พักเหนื่อย...เลยนั่งดราม่า? /// ช่วง..."ชีวิตนี้มีเรื่องเล่า?"

วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าหรอก - - เพราะไม่ได้ไปไหนเลย 

แต่แค่อยากเขียนบล็อก ไม่รู้สิ...  แต่พอเปิดบล็อกมาจริงๆก็ไม่รู้จะเขียนอะไร - -

.

.

.

เรื่องแรก เรื่องเมืองไทยก่อนละกัน...

พอดีว่ามีบ้านสองที่ คือ กรุงเทพ แล้ว ก็ลพบุรี...ลพบุุรีน่ะ ท่วมทุกปีอยู่แล้วล่ะ ปีนี้ท่วมหนักมากก็จริง แต่บ้านรอด ไม่รู้รอดได้ไง - - แต่เห็นแม่คุยกันในเฟส ว่า มีเตือนออกมาแล้ว เฮ้อ... จริงๆเป็นห่วงนะ แต่เพราะทุกปี เลย ชินกับน้ำท่วมบ้านลพบุรีแล้วล่ะมั้ง - -

ประเด็นคือ บ้านกรุงเทพ... 

ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเจอน้ำท่วมบ้านที่กรุงเทพเลย คิดว่า คนอื่นๆก็คงจะคิดเหมือนกัน ก็กรุงเทพ น้ำท่วมครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ล่ะ - - อาทิตย์ที่แล้ว เริ่มนั่งอ่านข่าวที่ไทย พูดตรงๆว่า จะร้องไห้ หนักมาก หนักจริงๆ ได้อ่าน ได้ฟังสัมภาษณ์ชาวบ้าน หรือคนได้รับผลกระทบ โถ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเรานะ ทั้งๆที่ ก็เหมือนตามปกติ หลายๆพื้นที่ก็ปกติดีไม่มีอะไร แต่คนทางนี้มันไกล มันเป็นห่วงนะ...

.

.

.

ตามต่างจังหวัดอ่านไปก็ตกใจไปจนมากพอแล้ว แต่พอเห็นว่าแม่น้ำเจ้าพระยาท่วมหนัก ก็เริ่มตกใจ แต่ยังไม่มาก เพราะเป็นเรื่องธรรมดาของคนแทบนั้น TT จากนั้นก็ไม่ได้ติดตามข่าวเลย ได้แต่อ่านคร่าวๆจากเฟสทั้งนั้น ว่าหลายคนช่วยกัน เห็นแล้วรู้สึกดีมากเลย แต่ว่าวันหนึ่ง...

จำไม่ได้ว่าวันไหน จันทร์มั้ง คุยกับเจ๊ส้ม พี่สาวสุดเมพ ที่อยู่ มธ. ไง พอเห็นว่าสถานการณ์ไปถึงแถวนั้นแล้วตกใจมาก เพราะมันใกล้บ้านเรา ก็เลยไปหาข่าว นั่นไง...ประกาศเตือน

ตกใจอ่ะ ตกใจจริงๆ ป๊ากับแม่ก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่นะ เข้าใจรึเปล่า ว่าคนอยู่ไกล มันเป็นห่วงแค่ไหน คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้าน เป็นห่วงบ้าน... คือคงเพราะโฮมซิกด้วยมั้ง ความรู้สึกมันยิ่งรุนแรงเข้าไปใหญ่ 

.

.

จากนั้นมาก็อ่านข่าวอยู่เรื่อยๆ บางวันร้องไห้เลยจริงๆ ใจเต้นตุบตับๆ เว่อร์หรอ? ไม่หรอก ลองมาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ใกล้บ้านใกล้ครอบครัวสิ จะรู้ว่า เรื่องเล็กน้อยก็กระทบแล้ว

อาทิตย์ที่ผ่านมา ที่โรงเรียนมีสอบ ไม่มีเรียนไง นักเรียนแลกเปลี่ยนเลยว่าง นั่งเปิดเน็ตอยู่ในห้องสมุด ก็นั่งอ่านไป ปวดใจไป อยากไปช่วย คิดถึงประเทศไทย อยากไปช่วยคนไทย เฮ้อ...

แต่ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าข่าวออกที่นี่ด้วย เพราะตั้งแต่มาแทบไม่เห็นข่าวต่างประเทศเลย... แต่นะ ข่าวที่ออกต่างประเทศมันออกจะดูน่ากลัวกว่าปกติก็เหอะ แต่คนมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันก็ตกใจ แต่ก็พึ่งมารู้ไม่กี่วันเองว่ามีข่าวออก เหอๆ

.

.

.

วันนึง โฮมรูมก็ถาม ว่าที่บ้านปลอดภัยรึเปล่า? เราก็งงๆ แต่ก็นึกว่าครูเช็คจากเน็ตมา ก็เลยตอบๆไปว่า ปลอดภัยดี พอกลับบ้านมาเท่านั้นแหละ ข่าวออกทุกช่องเลย กินข้าวไม่ลง - - เป็นห่วงอ่ะ มากมาย แต่นะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เค้าไม่เป็นอะไร ทุกคนก็ช่วยกันดีๆนะ คนที่โดนผลกระทบ ก็ไม่ต้องกลัวไป ทุกคนช่วยกันอยู่แล้ว ^^ ส่วนคนที่ที่บ้านไม่ได้รับผลกระทบ ก็ออกไปช่วยพี่น้องคนไทยของเรากันเถอะนะ

.

.

.

อ่ะ แต่ถึงไม่บอก ทุกคนก็ไปช่วยกันอยู่แล้วล่ะ อิอิ

หยุดดราม่าถึงบ้านเกิดแค่นี้ละกัน - - 

ต่อไป

.

.

.

เค้าจะได้ย้ายโฮสแล้วน้าา ToT!!! กรี๊ดด!!! ทางโครงการบอกว่า ภายในอาทิตย์แรกของพฤศจิกาล่ะ~ แต่เขายังไม่บอกรายละเอียด - - เอาเหอะ ขอเป็นครอบครัวธรรมดาๆพอละกัน เพราะที่อยู่ตอนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแรง....TT

.

.

.

เรื่องสุดท้าย คงเป็นเรื่อง ของริวริว สินะ...

ช้าไปไหมพึ่งมาเขียน - - จริงๆก็รู้ได้พักนึงแล้วล่ะ สายเยอะ? ก็เงี้ย กร๊ากกกก แต่นะ คนมาอยู่ญี่ปุ่นจริงๆแทบไม่รู้อะไรเล้ยยย - - ยิ่งคนละภาค ยิ่งไปใหญ่ เหอๆ TT เจ็บปวด แต่ช่างเหอะ ทำใจ  - - รอตามพรหมลิขิตละกัน?

.

.

.

วันแรกที่เห็นรูปปาปาน้อง ถามว่ารู้สึกไงบ้าง พูดไม่ออก ฮ่าๆ แต่รูปแรกๆมันยังมองไม่ชัดใช่มั๊ยล่ะ~ ความรู้สึกเลยบรรยายยากหน่อย

แต่พอมาเห็นรูปชัด (ที่เยอะแยะมากมาย) ดีใจมาก ดีใจจริงๆ มีความสุขจริงๆ ทำไมนะเหรอ? ก็หน้าตาของน้องที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... รอยยิ้มของน้องที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... คิ้วที่ขมวดกันแล้วยืนเต๊ะท่าเกรียน? ที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว!!!!

.

.

.

มันดีใจที่น้องสบายดีนี่นา ยิ้มได้อีกต่างหาก กลัวจริงๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น อาจจะทำให้คนคิดมาก แถมยังเป็นไอดอลที่ถูกเปิดเผยเรื่องไม่ดีของตัวเอง จนคนเขารู้ไปทั่วโลกแบบนี้ จะยิ้มได้รึเปล่า... แต่นะ ในใจมันคงมีอะไรอยู่แหละ แต่ถ้ายิ้มได้ ไม่มากก็น้อย ก็สบายใจแล้ว

พูดตรงๆนะ ตอนนี้ไม่ได้คิดอะไรเลยอ่ะ แค่เห็นน้องยิ้ม ก็พอใจแล้ว จริงๆนะ (คนดีว่ะ) นั่นสิ อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าจะอินอะไรขนาดนี้... ก็นะ ฮ่าๆ

ไม่รู้ว่าสิ่งที่ร่วมมือกันเพื่อนๆที่สนับสนุนน้องไปนั้น น้องจะได้รับรึเปล่า แต่อย่างน้อย ก็อยากจะคิด ว่า กำลังใจที่ทุกคนช่วยกัน รวมใจกันส่งไปให้น้องนั้น มันทำให้น้องยิ้มได้ขนาดนี้ 

เพราะงั้น พอใจแล้ว จริงๆ... แต่ก็โลภนะ อยากให้น้องกลับมาเร็วๆ ฮ่าๆ เพราะ 9 คน มันเจ็บกระดองใจเหลือเกิน - -

แต่สุดท้าย...พี่ก็อยากจะฝากน้องที่ไม่สามารถอ่านภาษาไทย - - ไว้ว่า "พี่เคารพในการตัดสินใจของน้อง และจะสนับสนุนจนถึงที่สุดถ้าน้องต้องการ แต่ถ้ามีคนขัดขวางน้องละกัน - -* อะโจ๊ะ!!!"

ขอขัดนิดนึงนะ? 

ตอนนี้ดูรายการทำชีสเค้กอยู่ อยากจะบอกว่า ยัยคนที่กำลังสาธิตอยู่นี้แม่ง ทำเสียดายของโคตร - - อย่างเวลาตีครีม หรือ ร่อนครีมไรเงี้ย ไม่เคยปาดจนหมดอ่ะ  เหลือเพียบ อธิบายไม่ถูกอ่ะ ถึงจะน่ากินก็เหอะ แต่แบบ บ้านตุ เรียกว่า เสียของเว้ย!!!!!

เข้าเรื่อง? อัพรูปนานไปหน่อย ลืมแล้วอ่ะ จะพูดอะไร - - 

เอ้อ ฝันถึงริวด้วยล่ะ กร๊ากกก ตั้งแต่เห็นรูปวันแรก ไม่นึกว่าจะเก็บไปฝัน =3= เป็นคนฝันอะไรแบบนี้ยากมาก คนส่วนใหญ่ สมมุติว่า วันนี้มีเรื่องอะไรฝังใจ ดีโคตรๆ หรือ ร้ายโคตรๆ ก็จะเก็บไปฝันใช่มะ

แต่กับข้าพเจ้าผู้นี้เกิดขึ้นยากมาก - - แต่ครั้งนี้เรื่อง ริวริว แม้แต่ตัวเองยังตกใจ ฮ่าๆ แสดงว่า เป็นลางดี =w=b อิอิ

ขณะที่กำลังพร่ำเพ้อ เรื่องไร้สาระ ที่จอที่วีก็มีประกาศว่า เมื่อกี้มีแผ่นดินไหว ห่ะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย กร๊ากกกกกกก มันแค่ 3-4 อ่ะ เลยไม่รู้สึก เหอๆ อีกอย่าง ชอบสั่นตัวเองอยู่แล้ว? เลยยิ่งไม่รู้สึกเข้าไปใหญ่ ฮ่าๆๆๆ

.

.

.

ชีวิตนี้มีเรื่องเล่า?

คือเล่าให้ฟังยังหว่า ว่าปลื้มเพื่อนร่วมห้องคนนึง กร๊ากกกก มากก อาระคุง ><! แต่มันไม่ใช่แบบว่าา ใจเต้น แบบรักไรทำนองนี้ แค่แบบหล่อเท่ห์อ่ะ กร๊ากกกกกก ก็แหม รักเรียวจังขนาดนี้ เปลี่ยนยาก =3= อีกอย่าง ความจริงที่ปรากฏ เขาเป็นน้องเราตั้งเกือบ สองปี วุ้ว อย่าเลย ฮ่าๆๆ

ทีนี้เรื่องก็คือ เรานั่งข้างกัน กร๊ากกก!!! พึ่งนั่งข้างกันช่วงสอบนี่แหละ เหอๆ ดีใจโคตร! แต่ก็ไม่มีอะไร เหอๆ เพราะไม่เคยคุยกันเลย - - เคยก็แบบ อ๊ะ ขอบคุณนะ เอ้อๆวางตรงนี้แหละ อ๊ะ โทษนะ - - บทสนทนาอะไรวะ เรียกว่า พูดเป็นคำๆดีกว่า กร๊ากกกก

แล้วเมื่อวานก็โชคดี!?

คาบแรก เราไม่มีชีทไงที่เขาเรียนกันอยู่น่ะ ครูเลยบอกให้ดูกับเพื่อน~ (ประเด็นคือ ถึงคิวต้องตอบคำถามไง - -) ไอเราก็ตอนแรกมึนๆไม่รู้อีกว่าถึงไหนกันแล้ว ก็แหม ภาษาอังกฤษคนญี่ปุ่น นี่มันสุดๆเลยนี่หว่า - - 

ทีนี้ อาระคุงนั่งฝั่งซ้าย แล้วก็มีอายาเมะจัง เพื่อนหญิง นั่งข้างขวา จริงๆคู่ของเราคืออายาเมะจัง แต่เจ๊แกก็ลืมเอามาเหมือนกัน เลยต้องไปนั่งกับอาระคุงอย่างช่วยไม่ได้ =w= (หรอออ) แบบ ใจดีมากกกกก ใจสั่น เสียงอีก อ๊ากกกกกก แบบใจดีมากอ่ะมากๆๆๆ 

เค้าไม่รู้ไงถึงไหนกันแล้ว แถมต้องตอบคำถามอีก พอดี อาระคุงก็ทำการบ้านมาแล้ว เขาก็ยื่นหน้ามากระซิบใกล้ๆ "ตรงนี้นะๆ" แล้วก็อ่านผิด กร๊ากกกกกกก อาระคุงเลยช่วยอีก ยื่นเข้ามาใกล้อีก แอร่ยยยย =w= ความสุขเล็กๆ แต่นะเรียวจัง เค้าไม่ได้นอกใจน้า!!!

ความโชคดียังไม่หมด พอมาคาบสี่ เอาอีกแล้ว =w= อายาเมะจังลืมของอีกแล้ว (กู๊ดจ๊อบ!) เราเลยได้เนียนอีก กร๊ากก ใจดีอีกแล้วอ่าาา TT 

สู้ๆนะน้อง! เจ๊เชื่อว่า ถ้าน้องมาไทย โดนรุมแน่ กร๊ากกก สเปคคนไทยล่ะ กร๊ากกกกก แต่หล่อนะ =w=b

.

.

.

ว่าแล้ว เราก็ไปดีกว่าไปหาไรกินข้างนอก กร๊ากกก พรุ่งนี้ จะไปขี่จักรยานรอบเมืองกับป้าแหละ เหอๆ ไปอาสาสมัครไง น่าสนใจดี อิอิ ไปทำความดี รับวันออกพรรษา =w=b ไว้จะมาเล่าให้ฟังน้าาา

.

.

.

สุดท้ายขอบคุณที่มาอ่านเรื่องไร้สาระนะ กร๊ากกก