อย กร๊ากกกกกกกกก ว่าแต่แลดูเหมือนยามะได - - ช่างเต๊อะ =3=~~~

.

.

.

อ้อ พรหมลิขิตที่ว่า พอดีวันเสาร์ตอนแปดโมงครึ่ง ช่อง BS มันเอาโชเนนมาฉายอีกรอบไง ปกติเค้าไม่ตื่นเช้า เลยไม่เคยรู้ พอดีเมื่อวานจะไปเที่ยวใช่มะ เลยตื่นเช้า เอื่อยๆ เปิดหนังสือพิมพ์ดู..

หืม? โชเนน 8.45!!! หัวขวับจนหัวเกือบหลุดมองนาฬิกา! 8.45 เป๊ะ! วิ่งหารีโมทรอบห้อง แล้วก็เปลี่ยนช่อง เจอพอดีเป๊ะ! นี่สินะ พรหมลิขิต กร๊ากกกกก โชคดีแต่เช้าเลย หุหุ~

หลังจากเตรียมตัวกันเสร็จแล้ว (อ้อ ปกติกินหนมปังสองแผ่นตอนเช้า นี่กินแผ่นเดียว มัวแต่กรี๊ด กร๊าก) เราก็เตรียมตัวกันออกไปเที่ยว! 

แต่นะ เมื่อวานเป็นวันที่หนาวมากกกกกกกกกกกกก หนาวมากกกกก! 5-7 องศาได้ รู้มั๊ยว่ามันทรมาณแค่ไหน T^T แล้วตอนไปเกียวโต เกียวโตมันหนาวกว่า โอซาก้า แถมยังไปเที่ยวแหล่งธรรมชาติกลางเขาอีก คิดดูว่ามันจะหนาวขนาดไหน!!!!

หลังจากการเดินทางที่ยาวนาน? (ประมาณชั่วโมงแหละ แต่มันนั่งรถไฟยาวไง - - ในรถไฟก็อุ่นอยู่หรอก แต่ แต่พอมันจอดที เปิดประตูทีนี่แบบ วูบๆ อ๊ากกก T^T

พอไปถึง เราก็ไปลง สถานี Arashiyama-saga ไปจองรถไฟเล็กสายโรแมนติก (มันเขียนไว้งั้น) เพื่อชมบรรยากาศของอาราชิยาม่า~ จองเสร็จ เหลือเวลาอีกชั่วโมง เราเลยไปเดินเล่นกัน หาไรกินกัน

.

.

บรรยายาศหน้ารถไฟจำลอง กับมีมี่~~~ ทำไมเราอ้วนจัง T^T

มาจัง~ แง อยากหายอ้วน TT

อยากนั่งแบบนี้มากกว่าอ่ะ - -

เดินจากสถานีไปส่วนท่องเที่ยว นี่เป็นร้านอาหาร อย่างหรู ถ่ายมา กร๊าก

ตรงนี้เป็นส่วนท่องเที่ยว อยากจะบอกว่าคนเยอะมากกกกกกก!!

พวกพี่ชายที่ลากรถอ่ะ น่าจะเป็นพวกนักศึกษาทั้งนั้นเลย โคตรลำบากอ่ะ - - ไม่ใช่ลากอย่างเดียวต้องหันมาคุยกับลูกค้าด้วย แบบ เหอๆ จำได้มีพี่ชายคนนึงเจอกัน ที่หน้าสถานีตอนเขาหาลูกค้าอยู่ ชั่วโมงให้หลังเห็นพี่แกลากลูกค้ามา? ในป่าที่เขาเที่ยวกันซึ่งไกลจากสถานีมากอ่ะ แบบ พี่เอ๊ย - -;;

บรรยากาศสองข้างทาง เหมือนคนน้อยนะ แต่เยอะมากอ่ะ ล้นถนนเลย เหอๆ

 นี่เป็นสถานที่ดังของที่นี่!! ขอโทษที่กลอ้งไม่ดี ป่าเลยดูสีไม่สวย กร๊าก

 เห็นไมโกะซังที่อีกฝั่งถนน ขณะจะกำลังโซ้ยอุด้ง วิ่งออกมาถ่าย กร๊ากกก

ที่นี่โครอคเกะ ดังรึไง (มันฝรั่งชุบแป้งทอด) มีขายเยอะมากเลย บวกทั้งเค้ากับมีมี่ชอบกิน - - แล้วก็หนาวมาก อุด้งก็น้อย ไม่อิ่ม เลยหาของร้อนๆเดินกินกัน อยากจะบอกว่า อร่อยมากกกก!

ดูหน้าดิ กร๊ากกก ที่สุดในโลกเลยอ่ะ ฮ่าๆ 

ทางเข้าวัดอะไรซักอย่างดังมาก แต่ขี้เกียจ แถมต้องรีบกลับไปขึ้นรถไฟด้วย เลยมาแค่หน้าวัด กร๊าก

ทางเข้าวัด กุมาถึงแล้วโว้ยยย! (แค่เนี้ย) ในมือมีหลักฐานคาปาก กร๊ากก

มานี่ทั้งที ถึงจะหนาวแค่ไหน ก็อยากกินซอร์ฟครีมของดังที่นี่ กร๊ากกก!! อร่อยมากกกกกกกกกกก คนมองเต็มเลย แหงดิ =3=

หน้าสถานีมีไอ้นี่ขายเลยกิน อยากลอง กร๊ากกกก มีมี่ชวนนะเออ =3=

เลยกินอีกแล้ว กร๊ากกกก!!

ในสถานีรถไฟที่จองไว้~

ป้ายสถานี มุ่งหน้าสู่สถานีต่อไป อาราชิยาม่า~~

รถไฟมาแล้ววว!

โบกี้แรกไม่มีหลังคา น่าสงสารมาก - -

อ๊ะ กระจก! เห็นเค้ามั๊ย กร๊ากกกก

ภายในรถไฟ~~

ตอนเข้าอุโมงค์ล่ะ~ มันเป็นรถไฟเลาะเขา เลยเข้าอุโมงค์เยอะ หุหุ รู้สึกว่ากล้องเราแม่งเจ๋งไงไม่รู้ อ่ะ กร๊ากกกก

ออกจากอุโมงค์มาก็จะเป็นวิวแต่แบบนี้ กร๊ากก อ่ะ นั่นเรียวคังแหละ~~

จริงๆ ต้องต้นไม้สวยมากนะ แต่มาสายไป มันหน้าหนาวแล้วไง บรรยากาศเลยเป็นแบบนี้ T^T แต่ช่างเต๊อะ

สถานีระหว่างทาง~~ รู้สึก เป็นอะไรที่แบบ นอกบ้านมาก (บ้านนอก) กร๊าก

อุ๊ยมีคนยืนหรอ กร๊ากก

ไว้วันหลังจะมาล่องเรือมั่ง หุหุ~~

บรรยากาศมันแบบ เหมือนหนังจีนจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ไรทำนองนี้เลยป่ะ กร๊ากกกกกก

ถ่ายบนรถไฟซะหน่อยเป็นไง~~~

สีสวยมากเลยยยยยย แต่นี่หน้าหนาวเลย สีต้นไม้เลยจางๆน่ะ บางต้นก็ไม่มีใบเหลือแล้ว

ซานต้ามายืนคอย กร๊ากก

ชอบรูปนี้มากกก! เขาจดให้เป็นเซอร์วิส หุหุ อยากจะบอกว่า ลุงคนขับรถแกฮามาก แกก็ขับไปพูดนู่นนี่ไปด้วย มีร้องเพลงด้วย โคตรชอบเลย ฮ่าๆๆ

ขากลับเราเลยตัดสินใจ ลงที่สถานีอาราชิยาม่าเพื่อชมความงามของธรรมชาติ~~

รถไฟจะออกแล้ว บ๊ายบายยย!!

บรรยากาศหน้าสถานีเล็กกลางป่า หุหุ

หน้าสถานี รู้สึกเหมือนอยู่ในการ์ตูนเลย - -

ถ่ายลงมา เห็นลางรถไฟ ธรรมชาติมาก กร๊ากกกก

เดินผ่านร้าน คาราอาเกะ ร้อนๆ... ใครจะไม่อยากกินฟระ (น่าน)

ระหว่างรอเขาทอดเราก็ถ่าย บรรยากาศ กร๊ากกก เห็นคนแต่งตัวคงรู้นะ ว่ามันหนาวแค่ไหน T^T 

อร่อยมากกกกกกก!!!

ทางเดิน~~~ หลักฐานคามืออีกแล้ว กร๊ากกกก ขอบอก ทุกอย่างเนี่ย มีมี่ชวนนะ =3=

สวยป่าววว~~~

บรรยากาศประมาณนี้ แล้วก็ป่า~~ สดชื่นมากเลย หนาวด้วย กร๊าก

เค้าว่าตรงนี้สวยที่สุดเลยล่ะ!

ระหว่างทางมีร้านตุ๊กตาอาร์ตๆเลยเข้าไปหลบหนาว เจอ น้องแมวหรือหมี? ตัวนี้แล้วแบบ ถูกชะตามากอ่ะ หน้าเหมือนเราเลย กร๊ากกก

 ทางเดินมาร้านตุ๊กตา~~

ชอบรูปนี้สุดและ เย้~ กร๊ากก

ทางเข้าบ้านใครซักคน โคตรลึกลับ ฮ่าๆ

ทางนี้สวยมากกก~~~

วัดไรซักอย่างท่าจะดัง แต่ขี้เกียจอ่ะ - -

อันนี้รู้สึกจะเป็นร้านกาแฟระหว่างทาง~~~

นี่เป็นร้านขายของฝากล่ะ~ อุ่นมาก กร๊ากก ไม่อยากออกไปไหนเลย - -

ดูสิว่ามันป่าแค่ไหน กร๊าก

ระหว่างทางก็มีร้านน้ำชา~~~

เราเลยมานั่งดื่มชา กินดังโกะกัน กร๊ากกกก

อ่ะ รูปข้าม - - ในร้านของฝากเขามีน้ำชาเสิร์ฟล่ะ ฟู้วว~~

สองภาพนี้เริ่มออกมาที่ส่วนคนอาศัยแล้ว แต่นี่เป็นลานจอดรถวัดนะ ไม่เกี่ยว กร๊ากกก สวยมากเลยถ่ายมา~

ร้านน้ำชาอีกแล้ว!! อยากจะบอกว่า ร้านนี้น่าเข้ามากกกกก!!

 

เขาจัดเป็นแบบ ร้านสมัยสงครามอ่ะ แล้วก็ เสียดายถ่ายมาไม่ติด เขาจุดฟืนกลางร้านล่ะ แบบ กลางแจ้งมีจุดฟืน โต๊ะไม้เก่าๆ อ๊ากกก สุดยอดดด!

ให้มาอยู่ อยู่ไม่ได้แน่ๆ - - เป็นเมืองกลางเขาที่มีนักท่องเที่ยวเยอะมาก กร๊ากกก แต่ไม่วุ่นวาย เหอๆ

เป็นบ้านหรืออะไรซักอย่าง ของ ทหารเสือญี่ปุ่น พวกของ ซากาโมโตะ เรียวมะน่ะ

มีส้มขายด้วย แบบ อารมณ์ชุมชนบนเขามากอ่ะ วางทิ้งไว้ ใครอยากได้ก็วางเงิน แค่นั้น สุดยอด - -

ร้านน้ำชา~ ร้านนี้เป็นเหมือนแกลลอลี่เลย เหมือนว่าเจ้าของจะเป็นศิลปิน เหอๆ

ป่าไผ่ หุหุ หนาวเนอะ ดูบรรยากาศแล้วรู้สึกหนาวมั่งป้ะ - -

หลังจากนั้นเราก็นั่งรถไฟกลับ ไปในเมือง คาวารามาจิ เป็นแหล่งช็อปปิ้งของเกียวโต~ อะเมซึ่งใช้ได้นะเนี่ย กร๊ากก แล้วของก็ถูกด้วย~~ ชอบๆ เสียอย่างเดียว หนาวโคตร กร๊ากกก - -

ต่างกับโอซาก้ากับโตเกียวลิบลับ ถ้าเป็นโอซาก้ากับโตเกียวคือจะแนวเดียวกันคือ ศูนย์รวมแหล่งธุรกิจ แน่นอนว่ารวมทั้งบริษัทต่างๆ รวมถึงห้างร้านค้า แต่ที่นี่ มีแต่ร้านค้าอย่างเดียว คนกรุงผ่อนคลายค่ะ กร๊ากกก กรุงโอซาก้า กับ กรุงโตเกียวไง =3=

หลังจากช็อปปิ้งกันเสร็จ? ก็ไปหาของกินกัน แต่เวลาคนกินข้าวพร้อมกันพอดี เลยหาร้านยาก! แต่ในที่สุดไปเจอร้านนึง แต่เราต้องนั่งกินตรงเค้าท์เตอร์แทนเพราะร้านเต็ม ซึ่งเราก็ไม่มายด์ เลยตกลง~~

แต่นะ พี่ชายคนที่เป็นคนปรุง น่ารักมากกกกกกกก!!! แบบอารมณ์นักเต้นอ่ะ กร๊ากก น่ารักมากกกก นั่งมองตลอด เพลิน กร๊ากกกก

ซักพักมีมี่ก็ถาม "คิดไงมั่ง?" แบบโคตรฮาอ่ะ นั่งคิกคักกับมีมี่อยู่สองคน กร๊ากกก 

"คิดว่าอายุเท่าไหร่?"

"20 นะ น่าจะนักศึกษาแหละ แต่หนูว่า พี่แกมีแฟนแล้วแน่ๆ รู้สึกได้! - -b!"

แล้วก็หลายอย่าง กร๊ากกกก

พี่คนนี้ตอนแรกๆทำหน้าแบบ ไม่รับแขกอย่างแรงอ่ะ เหมือนไปโกรธใครมา กร๊ากก แต่เข้าใจแหละ คนเยอะ แล้วแบบ ทั้งร้านมีกันอยู่ 4 คน ก็เหนื่อยเป็นธรรมดา แต่หลังๆ เริ่มยิ้มบ้าง นู่นนี่บ้าง อ๊ากกกกกกก น่ารักกก! จะถ่ายรูปมาก็เกรงใจ เพราะหันหน้าเข้าหากัน อยู่ กร๊ากกกกกก

พี่แกมีหน้าที่ปรุงเครื่องดื่มล่ะ เท่ห์มาก กร๊ากกก แล้วแบบ ยิ้มทีนึงนะ น่าร๊ากกกกกกกกกกกก!!

เค้ากับมีมี่ก็ยังคงนั่งนินทาพี่แกอยู่ต่อ? กร๊ากก โคตรสนุกอ่ะ  แล้วแบบ มีช็อตนึง พี่แกออกไปเสิร์ฟไรซักอย่าง แล้วกลับมาที่เคาท์เตอร์ พี่ชายอีกคน แกกำลังตักไอติมให้ลูกค้าอยู่ แล้วพอดี ไอติมใหม่ (ก็มีเหลือติดนิดๆ) พี่แกก็วางทิ้งไว้แล้วไปหยิบกล่องใหม่มา 

พี่ชายสุดหล่อ ก็เดินมาเอานิ้วป้ายไอติมมากินอ่ะ แล้วก็ยิ้มซนๆ อ๊ากกกกกกกกกก น่ารักมากกกกกกก!!! บางทีก็เต้นดุ๊กดิ๊กๆด้วย น่ารักอ่ะ กร๊ากกก

อารมณ์แบบคนหน้านิ่งๆไม่ค่อยยิ้ม แต่ก็แบบแอบน่ารักอ่ะ น่ารักมากกกกกก อ๊ากกกกกกกก

ดูเหมือนมีมี่จะรู้ใจหรือทนไม่ไหว? ถามว่า "นี่ๆพี่ชาย อายุ 20 ใช่รึเปล่า?" ฮามากอ่ะ กร๊ากกกก พี่แกก็บอกว่า "อ่ะครับ ปีนี้ก็อายุจะ 21 แล้ว" แบบน่ารักมากเลยอ่ะ กร๊ากกกก ตอบหน้านิ่งๆ กร๊ากๆๆๆ

แล้วมีอีก =w=

มีมี่สุดยอดอ่ะ หลังจากรอเมนูสุดท้ายที่สั่งกัน มันนานไง มีมี่ก็เปิดเมนูอีก เค้าก็ถามว่า จะกินไรอีกหรอ มีมี่ก็บอกว่า

"เปล่า จะสั่งเพื่อจะให้พี่ชายแกยกมาเสิร์ฟตรงหน้าให้อีก" กร๊ากกกกกกกกกกก!! สุดยอดดดด!!! เข้ากันได้อย่างแรง =_=b

มีมี่บอกว่า พี่ชายคนนี้ บรรยากาศ (ฟีล) คล้ายๆเรียวจังอ่ะ เออว่ะ! คือ แค่ฟีลนะ อารมณ์แบบนักเต้นอ่ะ แล้วก็แบบ คูลๆหน่อย แต่แอบน่ารัก กรี๊ดดด (แต่ไม่เหมือนกันตรงที่เรียวจัง มันคูลเพราะว่ามันแรดจริง    - -b)

หลังๆมีมี่แกก็เล่นใหญ่ "พี่ชายเนี่ยเหมือนพวกจอร์นนี่เลยนะ~" กร๊ากก เอ้อ อย่าคิดไรแปลกๆ ที่นี่ เขามักจะเรียกคนแปลกหน้าว่า 'พี่ชาย หรือ พี่สาวล่ะ' อืมมม คันไซนะ ไม่ใช่ที่อื่น กร๊ากกก

พี่ก็ก็แบบ ยิ้มน่ารักมากอ่ะ แบบ เขินๆ "อ่ะ ระ หรอครับ ไม่เหมือนหรอก ผมไม่ได้หน้าตาขนาดนั้น" เขินๆ "แต่ก็ขอบคุณครับ" ยิ้มแป้น อ๊ากกกกกกกก!! เสร็จแล้ว พี่แก็กลับมาตีหน้านิ่งต่อ น่ารักมากกก!!! 

เกือบตกเก้าอี้ กร๊ากกกกกกกก!!!

สุดท้ายพอกินเสร็จอะไรเสร็จ ก็จะกลับกันแล้ว (มีมี่บอกจะไปหาพาเฟ่ต์กินต่อ กร๊าก) ตามมารยาท พนักงานก็ต้องบอกว่า ขอบคุณไรใช่มะ

พี่แกรอยยิ้มพิมพ์ใจมาก (สงสัยฝึกมาดี) เป็นยิ้มที่ตราตรึงมาก กร๊ากกก "ยังจำได้จนถึงตอนนี้" หุหุ~~

แล้วพี่แกออกมายืนส่งหน้าร้าน โคตรฮาอ่ะ พอออกไปปุ๊บเห็นพี่แกหัวเราะอะไร ซักอย่างมีมี่ก็ด้วย เลยหันกลับถาม มีมี่บอกว่า "หันกลับชมพี่ชายอีกทีน่ะ ว่าน่ารักมาก" กร๊ากกกก โคตรรุกอ่ะ ฮ่าๆๆๆ!!!

สุดท้าย สัญญากับมีมี่ไว้แล้ว ว่าจะมากันอีกที สองคน กร๊ากกก คราวหน้าจะชวนออกไปดื่มชาข้างนอก (กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก) อ้อ คราวหน้าจะถามชื่อด้วย อิอิ

โชคดีจริงๆวู้ว~~ 

เสร็จแล้วเราก็กลับบ้านกันอย่างหนาวเน็บ แต่หัวใจพองโต (เพราะพี่ชาย) ฮ่าๆๆ ขากลับหนาวมากจริงๆ ถึงบ้าน ห้าทุ่มแน่ะ เหอๆ ยิ่งตอนออกจากสถานีรถไฟไปขึ้นแท๊กซี่นะ หนาวมากกกกก ลมแรงมาก หนาวก็หนาว แบบ เกือบตาย กร๊ากกก

กลับบ้านมาก็สลบ เหอๆ อ้อ ขรี้แตกด้วย กินเยอะจัด กร๊ากกกกก 

.

.

.

สรุปนะ เมื่อวานกินไรไปบ้าง - -

1.ขนมปัง 1 แผ่น +ผลไม้ 1 ถ้วย + ชานม (ไม่สิ นมใส่ชา - -)

2.อุด้ง

3.โครอคเกะ 2 ก้อน

4.ซอฟครีม

5.ขนมไรซักอย่างยาวๆ?

6.คาราอาเกะ

7.ดังโกะ

8.ไส้กรอก

9.ข้าวเย็น

10.ไอติม

ไม่ขรี้แตกให้มันรู้ไป =_=b (สมน้ำหน้า) ฮ่าๆๆๆๆ

วู้วว แต่นะ สนุกล่ะ~ โชคดีแต่เช้า ทั้งเรียวจัง ทั้งพี่ชาย กร๊ากกกก

.

.

.

นี่คือของที่ซื้อมา~

ชอบแบรนด์นี่มากกกกก ดูหรู กร๊ากกก จริงๆ ถูกมากอ่ะ! ถูกจริงๆ! มัน แล้วแบบสไตล์สวยมากกกก แล้วที่โอซาก้าไม่มีด้วย T^T เลยได้มตัวนึง~~ อุ่นดี จริงๆซื้อมาแบบ งงๆไม่เคยใส่แบบนี้ แต่แบบ อุ่นแล้วก็ใส่แล้วเข้า เลยซื้อมา 

อันนี้ร้านตรงข้าม! 1000 เยนน!! สุดยอดมากอ่ะ! นี่ปกติหลายพันเลยนะเนี่ย!! ร้านนี้ขายถูกทั้งร้าน ไปขโมยที่ไหนมา - - แต่นะ ดีมากเลย T^T อยากได้แบบนี้มานานแล้ว แต่มันแพง ตัดใจซื้อไม่ได้ซักที เพราะหน้านี้ ทุกคนมีแบบนี้หมด เพราะมันอุ่นที่สุด ในที่สุดก็ได้แล้ว!!!

อันนี้ไม่อยากซื้อเลย - - เอาไว้ใส่เวลาเข้าชมรมน่ะ มันหนาว T^T ไม่อยากซื้อจริงๆอ่ะ ไม่อยากเสียตังค์โดยใช่เหตุ แต่นะ จะหนีชมรมก็ไม่ได้ เลยแบบ ก็ได้วะ ตัดใจซื้อมา เฮ้อ T^T

เดือนนี้ใช้ตังเยอะมากอ่ะ - - ทุกคนเห็นแล้วอาจจะคิดว่า เหมือนมาช็อปปิ้งนะ กี่ทีๆก็ซื้อเสื้อผ้า ลองกลับมานับดูสิ แทบไม่พอเลย มันหนาวจริงๆอ่ะ หนาวมาก T^T ใส่ไม่พอ ข้าวเนี่ยกินแบบประหยัดสุดเก็บมาซื้อเสื้อผ้า (ดูมัน) ก็มันหนาวนี่ T^T เสื้อกันหนาวที่มีก็แบบ ใส่ได้แค่ในบ้าน ออกนอกบ้าน โดยเฉพาะขี่จักรยานอ่ะ ไม่พอ เพราะไม่กล้าซื้อ มันแพง ผลัดวันไปเรื่อยๆ - - ก็นะ มันแพงนี่ T^T เลยอดทนมา

ไม่ได้ซื้อของที่แบบที่แหล่มจริงๆเลยซักที เฮ้อ แหล่มที่ว่าเนี่ยคือ แบบกันหนาวหรืออะไรอ่ะนะ เหอๆ แล้วแบบทั้งอาทิตย์ไป รร ใช่มะ ใส่ชุดเดิมซ้ำกันสามวันคิดดู คือ มันไม่พออ่ะ - - เสื้อแขนสาวที่ไว้ใส่ข้างใน มีแค่สองตัว กางเกงยีนตัวเดียว เสื้อซับในแบบแขนยาวก็มีแค่สองตัว เสื้อกันหนาวมีสองตัวสลับกัน แต่เป็นเสื้อกันหนาวที่เขาไว้ใส่ในบ้านกันอ่ะ (น่าสงสารว่ะ - -) แล้วก็มีเสื้อที่ซื้ออาทิตย์ที่แล้วใหม่ ตัวเดียว กระโปรงที่ใส่บ่อยๆก็มีตัวสองตัว แต่ถุงน่องกับถุงเท้าหนาๆไม่ได้ซื้อ เพราะมันแพงกว่าปกติ สามเท่า เลยยังตัดใจซื้อไม่ได้ แบบ สุดๆอ่ะ - - 

คนอื่นไม่ค่อยมีปัญหาเพราะมีชุดนักเรียนกันไง แต่เค้าไม่มีชุดนักเรียน ต้องหาใส่เอง คือมันก็ดีแหละ แต่แบบนะ เฮ้อ - - หรือบางคน ขนมาจากไทยเยอะ แต่เค้าไม่ไง บ่นๆ

พูดเหมือนแก้ตัวว่ะ หงุดหงิดตัวเอง ฮ่าๆ แต่นะ..ถามโฮสเค้าได้เลยว่า อาทิตย์นึงเค้าใส่เสื้อจริงๆแค่กี่ตัว - -

.

.

.

ซื้อของตามใจตัวเอง ก็มีแค่ นิตยสารมั้ง นอกนั้นคิดหนักมาก...

คิดดูเรียลขนาดสต๊าฟเอามาแต่งนิยายด้วยกัน กรี๊ดดดด

เนื้อเรื่อง บอกไว้ก่อนนี่ไม่ใช่การแปลแมก เหอๆ แค่เล่าเฉยๆ - -

เป็นเรื่องที่สมมุติว่า เรียวจังเป็นนักเรียนม.ปลายธรรมดาๆคนนึง ที่ทุ่มเทให้กับชมรมซอกเกอร์มาก และ แอบชอบเพื่อนผู้หญิงคนนึงในห้องนามว่า "โมริซากิ" < ชื่อสต๊าฟป่าวฟระ กร๊ากกก

ฉากที่แต่งมา ก็คือ เรียวจังกำลังขึ้นรถไฟไปโรงเรียนอยู่ และ รถไฟก็สะดุด? จนมีผู้หญิงคนนึงล้มมา เรียวจังเลยรับไว้ได้ (โคตรการ์ตูน) เรียวจังก็คิดในใจ "ชุดนักเรียนเดียวกับเราเลยแฮะ สงสัยอยู่โรงเรียนเดียวกัน" ขณะคิดงั้น ผู้หญิงก็เงยหน้าขึ้นมา เรียวจังก็ตกใจเพราะเป็นคนที่แอบชอบ เลยรีบปล่อย

และก็เพ้อ หอมจังกลิ่นแชมพูหรอ~ ทำนองนี้ - - แต่เป็นคนพูดไม่เก่ง เลยไม่ได้คุยไรกัน เท่าไหร่ และใจก็ลอยนึกไปถึงไดกิ เพื่อนสนิท (กรี๊ดดด!?) ว่าถ้าเป็นไดกิ คงจะพูดเก่งกว่านี้ เพราะเป็นคนร่าเริง เข้ากันได้กับทุกคน แถมเป็นที่ชื่นชอบของเพื่อนๆทำนองนี้ และไปๆมาๆก็เหมือนกับว่า พีไดกิสนิทกับโมริซากิคนนี้ จนเรียวจังเกิดหงุดหงิดขึ้นมา? จากนั้นทันใจคิด พี่ไดกิงก็โผล่มากอดเขาจากด้านหลังทันตา! แถมโมริซากิ ยังทำท่าเขินๆอีก เรียวจังเลยยิ่งหงุดหงิดไปใหญ่

จากนั้น พี่ไดกิงก็ทำท่าแบบมีลับลมคมใน มีความลับกัน กับโมริซากิ แบบมีส่งซิกไรเงี้ย เรียวจังเลยยิ่งหงุดหงิดไปใหญ่ พี่ไดกิงก็แซวว่า ไปโกรธใครมา เค้าอุตส่าห์เดินมาหา ไรทำนองนี้ เหอๆ เรียวจังก็เหวี่ยงใส่ พอรถไฟจอดก็บอกว่า มีซ้อม แล้วก็เดินหนีออกไปเลย

และพี่ไดกิงก็เดินตามไป ขณะที่เรียวจังพึ่งรู้สึกตัวว่าทำเรื่องงี่เง่าต่อหน้าโมริซากิไปเงี้ย แต่พอพี่ไดกิงเดินมาก็ยังหงุดหงิดอยู่เลยประชดไป พี่ไดกิงเลยพูดลอยๆออกมาให้ได้ยินว่า จริงๆแล้วที่สนิทกันก็เพราะโมริซากิชอบมาถามพี่ไดกิงเรื่องเรียวจังแหละ (อารมณ์ว่า ชอบเรียวจัง) ก็แค่นั้นเอง แล้วก็แกล้งพูดไปว่า "หว้า~ พอเค้าถามมา ก็เผลอบอกเรื่องของนายไปหมดซะแล้วน่ะสิ แย่จัง~" ไรงี้ เรียวจังเลยแบบ ตาวาว - - เลย แล้วโมริซากิก็ฝากมาบอกว่า ที่เรียวจังเหวี่ยงเมื่อกี้น่ะ ดูน่ารักดี แล้วก็จะตามไปดูเรียวจังแข่งซอกเกอร์นะ แล้วก็จบ (ว๊ากกก)

เนื้อเรื่องชวนหมั่นไส้และฮาบ้าง แต่ตอนสัมภาษณ์เนี่ย แหล่ม!!!

เรียวจังก็พูดนู่นนี่ไป ว่าเขาไม่ได้เท่ห์ขนาดที่ว่า จะทำฟอร์มเลยเดินหนีไปไรเงี้ย ฮ่าๆ แล้วก็มีการเหน็บพี่ไดกิงตอนท้ายว่า "ไดจังน่ะ ไม่เท่ห์ขนาดนั้นหรอก!" กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ส่วนพี่ไดกิง ก็เรียลลิตี้อย่างแรง กร๊ากกก บอกว่า ถ้ายามาดะมีแฟนจริงๆ เขาก็ต้องรับปรึกษาจริงๆแน่ๆนอยู่แล้ว เพราะว่ามีอะไรก็ปรึกษากันตลอดเวลา คุยกันตลอดเวลา ก็นะ~ ก็เราสนิทกันนี่~

อ๊ากกกกกก เรียลลิตี้ชะมัด!

โอ๊ววววววววววววววววววว ทั้งเรียลทั้งอะไร วิ้ววว~~~ แฮปปี้ ฮ่าๆๆๆ เฮ้ออ หมดเรื่องแหละ อัพบล็อกแต่ละที ใช้เวลา สองชั่วโมงทุกครั้ง เหนื่อย ฮ่าๆๆๆ พรุ่งนี้ไปโรงเรียน เซ็ง T^T พยายามเก็บเกี่ยวความสุขวันอาทิตย์ละกัน วู้ววว

บ๊ายบายยยยย