มีเรื่องมาเล่าล่ะ~/// อยากกิน sfree!!

แปลกเนอะ ปกติจะอัพแค่เสาร์อาทิตย์~ ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก ขี้เกียจตื่นไปโรงเรียนทุกวัน มันหนาววว TT แต่นะ วู้ว? พอไป รู้สึกช่วงนี้ที่โรงเรียนสนิทกับเพื่อนมากขึ้น แต่ก็นะ (อะไรของมัน) กร๊าก

ก็ยังไม่ค่อยอยากไป โรงเรียนอยู่ดี =3= แต่นะ รู้สึกสองวันนี้จะถ่ายรูปอะไรมาเยอะ? งั้นมาเล่าเรื่องจากภาพกันดีกว่า~

คงสั้นๆนะ ขี้เกียจ แค่พอใจอยากลงรูปแค่นั้นแหละ กร๊ากกกก

เอ้อ...ที่ว่าจะไปดูชมรมอ่ะ พรุ่งนี้นะ วันนี้เพื่อนไม่ว่าง TwT

อันนี้ถ่ายมาอย่างไร้เหตุผล กร๊ากกกก น่าไปเคาะประตูบ้านว่ามีญาติชื่อเคนอิจิ มีลูกชาย ชื่อเคย์โตะบ้างมั๊ย? แต่นะ แค่ไปยืนถ่ายมาก็แย่แล้วเนี่ย กร๊ากกกกก เออใช่ๆ มีสถานีชื่อว่า Okamoto ด้วยนะ =w=b น่านั่งรถไฟไปชม (เพื่อ!?) สถานียามาดะ ก็มีแล้ว โอคาโมโตะก็มีแล้ว ต่อไปจะเจอสถานีไรหว่า กร๊ากกก โอซาก้าเนี่ยแหล่มจริงๆ =w=b

เมื่อวาน เนื่องจากว่าอยากกิน สฟรีสุดใจขาด - - (ทั้งๆที่หนาว) ข้าพเจ้าเลย จัดการปอกกล้วยโยนใส่โยเกิร์ตซะเลย กร๊ากกก หน้าตาออกมาเป็นอย่างที่เห็น =w= ดูไม่น่ากินอะดิ โด่ววว =3= แต่ดูลีลาซะก่อน!!!

V

V

V

ฮื้มมมมม!!! ดูก็รู้ว่าอร่อยแค่หนายยยย!!! >o<!!! ที่สำคัญ ไขมัน 0 เปอร์เซ็นต์! แล้วโยเกิร์ตที่ญี่ปุ่นจะไม่เหมือนบ้านเราที่ใส่น้ำตาลล่ะ บางยี่ห้อจะมีแยกไว้ให้ ฮ่าๆ นั่นแหละ เจ๋ง =w=b

อันนี้ วิชาการงาน มีวิทยากรพิเศษ มาสอนทำ ของเล่นล่ะ~ ไอที่หมุนๆบินได้เหมือนบ้านเราแหละ - - เอเชียเนี่ยมีอะไรเหมือนๆกันเนอะ ทำโคตรยากเลย เพราะต้องหั่นไม้? เหลาไม้เอง แต่นะ ประมาณว่า ข้าพเจ้าคงทำน่ากลัวไป ลุงแกเลยหยิบไปทำให้แทน กร๊ากกกก แล้วที่สำคัญ เห็นตะเกียบป่ะ - - ทำเพื่อ? ตลกดี กร๊ากกกก

เขียน โชะโด!! นี่เขียนสองอาทิตย์และ ลืมลง สวยมะ =w=b อิอิ เขียนชื่อตัวเองล่ะ ฮานะ~~

อันนี้เขียนวันนี้ สีส้มคือครูเขียนเป็นแบบไว้ ส่วนสีดำ ข้าพเจ้าเอง...กว่าจะได้ กร๊ากกกกกกก แล้วครูแกปลื้มมาก ชมๆ แถมยังบอกว่าให้โชว์ไว้ในห้องอีก เอิ่ม = = แต่ก็นั่นแหละ ภูมิจาย กร๊ากกกก

ทีเห็นด้านข้างว่า พัตโตะ น่ะ...พอดีว่า ครูลืมไง ว่าทุกคนเรียกว่า ฮานะ ฮ่าๆๆ แต่นะถ้าเป็นพวกครูอยากให้เรียกชื่อจริงมากกว่า เรียกฮานะแล้ว จั๊กกะจี้ - - 

แต่แบบ เพื่อนในห้อง (ไปเรียนกับปีสอง) ก็แก้กันใหญ่เลย ไม่ได้นะต้องเรียก ฮานะ กร๊ากกกก ทุกคนน่ารักมากเลย จำได้หมด แสดงว่า วันที่ไปแนะนำตัว (อาทิตย์ที่แล้ว) ทุกคนเข้าใจสินะ TwTb

ลืมเล่ารึเปล่าว่า อาทิตย์ที่แล้ว วันเปิดเทอมสองไปแนะนำตัวหน้าโรงเรียนมา กร๊ากกก มีแต่คนชมว่าเก่งที่สุด =w= (บอกแล้วว่าใช้เซ้น) เพื่อนสนิทมาเล่าให้ฟังด้วยว่า เพื่อนของเพื่อนสนิทเค้า เถียงกลับว่า เป็นคนญี่ปุ่นต่างหากล่ะ! กร๊ากกก ดีใจนะเนี่ย ><!!!

.

.

.

หมดเรื่องเล่าและ ช่างไร้สาระ และ ไม่เชื่อมต่อกันอย่างมาก กร๊าก ทำไมอ่ะ บล็อกเค้า =3= เอ้อใช่

วิชาภาษาจีนที่เรียนกับปีสอง สนุกมากเลยล่ะ! เป็นคลาสที่ไม่เหมือน โรงเรียนที่ญี่ปุ่นอย่างมาก เฮฮา ไม่เงียบ แถมครูคนสอน นิสัยโคตรเหมือนคนจีน เสียงดัง ตลกอีก กร๊ากกกก แล้วก็นะ ครูเขาให้เค้าไปสอนภาษาไทย วันละคำด้วยล่ะ ><!! ดีใจอ่ะ แล้วทุกคนก็จำด้วยนะ เจอกันที ทุกคนก็พูดไทยให้ฟัง อิอิ >< 

เอาล่ะทุกคน! มาเผยแพร่วัฒนธรรมไทยกันเถอะ!!!

อาสาสมัคร.../// ถึงแฟนคลับริว

วันนี้ออกไปทำอาสาสมัครครั้งสุดท้ายกับโฮสล่ะ ครั้งนี้พิเศษหน่อย คือเราขี่จักรยานกันไป - - แล้วแบบนะ ไกลมากกก ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอก แต่ว่าไม่ได้ขี่จักรยานนานไง TT

อีกอย่าง คนไทยเราก็ไม่นิยมขี่จักรยานบนถนนจริงๆเนอะ ส่วนมากก็ขี่ตามหมู่บ้านเฉยๆ (ไม่นับพวกเสือภูเขานะ ฮ่าๆ) เพราะงั้น เข้าเหมือนที ขึ้นสะพานที ลำบากและน่ากลัวโคตร - - 

ยิ่งตอนขี่บนสะพานข้ามทะเลนะ สู๊งสูงงง หนูกลัว ToT!!! แคบก็แคบ ไหนจะต้องระวังนักแว๊นจักรยาน (คนญี่ปุ่นแว๊นจักรยานทุกคน ยิ่งพวกคุณตาคุณยายเนี่ยสุดๆ = =b) ไหนจะคอยเสียว อีกฝั่งที่มองเห็นทะเลเบื้องล่างอีก โว้ววว

.

.

.

งานอาสาสมัครวันนี้ คือเลี้ยงข้าวพวกโฮมเลสเหมือนเดิมค่ะ แต่ครั้งนี้อบอุ่นมากกว่าเดิม TT จะเล่าล่ะนะ~~

นอกจากจะเลี้ยงข้าวแล้ว ก็มีแจกเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ร่วงล่ะ เพราะเริ่มหนาวแล้ว เสื้อกันหนาวจึงจำเป็นมาก ^^...

.

.

เริ่มแรก คนเจ้าถิ่น ก็จะต้องมาช่วยกันเอาของบริจาค ออกมาวางๆๆๆ

แต่ยังไม่ลืมความเป็นระเบียบ ต้องมีการจัดคิว แล้วก็เข้าแถว...ถ้าเป็นบ้านเรานี่รุมทึ้งเนอะ ฮ่าๆ

ป้าเราบอกว่า นี่แหละ โลกเรา "光と影　ひかり　と　かげ　มีทั้งด้านมืด และ แสงสว่าง.." ชอบอ่ะ ไม่นึกว่าจะพูดอะไรซึ้งๆเป็น - - เราเลยตอบกลับไปว่า "ไม่ว่าที่ไหนบนโลก ก็มีเหมือนกันหมดนั่นแหละ" =w=b

พอหลังจากเลือกของกันเสร็จ ทุกคนก็ช่วยยกันเก็บของที่เหลือ เข้ากรุ? ^^ ดีมากๆเลย ดีอ่ะ ดีจริงๆ TT!

และก็เป็นเวลากินข้าว อิอิ ข้าวที่ตักเนี่ย เค้าตักล่ะ =w=b

 

มิโซะชิรุ หรือว่า มิโซะ ซุป หน้าตาน่ากลัวเนอะ - - แต่อร่อยนะ ^^ อย่างที่บอกไป ทุกคนจะกินด้วยกันอย่างไม่รังเกียจล่ะ ถือเป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัติกัน ทุกคน ซึ่งเราก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด ข้าวฟรีอีก =w=

แต่นะ ครั้งนี้ ในซุปมีหมอดด้วยอ่ะ สะกดไง กร๊ากกก = = ก็ช่วยไม่ได้นะ อีกอย่าง จะให้ทำท่ารังเกียจหรอ ไม่ได้แหลขนาดนั้น คนเดินดิน แมลงนิดแมลงหน่อยไม่ตายหรอก - - คนอื่นเขาก็กิน เพราะงั้น จบๆ กร๊ากกก

ข้าวที่เหลือ ก็เอาผงข้าวมาโรยทำข้าวปั้นแล้วแจก ^^

ซักก้อนในนั้น เค้าห่อล่ะ กร๊ากก (ปั้นไม่เป็น)

.

.

.

จากนั้นก็ขี่จักรยานรอบเมืองโอซาก้าล่ะ~ สนุกดี อากาศก็ดี ^^ แต่นะ เหนื่อยอ่ะ เวลาหลบคน คนมันเยอะ TT

อ้อใช่ มีลุงโฮมเลสคนนึง เค้าเอาช็อกโกแลตมาให้เป็นของขวัญล่ะ ดีใจมากเลย TT เขาตอบแทนเราล่ะ ดีใจมาก ขอบคุณนะคะ ^^

และแล้วหนึ่งวันพักผ่อนสุดท้ายก็จบลงอย่างรวดเร็ว (_ _;;;)

ส่วนรูปนี้ พอดีวันนี้มีงานไรซักอย่าง เลยมีขบวนแห่หน้าบ้านล่ะ วิ่งออกไป ถ่ายระหว่างเขียนบล็อกเลยนะเนี่ย =w= คนตีกลองเป็นเด็กประถมล่ะ ><! 

จริงๆตอนเช้าก็มีนะ ถ่ายไม่ทัน พึ่งตื่น ไม่กล้าออกไปด้วย ยังชุดนอนอยู่เลย กร๊ากกก พึ่งแปรงฟันเสร็จหยกๆ - -

 

.

.

.

พรุ่งนี้ไปโรงเรียนอีกและ เฮ้ออ TT.. เดี๋ยววันอังคารจะไปเดินดูชมรมกับเพื่อนล่ะ~ ถ้ามีอะไรน่าสนใจนะเล่าให้ฟังนะ ไปละๆ ^^

.

.

.

แต่ก่อนไป ยังมีเรื่องริวริวอีกนี่นะ...

森本龍太郎くんのファンのみんなさんへ

ถึงแฟนคลับ โมริโมโตะ ริวทาโร่คุง ทุกคน

ณ เวลานี้ ทุกคนคงจะรู้ก่อนโซลแล้วล่ะ (ขอแทนตัวด้วยชื่อนี้) ที่ว่า มีแฟนคนนึงบอกว่า มีคอนแท็คกับเด็กจอร์นคนนึง ประมาณว่า ริวอาจจะไม่ได้กลับมาเพราะมีอะไรซักอย่าง ป่าวฟระ? (จำไม่ได้) แต่ทว่า จัมพ์ของเราก็ไม่ยอม และกำลังพยายามเพื่อช่วยริวให้กลับมาอยู่ รวมถึงตัวน้องเองก็ต้องการความช่วยเหลือ คือ กำลังของแฟนๆด้วย...

ทำไมชอบมีเรื่องดราม่า ให้หัวใจกระตุกทุกเดือนไปนะ...　แต่ โซลไม่ได้มีความเห็นอะไรค่ะ ตั้งแต่วันที่เห็นรอยยิ้มน้อง (ถึงแม้ว่าจะเป็นไปได้ในแง่ลบสำหรับเรา ที่น้องยิ้มเพราะน้องจะได้เป็นอิสระแล้วรึเปล่า...) แต่พวกเราก็อยากจะเชื่อว่ามันไม่ใช่อ่ะเนอะ ^^ 

ข่าวนี้จริงรึเปล่าหรือยังไง ไม่มีใครรู้ บางคนก็บอกว่าข่าวนานแล้วแต่พึ่งปล่อย..　ยังไงก็ตาม สำหรับโซล โซลไม่ได้เชื่อ หรือ ไม่เชื่อ แต่โซลแค่มองว่า จะมีอะไรเปลี่ยนแปลง... ไม่รู้สิ ลางสังหรณ์อ่ะ(ที่ไม่เคยแม่น - -) โอย งง เอาใหม่ๆ

คือโซลอยากจะพูด ซ้ำไปซ้ำมาทั้งในบล็อกและในเฟส - - ถ้ามันเป็นจริง อย่างน้อย จัมพ์ก็ไม่ทิ้งน้อง และ น้องต้องการเรา และเราก็สามารถจะช่วยน้องได้ เพราะเราได้รับรู้...　มันจะไม่ได้สายเกินไปที่จะรวมพลังกันกับจัมพ์ ^^ เพื่อพาน้องกลับมา พูดยิ่งใหญ่ฟังดูดี มาทำกันเหอะ =w=b

แต่ถ้ามันไม่จริง (ซึ่งถือว่าดี) ก็แสดงว่า น้องใกล้กลับมาแล้ว (อ้าว) ก็เพราะเขาปล่อยข่าวออกมาให้ เรานึกถึงน้องเอาไว้ไง กร๊ากกกก

.

.

เอ่อ ตอนแรกว่าจะ ซึ้ง ว่าแต่เขียนทำไมวะ?　กร๊ากกกก เอาเป็นว่า อยากเขียน ^w^V

.

.

.

สุดท้ายก่อนจาก

ขอโทษนะ ที่พอมาญี่ปุ่นแล้ว ไม่สามารถทำตามแผนที่ว่าจะส่งจดหมายหาน้องหรืออะไรก็ตาม เพื่อช่วยเพื่อนๆที่ไทยอีกแรง ขอโทษนะจริงๆ ขอโทษริวด้วยนะ TT 

ไม่มีอะไรจะแก้ตัว แค่บอกว่า ขอโทษ แต่ว่า โซลก็สัญญาว่าถ้าทำได้ จะส่งต่อหรือหาทางทำอะไรแน่นอน 

แล้วก็นะ...แฟนคลับที่นี่รักน้องนะคะ ^^ แฟนน้องเยอะมาก เพราะงั้นไม่ต้องห่วงนะ ^^

ไปแล้วนะ แล้วเจอกันใหม่~

พักเหนื่อย...เลยนั่งดราม่า? /// ช่วง..."ชีวิตนี้มีเรื่องเล่า?"

วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าหรอก - - เพราะไม่ได้ไปไหนเลย 

แต่แค่อยากเขียนบล็อก ไม่รู้สิ...  แต่พอเปิดบล็อกมาจริงๆก็ไม่รู้จะเขียนอะไร - -

.

.

.

เรื่องแรก เรื่องเมืองไทยก่อนละกัน...

พอดีว่ามีบ้านสองที่ คือ กรุงเทพ แล้ว ก็ลพบุรี...ลพบุุรีน่ะ ท่วมทุกปีอยู่แล้วล่ะ ปีนี้ท่วมหนักมากก็จริง แต่บ้านรอด ไม่รู้รอดได้ไง - - แต่เห็นแม่คุยกันในเฟส ว่า มีเตือนออกมาแล้ว เฮ้อ... จริงๆเป็นห่วงนะ แต่เพราะทุกปี เลย ชินกับน้ำท่วมบ้านลพบุรีแล้วล่ะมั้ง - -

ประเด็นคือ บ้านกรุงเทพ... 

ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเจอน้ำท่วมบ้านที่กรุงเทพเลย คิดว่า คนอื่นๆก็คงจะคิดเหมือนกัน ก็กรุงเทพ น้ำท่วมครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ล่ะ - - อาทิตย์ที่แล้ว เริ่มนั่งอ่านข่าวที่ไทย พูดตรงๆว่า จะร้องไห้ หนักมาก หนักจริงๆ ได้อ่าน ได้ฟังสัมภาษณ์ชาวบ้าน หรือคนได้รับผลกระทบ โถ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเรานะ ทั้งๆที่ ก็เหมือนตามปกติ หลายๆพื้นที่ก็ปกติดีไม่มีอะไร แต่คนทางนี้มันไกล มันเป็นห่วงนะ...

.

.

.

ตามต่างจังหวัดอ่านไปก็ตกใจไปจนมากพอแล้ว แต่พอเห็นว่าแม่น้ำเจ้าพระยาท่วมหนัก ก็เริ่มตกใจ แต่ยังไม่มาก เพราะเป็นเรื่องธรรมดาของคนแทบนั้น TT จากนั้นก็ไม่ได้ติดตามข่าวเลย ได้แต่อ่านคร่าวๆจากเฟสทั้งนั้น ว่าหลายคนช่วยกัน เห็นแล้วรู้สึกดีมากเลย แต่ว่าวันหนึ่ง...

จำไม่ได้ว่าวันไหน จันทร์มั้ง คุยกับเจ๊ส้ม พี่สาวสุดเมพ ที่อยู่ มธ. ไง พอเห็นว่าสถานการณ์ไปถึงแถวนั้นแล้วตกใจมาก เพราะมันใกล้บ้านเรา ก็เลยไปหาข่าว นั่นไง...ประกาศเตือน

ตกใจอ่ะ ตกใจจริงๆ ป๊ากับแม่ก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่นะ เข้าใจรึเปล่า ว่าคนอยู่ไกล มันเป็นห่วงแค่ไหน คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้าน เป็นห่วงบ้าน... คือคงเพราะโฮมซิกด้วยมั้ง ความรู้สึกมันยิ่งรุนแรงเข้าไปใหญ่ 

.

.

จากนั้นมาก็อ่านข่าวอยู่เรื่อยๆ บางวันร้องไห้เลยจริงๆ ใจเต้นตุบตับๆ เว่อร์หรอ? ไม่หรอก ลองมาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ใกล้บ้านใกล้ครอบครัวสิ จะรู้ว่า เรื่องเล็กน้อยก็กระทบแล้ว

อาทิตย์ที่ผ่านมา ที่โรงเรียนมีสอบ ไม่มีเรียนไง นักเรียนแลกเปลี่ยนเลยว่าง นั่งเปิดเน็ตอยู่ในห้องสมุด ก็นั่งอ่านไป ปวดใจไป อยากไปช่วย คิดถึงประเทศไทย อยากไปช่วยคนไทย เฮ้อ...

แต่ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าข่าวออกที่นี่ด้วย เพราะตั้งแต่มาแทบไม่เห็นข่าวต่างประเทศเลย... แต่นะ ข่าวที่ออกต่างประเทศมันออกจะดูน่ากลัวกว่าปกติก็เหอะ แต่คนมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันก็ตกใจ แต่ก็พึ่งมารู้ไม่กี่วันเองว่ามีข่าวออก เหอๆ

.

.

.

วันนึง โฮมรูมก็ถาม ว่าที่บ้านปลอดภัยรึเปล่า? เราก็งงๆ แต่ก็นึกว่าครูเช็คจากเน็ตมา ก็เลยตอบๆไปว่า ปลอดภัยดี พอกลับบ้านมาเท่านั้นแหละ ข่าวออกทุกช่องเลย กินข้าวไม่ลง - - เป็นห่วงอ่ะ มากมาย แต่นะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เค้าไม่เป็นอะไร ทุกคนก็ช่วยกันดีๆนะ คนที่โดนผลกระทบ ก็ไม่ต้องกลัวไป ทุกคนช่วยกันอยู่แล้ว ^^ ส่วนคนที่ที่บ้านไม่ได้รับผลกระทบ ก็ออกไปช่วยพี่น้องคนไทยของเรากันเถอะนะ

.

.

.

อ่ะ แต่ถึงไม่บอก ทุกคนก็ไปช่วยกันอยู่แล้วล่ะ อิอิ

หยุดดราม่าถึงบ้านเกิดแค่นี้ละกัน - - 

ต่อไป

.

.

.

เค้าจะได้ย้ายโฮสแล้วน้าา ToT!!! กรี๊ดด!!! ทางโครงการบอกว่า ภายในอาทิตย์แรกของพฤศจิกาล่ะ~ แต่เขายังไม่บอกรายละเอียด - - เอาเหอะ ขอเป็นครอบครัวธรรมดาๆพอละกัน เพราะที่อยู่ตอนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแรง....TT

.

.

.

เรื่องสุดท้าย คงเป็นเรื่อง ของริวริว สินะ...

ช้าไปไหมพึ่งมาเขียน - - จริงๆก็รู้ได้พักนึงแล้วล่ะ สายเยอะ? ก็เงี้ย กร๊ากกกก แต่นะ คนมาอยู่ญี่ปุ่นจริงๆแทบไม่รู้อะไรเล้ยยย - - ยิ่งคนละภาค ยิ่งไปใหญ่ เหอๆ TT เจ็บปวด แต่ช่างเหอะ ทำใจ  - - รอตามพรหมลิขิตละกัน?

.

.

.

วันแรกที่เห็นรูปปาปาน้อง ถามว่ารู้สึกไงบ้าง พูดไม่ออก ฮ่าๆ แต่รูปแรกๆมันยังมองไม่ชัดใช่มั๊ยล่ะ~ ความรู้สึกเลยบรรยายยากหน่อย

แต่พอมาเห็นรูปชัด (ที่เยอะแยะมากมาย) ดีใจมาก ดีใจจริงๆ มีความสุขจริงๆ ทำไมนะเหรอ? ก็หน้าตาของน้องที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... รอยยิ้มของน้องที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... คิ้วที่ขมวดกันแล้วยืนเต๊ะท่าเกรียน? ที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว!!!!

.

.

.

มันดีใจที่น้องสบายดีนี่นา ยิ้มได้อีกต่างหาก กลัวจริงๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น อาจจะทำให้คนคิดมาก แถมยังเป็นไอดอลที่ถูกเปิดเผยเรื่องไม่ดีของตัวเอง จนคนเขารู้ไปทั่วโลกแบบนี้ จะยิ้มได้รึเปล่า... แต่นะ ในใจมันคงมีอะไรอยู่แหละ แต่ถ้ายิ้มได้ ไม่มากก็น้อย ก็สบายใจแล้ว

พูดตรงๆนะ ตอนนี้ไม่ได้คิดอะไรเลยอ่ะ แค่เห็นน้องยิ้ม ก็พอใจแล้ว จริงๆนะ (คนดีว่ะ) นั่นสิ อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าจะอินอะไรขนาดนี้... ก็นะ ฮ่าๆ

ไม่รู้ว่าสิ่งที่ร่วมมือกันเพื่อนๆที่สนับสนุนน้องไปนั้น น้องจะได้รับรึเปล่า แต่อย่างน้อย ก็อยากจะคิด ว่า กำลังใจที่ทุกคนช่วยกัน รวมใจกันส่งไปให้น้องนั้น มันทำให้น้องยิ้มได้ขนาดนี้ 

เพราะงั้น พอใจแล้ว จริงๆ... แต่ก็โลภนะ อยากให้น้องกลับมาเร็วๆ ฮ่าๆ เพราะ 9 คน มันเจ็บกระดองใจเหลือเกิน - -

แต่สุดท้าย...พี่ก็อยากจะฝากน้องที่ไม่สามารถอ่านภาษาไทย - - ไว้ว่า "พี่เคารพในการตัดสินใจของน้อง และจะสนับสนุนจนถึงที่สุดถ้าน้องต้องการ แต่ถ้ามีคนขัดขวางน้องละกัน - -* อะโจ๊ะ!!!"

ขอขัดนิดนึงนะ? 

ตอนนี้ดูรายการทำชีสเค้กอยู่ อยากจะบอกว่า ยัยคนที่กำลังสาธิตอยู่นี้แม่ง ทำเสียดายของโคตร - - อย่างเวลาตีครีม หรือ ร่อนครีมไรเงี้ย ไม่เคยปาดจนหมดอ่ะ  เหลือเพียบ อธิบายไม่ถูกอ่ะ ถึงจะน่ากินก็เหอะ แต่แบบ บ้านตุ เรียกว่า เสียของเว้ย!!!!!

เข้าเรื่อง? อัพรูปนานไปหน่อย ลืมแล้วอ่ะ จะพูดอะไร - - 

เอ้อ ฝันถึงริวด้วยล่ะ กร๊ากกก ตั้งแต่เห็นรูปวันแรก ไม่นึกว่าจะเก็บไปฝัน =3= เป็นคนฝันอะไรแบบนี้ยากมาก คนส่วนใหญ่ สมมุติว่า วันนี้มีเรื่องอะไรฝังใจ ดีโคตรๆ หรือ ร้ายโคตรๆ ก็จะเก็บไปฝันใช่มะ

แต่กับข้าพเจ้าผู้นี้เกิดขึ้นยากมาก - - แต่ครั้งนี้เรื่อง ริวริว แม้แต่ตัวเองยังตกใจ ฮ่าๆ แสดงว่า เป็นลางดี =w=b อิอิ

ขณะที่กำลังพร่ำเพ้อ เรื่องไร้สาระ ที่จอที่วีก็มีประกาศว่า เมื่อกี้มีแผ่นดินไหว ห่ะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย กร๊ากกกกกกก มันแค่ 3-4 อ่ะ เลยไม่รู้สึก เหอๆ อีกอย่าง ชอบสั่นตัวเองอยู่แล้ว? เลยยิ่งไม่รู้สึกเข้าไปใหญ่ ฮ่าๆๆๆ

.

.

.

ชีวิตนี้มีเรื่องเล่า?

คือเล่าให้ฟังยังหว่า ว่าปลื้มเพื่อนร่วมห้องคนนึง กร๊ากกกก มากก อาระคุง ><! แต่มันไม่ใช่แบบว่าา ใจเต้น แบบรักไรทำนองนี้ แค่แบบหล่อเท่ห์อ่ะ กร๊ากกกกกก ก็แหม รักเรียวจังขนาดนี้ เปลี่ยนยาก =3= อีกอย่าง ความจริงที่ปรากฏ เขาเป็นน้องเราตั้งเกือบ สองปี วุ้ว อย่าเลย ฮ่าๆๆ

ทีนี้เรื่องก็คือ เรานั่งข้างกัน กร๊ากกก!!! พึ่งนั่งข้างกันช่วงสอบนี่แหละ เหอๆ ดีใจโคตร! แต่ก็ไม่มีอะไร เหอๆ เพราะไม่เคยคุยกันเลย - - เคยก็แบบ อ๊ะ ขอบคุณนะ เอ้อๆวางตรงนี้แหละ อ๊ะ โทษนะ - - บทสนทนาอะไรวะ เรียกว่า พูดเป็นคำๆดีกว่า กร๊ากกกก

แล้วเมื่อวานก็โชคดี!?

คาบแรก เราไม่มีชีทไงที่เขาเรียนกันอยู่น่ะ ครูเลยบอกให้ดูกับเพื่อน~ (ประเด็นคือ ถึงคิวต้องตอบคำถามไง - -) ไอเราก็ตอนแรกมึนๆไม่รู้อีกว่าถึงไหนกันแล้ว ก็แหม ภาษาอังกฤษคนญี่ปุ่น นี่มันสุดๆเลยนี่หว่า - - 

ทีนี้ อาระคุงนั่งฝั่งซ้าย แล้วก็มีอายาเมะจัง เพื่อนหญิง นั่งข้างขวา จริงๆคู่ของเราคืออายาเมะจัง แต่เจ๊แกก็ลืมเอามาเหมือนกัน เลยต้องไปนั่งกับอาระคุงอย่างช่วยไม่ได้ =w= (หรอออ) แบบ ใจดีมากกกกก ใจสั่น เสียงอีก อ๊ากกกกกก แบบใจดีมากอ่ะมากๆๆๆ 

เค้าไม่รู้ไงถึงไหนกันแล้ว แถมต้องตอบคำถามอีก พอดี อาระคุงก็ทำการบ้านมาแล้ว เขาก็ยื่นหน้ามากระซิบใกล้ๆ "ตรงนี้นะๆ" แล้วก็อ่านผิด กร๊ากกกกกกก อาระคุงเลยช่วยอีก ยื่นเข้ามาใกล้อีก แอร่ยยยย =w= ความสุขเล็กๆ แต่นะเรียวจัง เค้าไม่ได้นอกใจน้า!!!

ความโชคดียังไม่หมด พอมาคาบสี่ เอาอีกแล้ว =w= อายาเมะจังลืมของอีกแล้ว (กู๊ดจ๊อบ!) เราเลยได้เนียนอีก กร๊ากก ใจดีอีกแล้วอ่าาา TT 

สู้ๆนะน้อง! เจ๊เชื่อว่า ถ้าน้องมาไทย โดนรุมแน่ กร๊ากกก สเปคคนไทยล่ะ กร๊ากกกกก แต่หล่อนะ =w=b

.

.

.

ว่าแล้ว เราก็ไปดีกว่าไปหาไรกินข้างนอก กร๊ากกก พรุ่งนี้ จะไปขี่จักรยานรอบเมืองกับป้าแหละ เหอๆ ไปอาสาสมัครไง น่าสนใจดี อิอิ ไปทำความดี รับวันออกพรรษา =w=b ไว้จะมาเล่าให้ฟังน้าาา

.

.

.

สุดท้ายขอบคุณที่มาอ่านเรื่องไร้สาระนะ กร๊ากกก

Osaka sight seeing!

ฮัลโหล~ ตั้งแต่อัพครั้งที่แล้ว ข้าพเจ้าหยุดเรียนไป 5 วันแล้วนะเนี่ยย =_=v สบายเนอะ แต่ก็เซ็ง โคตรรรร นับวันอารมณ์ชักจะยิ่งคุมไม่อยู่? นี่รึเปล่าที่เขาเรียกว่า จุดแม็กอ่ะ? ช่างเหอะ วู้วว

 มีเรื่องเล่ามากมาย วันนี้จะเล่าเรื่องที่เมื่อวานไป ทัวร์ โอซาก้า! กับแจ๊สมาล่ะ หุหุ ไปกันเอง ก็แหม ไม่มีใครพาไปนี่...ถึงไป ก็เสียตังค์เองหมด แถมยังจะอารมณ์เสียอีกต่างหาก จะไปทำไม...ไปเองดีกว่าเนอะ

...สงสัยว่าพูดอะไรของมัน อย่าไปสนใจเลย ก็บอกแล้วว่า เริ่มคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ เลยอยากพูดบ้างอะไรบ้างเท่านั้นเอง...

เดินกันเหนื่อยมาก สิบโลได้เมื่อวาน ฮ่าๆ อาจมากกว่า - - มีหลงอีก ก็แหม เดินนะไม่ได้นั่งรถ ฮ่าๆ ได้ค้นพบอะเมซิ่งโอซาก้าเพียบเลย!!! ความรู้สึกเลยอยากจะแนะนำเพื่อนๆ ใครอยากมาเที่ยว มาโอซาก้าเหอะ!!

เราเองก็เคยไปโตเกียวมาก่อน เลยเปรียบเทียบได้...จริงๆ เราก็ชอบโตเกียวนะ คงเพราะมันฝังใจด้วยอะไรหลายๆอย่าง เลยอยากอยู่โตเกียวมากกว่าโอซาก้า หนึ่งในความฝังใจนั้น มันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน - -b แต่ถ้าถามจากใจว่า ที่ไหนอยู่แล้วสนุกกว่ากัน อะเมซิ่งกว่ากัน โอซาก้าแน่นอน

แต่ถึงยังไงก็อยากไปอยู่โตเกียวมากกว่าอ่ะนะ - - ก็บอกแล้วว่ามันฝังใจ!

เอาล่ะ มาเล่ากันดีกว่า~~

.

.

.

เริ่มแรก เราก็ออกจากบ้านกันแต่เช้าาาาาา 9 โมงครึ่ง =___,= วันนี้เรามาเริ่มต้นกันแบบสบายๆ? อากาศก็ดี แถมเมื่อวานยังได้ ปลดปล่อยอารมณ์กันอีก? อันนี้ความลับ ฮ่าๆ

อีกอย่าง วันก่อน รวมถึงเวลาไปโรงเรียน เราต้องวิ่งหัวตั้งกันขึ้นรถไฟทุกที วันนี้เดินกันสบายๆละกัน - - 

เริ่มแรก เราก็ไปสตาร์ทกันที่ สถานี โอซาก้า Jr. ที่ไปเนี่ย คือไปเอาแผนที่น่ะ ฮ่าๆ ซื้อทำไม เปลือง - - แต่แหม่ ไปกันอยู่ทุกวัน ดันหลงซะนี่? บ้าป่ะ กร๊ากกกก 

เดินหาศูนย์บริการนักท่องเที่ยวน่ะ อิอิ เดินไปโรงเรียนกันอยู่ทุกวัน แต่หาไม่เจอซะได้ -_-? วู้วววว ว่าแล้วเราก็ไปปรึกษาหารือกับพนักงาน? จนได้เรื่อง และ แผนที่มา พร้อมกับข้อมูลเย๊อะแยะ อิอิ มีภาษาไทยด้วย แต่เป็นแนะนำนิดๆหน่อยๆ ตอน พี่พลอย กับ พี่โดม มาถ่าย 'รักไม่มีวันตาย' กันน่ะ  - - แต่ก็ขอเขามาอ่านนะ ฮ่าๆ

ลืมถ่ายแผนที่มาให้เลย ไว้คราวหน้านะ อิอิ~

หลังจากเรากำหนดเป้าหมายกันเรียบร้อยแล้ว ว่าจะสตาร์ทตั้งแต่ วัด Ohatsu!! ที่เดินจากตัวเมืองออกไปนิดเดียวเท่านั้น! ว่าแล้วเราก็เริ่มกันเล้ย!!!....

.

.

.

และก็หลง  (อยู่ในเมืองซะงั้น) กร๊ากกกกกกก!!! เดินแบบวนหลงอยู่ในเมืองประมาณชั่วโมงนึงแน่ะ ฮ่าๆ!! เดินวนไปวนมา แถมมีนักท่องเที่ยวชาวจีนมาเรียกถามด้วยนะ กร๊ากกกก!!! ตอนโดนเขาเรียกนะ อารมณ์แบบ กุก็หลง ถามกุทำม๊ายยยย!!!!

.

.

.

แต่โชคดีของพี่แกที่ แกถามหาสถานีรถไฟ ซึ่งแหล่งซุกหัวของเรานั่นเอง จึงตอบได้ ไม่งั้นล่ะพี่เอ๊ย - - หลังจากนั้น เราก็เดินวนๆๆ จนในที่สุดเราก็ยอมแพ้ -___- เปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นที่ต่อไป

ก็คือ หอคอย Tsutenkaku ที่อยู่ในโคนัน ตอนที่มาโอซาก้าน่ะ กร๊ากกก!!! ซึ่งหอ Tsutenkaku ตั้งอยู่ที่ Ebisucho เป็นย่านใหญ่ต่อจาก Shinsaibashi และ Nanba ซึ่งเราคุ้นเคย จึงเริ่มกันออกเดินตั้งแต่บัดนั้น? ซึ่งระยะทางอยู่ที่ประมาณ 6-7 กิโลได้ (หรืออาจมากกว่า เพราะต้องเดินวน?)

แต่ทีนี้ พอเดินไปที่ ถนน Midosuji ที่เป็นถนนสายหลักที่มีชื่อเสียงของโอซาก้า เพื่อไปที่ เอบิสุโจ ก็ดั๊น นึกออก และ เดินไปเจอ วัน Ohatsu จนได้ =[]=!!!!

อารมณ์ตอนนั้นแบบว่า...บ้าเอ๊ย!  - -;;!

.

.

.

 นี่เป็นบรรยากาศในวัดล่ะ~ เหมือนเห็นสวรรค์เลย กร๊ากก มันล่ม แล้วก็เย็น ฮ่าๆๆ แถมดีใจ เดินหลงตั้งนานเจอซักที - -

อันนี้เป็นที่ล้างมือ คนที่เคยมาวัดญี่ปุ่นจะรู้ว่า ก่อนเข้าวัดต้องมีการล้างมือก่อนค่ะ~ แบบล้างสิ่งไม่ดีออกไปทำนองนี้ แต่นะ ความคิดชั่วๆของคน ล้างเท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอก - -

ถ่ายด้านข้างร้านขาย เครื่องราง เพราะไม่มีตังค์ และ มันเป็นเครื่องรางสำหรับ...(ไว้ค่อยบอก) ซึ่งมันไม่เกี่ยวกับเรา เลยไม่อยากได้ TT

ศาลเล็ก~~

อันนี้ เป็นเซียมซีจ่ะ ที่ญี่ปุ่นเชื่อเหมือนกับบ้านเรานั่นแหละ ถ้าดีก็เอากลับบ้าน ไม่ดีก็เอาทิ้งไว้ที่วัด เหอๆ แต่ที่ญี่ปุ่นเขาจะเอามาผูกกันแบบนี้ล่ะ~ ซึ่งมันก็ไม่เกี่ยวกับเราอีกนั่นแหละ =3=

แต่น แต๊นนน!!! เห็นแล้วรู้แล้วสิ ว่าวัดนี้มีชื่อเรื่องอะไร - - ที่นี่เป็นวัดเก่าแก่ชื่อดังในย่านนี้ แถมยังมีความศักดิ์สิทธิ์ในเรื่องความรักอีกด้วย!!! บอกแล้วมันไม่เกี่ยวกับหนู TT 

แล้วก็นะ ไปแอบยืนอ่านข้อความที่เขาเขียนกัน (เลวมาก) หวานแหววซะ - - อยากเขียนมั่ง TT เรียวจังงง มาเขียนกันเต๊อะ!!!

อันนี้ถ้าเดาไม่ผิด อารมณ์แบบว่าขอพรให้สวยน่ะ จริงๆที่ป้ายจะเป็นแค่รูปหน้าเสียขาว ไม่มีตา ปาก จมูก ให้วาดลงไปเองล่ะ~ อารมณ์ว่า อยากสวยแบบไหนมั้ง ฮ่าๆๆ

ว่าแล้วเราก็ไปถ่ายรูปกับคู่รักของที่นี่ - - บังเอิญว่าอ่านไม่ออกเลยขอเดาล่ะกัน ว่าหนุ่มสาวสองคู่นี้เมื่อชาติที่แล้วคง พรหมลิขิตบันดาลชักพา ให้มาที่วัดแห่งนี้แหละ ฮ่าๆๆๆ

ถ่ายมาจัง ไอความโชคร้ายของชาวบ้านเขาเนี่ย - -

นี่ชื่อวัดจ๊าาาา ช้าไปหน่อย กร๊ากกก ถ่ายตอนก่อนออกจากวัด =w= อิอิ 

ว่าแล้วเราก็มุ่งหน้า สู่เป้าหมายต่อไป เลยถ่ายป้ายมาเพื่อความสิริมงคลกันหลงซักหน่อย? ซึ่งไม่ได้มีประโยชน์อะไรเล้ย ฮ่าๆๆๆๆ ที่ๆเราจะไปกันก็คือ นัมบะ จ๊าาา

ระหว่างทาง หิว เลยควักกล้วยในกระเป๋าออกมากิน โอเคเก๋กู้ดมาก =w=b

ข้างทางก็มีดอกอะไรซักอย่างสีม่วง สวยจัง~ เหมือนเคย์โตะเลย? เย้ย!!!?

 ระหว่างทางเดินต้องข้ามสะพานอันมีชื่อเสียงของโอซาก้าซักครั้ง~~ ชื่อว่า สะพาน โอเอะบาชิล่ะ~~

แดดร้อนนะจะบอกให้ - - แต่ก็ยังเย็นอยู่ใช้ได้ อิอิ

ระหว่างทาง จาก สะพานโอเอะบาชิ ซึ่งเป็นจัดเริ่มต้นของ ถนน Misudoji ตลอดระยะเวลา 4 กิโลเมตร ก็มีงานเทศกาลกันล่ะ!!! คนเยอะมากกก แต่ยังเป็นช่วงเตรียมงานอยู่ แต่แค่นี้คนก็เยอะแล้ว~~ ก็นะ เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้วนี่~~

อ้ออ วันที่ 30 เดือนนี้ โอซาก้าจะจัดงาน มาราธอนครั้งใหญ่ล่ะ~ มาวิ่งกันเหอะ กร๊ากกกกกก

 

นี่เป็นวัดแห่งหนึ่งบนถนน สายนี้ วัดไรไม่รู้ หาป้ายวัดไม่เจอ - - กร๊ากกกกกกก ใหญ่มากก ใหญ่จนแบบ กลัวตก? ฮ่าๆๆๆ

ที่มองลงมาจากยอด? นะเนี่ยยย ใหญ่มากกก แถมที่เห็นประตูน่ะ สูงจากพื้นถนนมากๆเลยนะ กร๊ากกกกก

เดินไปอีกหน่อย วัดถัดมาก็มีการจัดเทศกาลอีก หุหุ ตอนแรกได้ยินเสียงกลองเลยเข้ามาดู เท่ห์มากกกกก!!! อะเมซิ่งสุดๆ *O*!! เหมือนครอบครัวเลยอ่ะ มีพี่สาว น้องสาว พ่อ พี่ชาย คุณตา สุดยอด!! คนน้องชายน่ารักมากเลยอ่ะ กร๊ากกก (ตกลงเอ็งดูอะไร?)

บรรยากาศหน้างานล่ะ หุหุ คนเยอะมาก ของก็น่ากิน อิอิ แต่ไม่มีตัง เลยกินแต่น้ำ ฮ่าๆๆ (น่าสงสาร TT)

ถ่ายป้ายมาเป็นที่ระลึก - -

ยากิโซบะน่ากินมากเลยอ่า TT แต่ไม่มีตัง แงๆๆๆ

อุ๊ย! พอดีพอถึง shisaibashi ก็เลยแอบแวะไปดูของดีซักหน่อย กร๊ากกก ไม่ใช่อะไรหรอก พอดี แจ๊สมินมันกลายเป็น แฟน Kis-my-ft2 ไปแล้ว เลยพาไปตบะแตกก็เท่านั้นเอง ฮ่าๆๆ

 หลังจากเดินหลง และปวดขามานมนาน เราก็เจอ แล้ว!! ทสึเท็นคาคุ!!! ToT!!! รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลพรากกก อ๊ากกก

โอววว เห็นแล้วคิดถึงโคนันนน >< ไม่สิ ฮัตโตริ กร๊ากกกก

ประตูทางเข้าย่านการค้า หรือ ย่านท่องเที่ยวนั่นแหละ อิอิ คนเยอะมากกกกกกก เยอะมากกกกก ของกินก็เยอะ โอยยย หิว ฮ่าๆๆ

นี่ หุ่นดาวตลกชื่อดังของย่านนี้ หุหุ

ตัวบิลิเคน เป็นสัญลักษณ์ซักอย่างของโอซาก้า - - มีไอตัวนี้อยู่เต็มเมืองเลยอ่ะ ฮ่าๆๆ หน้าตาเหมือน เด็กสมบูรณ์บ้านเราป่ะ?

สัญลักษณ์ แสดงให้เห็นว่า ย่านนี้ชำนาญเรื่องการแล่ปลาปักกะเป้า เย้ย!!!?

ไฮ้ย่าห์!!!!

แฮ่ๆ!! เหมือนมั๊ย อิอิ

บรรยายกาศรอบๆหอคอย ทสึเท็นคาคุ พอดีถ่ายได้แค่นี้อ่ะ มันแคบ - - แต่คนเยอะมากกก นี่แหละ บรรยายกาศนี้ มันอะเมซิ่งโอซาก้า!!!

ถัดไปหน่อย ก็มีเหล่าวัยรุ่นมาแสดงเป็นไอดอลกัน ไอที่ยืนก้มๆเงยๆด้านหน้าก็โอตาคุดีๆนี่เอง - -

หลังจากนั้น เราก็เดินกลับไปนัมบะไปหาอะไรกินกัน~~ มื้อกลางวันน่ะนะ ฮ่าๆๆๆๆ และก็พบกับ...!!! น่ารักใช่ม้า อิอิ ไม่อยากจะบอกคนที่เป็น VJ มาเป็นพิธีกรถือไมค์ข้างๆน่ะ แต่งตัวเอ็กมาก - - แต่ไม่อยากถ่ายมาเสียสายตาหมด กร๊ากกก

และแล้ว เราก็ได้กินข้าวกลางวัน+นั่งพักแล้ว ToT!!!! หมายเหตุ ตอนสามโมงเย็นนะ - - พึ่งได้นั่งเนี่ยแหละ หลังจากเดินมาหมื่นลี้ เหอๆๆ TT อร่อยมากกก!!!

อ้อ ร้านนี้เจอคนไทยด้วย แหละ ตกใจ ได้ยินภาษาไทย เผลอมองนานไปหน่อยจนเขามาหันมามองเลย ฮ่าๆๆๆๆ

 และเราก็ตกลงจะกลับกัน กลับไปอุเมดะนะ ไม่ใช่กลับบ้าน กร๊ากกกกก แต่ทีนี้ เลยแวะดูของซักหน่อย เป็นร้านที่ครั้งที่แล้วก็มาแล้วทีนึง แต่...!!! ป้ายติดกันคือ ร้านอาหารไทย ToT!!! ทำไมครั้งที่แล้วไม่เห็น ฮือๆๆๆ TT อยากเข้าไปจัง แต่แพ๊งแพงง ฮ่าๆๆ อยากกินอ่าาา ToT!!!

 หลังจากอาลัยอาวรณ์เสร็จ เราก็เดินต่อไปร้านหนังสือ ฉกนิตยสารกันมาล้านเล่ม =w= อิอิ ที่ยืนกันข้างๆก็แฟนคลับจัมพ์ ยืนกรี๊ดกันอยู่นั่นแหละ อยากร่วมวงมาก กร๊ากกกก ฮาตรงที่ เจ๊คนนึงแกก็กรี๊ดไปซะทุกคน จนเพื่อนสาวข้างๆเริ่มรำคาญ

"ตกลงแกชอบใครยะ!?" กร๊ากกกกกกกก พูดแบบนี้จริงๆนะ กร๊ากก!!!!

.

.

.

หลังจากเสียเงินกันเสร็จ (โถ) เราก็เดินกลับ ชินไซบาชิ เพื่อนั่ง รถไฟกลับ ขากลับเดินกลับไม่ไหวแล้ว TT พอดี ร้านๆนึง ลดวันสุดท้าย (อีกแล้ว) คนแย่งกันใหญ่เล้ย!! ถูกมากอ่ะ ราคาไทยอีกแล้ว บางทีถูกกว่าอีก - - คนก็เยอะ สนุกดี ฮ่าๆๆๆ เลยได้กลับมาพอสมควร - - ซื้อเยอะมาก ราคารวมกันเท่ากับเสื้อราคา 199 ของญี่ปุ่นตัวนึงเลยอ่ะ กร๊ากก คุ้ม!!

กลับหัวกันเอาเองนะ ฮ่าๆ แต่เสื้อบางตัว ซื้ออีกวันน่ะ เหอๆ ส่วนกิ๊บ เป็นแบบที่ฮิตมากในญี่ปุ่นตอนนี้ นี่ก็ซื้ออีกร้านนึงล่ะ >< 

สุดท้ายถ่ายรูปเพื่อเป็นความทรงจำการผจญภัย? เอาลงแค่นี้ละกัน เดี๋ยวจะหนาว ฮ่าๆๆๆ สุดท้าย เหนื่อยจังเลย TT

.

.

.

อันนี้มีรูปมาฝากตอนเดินที่ ชินไซบาชิ มีงานประกวดถ่ายภาพน่ะ รูปนี้เราชอบที่สุดเลย...ธีมงานนี้คือ ลูกกับแม่ 

เห็นแล้วคิดถึงแม่อ่ะ T^T

วันนี้ก่อนจาก

เอาฟิคไปอ่านนะ กร๊ากกกกกกกก

[SF] เมื่อเทวดาเล่นตลก?

ขอฝากไว้ในอ้อมใจ อย่าไปคิดไรมาก อ่านๆไปเหอะ อยากแต่ง อิอิ 

ไจ้เจี้ยน!!!