ไม่ได้อัพตั้งหลายวันเลย พอดี กลับบ้านค่ำทุกวัน เหนื่อยอ่ะ TT เตรียมงาน ทำงาน เริ่มงาน เก็บงาน บลาๆ เหนื่อยจัง ยิ่งหลายวันเรื่องเล่าก็เยอะแยะ แต่ก็มีลืมบ้างไรบ้าง เสียดายอ่ะ แต่ช่างเหอะ ฮ่าๆ
เริ่มต้นดูเหมือนจะอารมณ์ดี? ดูจากชื่อเรื่องวันนี้ แลดูตื่นเต้นเนอะ? ดูเหมือนจะแฮปปี้ แต่ไม่เลยล่ะ..
ก่อน ที่เราจะไปคุยกันเรื่องงานบุงคะไซที่แสนโด่งดัง และ เทศกาลในฝันของเหล่าวัยรุ่นทั่วโลกที่ชอบอ่านการ์ตูนหรือดูละครญี่ปุ่น หรือจะเป็น งานโคยะไซ ที่เราไม่เคยได้ยิน งานอาสาสมัครที่เป็นกำไรชีวิต และได้พิสูจน์คุณค่าของการเกิดมาบนโลก รวมไปถึงปราสาทโอซาก้าที่สวยงาม มีชื่อเสียง
ขอเราเล่าสิ่งที่เรารู้สึกวันนี้หน่อยนะ... แต่คงมีแค่แฟนจัมพ์เท่านั้นที่อ่านบทความต่อไปนี้เข้าใจ ^^;
ถ้า ทุกคนเคยได้ผ่านหูผ่านตามาบ้าง กับข้อความที่เรามักพูดและโพสลงเฟสบุ๊คเสมอ ว่าเราจะไม่ไปคอนเสิร์ตจัมพ์ที่ไม่มีริวริวของพี่<<(กำลังเริ่มดราม่า เจอตรงนี้ อยากอ้วกแตก =<>=!)
ตั้งแต่วันที่รู้ ว่าตัวเองได้โฮสแล้ว ได้วันเดินทางแล้ว เราก็รู้มาเสมอว่าวันที่เราได้อยู่ญี่ปุ่นนั้น เรามีโอกาสที่แสนมีค่า นั่นก็คือ Summary ครั้งใหญ่ที่ โอซาก้าโจว ฮอล์ ซึ่งมันไม่ไกลจากบ้านที่ญี่ปุ่นเท่าไหร่ รวมถึง มีเวลาที่จะจองตั๋ว...
หลาย คนถาม เมื่อรู้ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหน และ ไปวันไหน "พี่โซลจะไปซัมมารี่มั๊ยคะ!" "โซล จะไปซัมมารี่รึเปล่า พี่ฝากซื้อของหน้าคอนหน่อยสิ!" ไม่ได้จะพาดพิงถึงใครนะ อย่าคิดมาก เป็นเรื่องปกติแหละ แต่นะ ตอนนั้นเจ็บเรื่องริวมาก ไม่ใช่ว่าผิดหวังที่น้องทำอะไรแบบนั้น เพราะนี่เป็นเรื่องธรรมดาและปกติ
แต่ เราไม่สามารถมองเห็นจัมพ์ 9 คน...จะไม่พูดถึงคนที่มาว่าร้ายๆว่า เราเป็นพวกแอนตี้จัมพ์ 9 คนหรือ ว่าไม่รักจัมพ์ที่เป็นจัมพ์ แต่รักใครแค่คนเดียว เพราะ คนนอก ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าเราเป็นคนยังไง เพราะงั้น...ช่างเหอะ - -
ด้วยเหตุนั้นจึงตัดสินใจไว้เลย ว่าจะไม่ไปเฉียดโอซาก้าโจวเป็นอันขาด...เพื่อนในห้องและเพื่อนที่ชอบจัม พ์ด้วยกัน เราก็ฝากซื้อของ พวกผ้าเช็ดหน้า และกระเป๋า เป็นครั้งแรกที่ซื้อนะ..ไม่รู้สิ อย่างน้อยๆมาแล้วก็เลยอยากได้ ^^; ได้คุยอะไรหลายอย่าง โดยเฉพาะกับเพื่อนห้องเดียวกัน ก็ดราม่าพอดู ก็เจ็บนะ ที่ไม่สามารถไปได้ ทั้งๆที่มาแล้ว (แต่นะถึงจะไปได้ เอาเข้าจริงคงไม่ไปหรอก ไม่กล้า..) แต่ก็ไปไม่ได้ แต่เพราะได้เพื่อนที่แสนดี ได้คุย ได้เล่าความรู้สึกกัน และเขาก็เต็มใจที่จะช่วยเหลือเราเต็มที่เรื่องจัมพ์ แค่นี้ก็พอใจแล้วจริงๆ เมื่อคืนส่งเมล์คุยกัน จึงได้ หวังว่าเขาจะสนุกเต็มที่กับคอนเสิร์ตวันนี้...^^
แต่ว่า วันนี้ กลับดูเหมือนว่า ฟ้าเล่นตลก...โฮสชวนออกไปทำงานอาสาสมัคร เราที่อยากไปอยู่แล้วกับเบื่อบ้าน เลยตกลงออกไป ก็มีความสุขนะ พอหลังจากนั้นยังกลางวันอยู่ เขาเลยจะพาไปเที่ยว แล้วก็ถามว่าอยากไปไหน? ในหัวนึกออกคำเดียวว่า โอซาก้าโจว (ปราสาทโอซาก้า) ก็อยากไปจริงๆนะ อยากไปมานานแล้ว วันนี้มีโอกาสเลยอยากไป แต่ ณ เวลานั้น ยังไม่รู้สึกตัวหรอก ว่าที่ๆจะไปมันมีอะไร...
พอไปถึงก็ยังไม่รู้สึกนะ (ฮ่าๆ) เดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้สึก...จนกำลังจะถึงทางขึ้นปราสาทโอซาก้า และตรงข้ามคือโอซาก้าโจวฮอล์...
"อะไรวะ กำแพงสูงๆ - -" นี่คือสิ่งที่คิด
ฟีลนี้... - - มันเป็นด้านหลังไง ใครจะไปดูออแฟระ...
และพอเริ่มเดินขึ้นเนินปราสาท ก็เริ่มมองเห็นมากขึ้น บวกกับโฮสคุยกับเพื่อนว่า "นั่นไง โอซาก้าโจว ฮอล์"
เท่านั้นแหละ หันกลับไป นี่คือภาพที่เห็น...
v
v
v
หัวใจ แทบหยุดเต้น ใครจะว่าเว่อร์ก็เชิญนะ เป็นธรรมดาแหละ จริงๆ ^^; ขนาดตัวเอง ยังไม่รู้เลยว่า ชอบมากขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งๆที่ไม่เคยชอบไอดอล ชีวิตมีแต่การ์ตูนและคนรอบข้างมาทั้งชีวิตที่พึ่งเกิดมาได้ไม่กี่ปี...
เจ็บ นะ กลัวมาก ที่จะได้ยินหรือเห็นแฟนคลับ ทั้งๆที่ไม่คิดจะมา เหมือนฟ้าเล่นตลกจริงๆนั่นแหละ เวลานั้น เป็นเวลา บ่าย สองโมง เราจำไม่ได้หรอก ว่าวันนี้มีคอนเสิร์ตตอนกี่โมง..แต่ปกติ คือ บ่ายสอง กับ สี่โมงใช่มั๊ยล่ะ...ไม่ว่าจะเวลาไหน หรือทั้งสองเวลา ยังไง จัมพ์ก็ต้องมาแสตนบายกันแล้วล่ะ..
ภาพที่เคยเห็นใน DVD คอนเสิร์ต ไหลวนเข้ามาตลอด ทั้งภาพหลังเวที และ การเดินทางมาที่สถานที่แสดง มันพูดไม่ออกจริงๆ ถึงจะไม่เห็นตัว แต่เราก็ได้มาอยู่กันแค่นิดเดียว โดยไม่รู้ตัว ใจนึงมันก็รู้สึดีใจอย่างอดไม่ได้ ใกล้มาก ใกล้จริงๆ ได้แต่มอง แล้วพูดว่า "วันนี้พยายามเข้านะ" ทั้งขาไป และขากลับ...
.
.
.
พอเที่ยวเสร็จก็กลับ เหมือนฟ้าเล่นตลกอีกครั้ง เพราะโฮสพาอ้อมไปหน้าฮอล์!
ดีนะ ที่มองไม่เห็นอะไร สงสัยยังไม่ถึงเวลา ไม่ก็เข้าไปกันหมดแล้ว...
ปวด ใจนะ จนถึงตอนนี้ก็มีหลายความรู้สึกอยู่ในหัว แต่คำพูดที่เราพูดกับเพื่อนเมื่อวานว่า "ดูให้สนุกนะ เราหวังจริงๆ ที่จะให้เธอได้สนุกไปกับคอนเสิร์ต ไม่ได้ต้องคิดถึงเรานะ แล้วเจอกัน ^^/"
ดูเหมือนเฟค ฮ่าๆๆๆ เค้าจริงใจนะเออ *3*!! พอและ ดราม่า ฮ่าๆ
ต่อไป!!!
บุงคะไซ!
จะเล่าหมดป่าวไม่รู้ คงย่อๆละกัน มันต้องย้อนความหลัง ขี้เกียจ ฮ่าๆ เริ่มแรกก็วันที่ีเราเตรียมงานกันทั้งวัน
อันดับแรก โฮมรูมก็เข้ามาแปะตารางว่าใครทำอะไรบ้างและนี่คือ โฉมหน้าของมัน~~
มันเป็นอะไรที่ดีมากเลย!! เป็นระบบมากกก เพราะว่า เขาก็จะบอกว่า ตั้งแต่เลขที่นี้ ถึง เท่านี้ เก็บขยะ จัดโต๊ะ เช็ดกระจก เก็บโต๊ะ บลาๆ แบบดีมาก พอเสร็จ โฮมรูปก็บอกว่า แยกย้ายได้ค่ะ ทุกคนก็ลุกขึ้นแล้วแยกย้าย มันเป็นภาพที่ดีมากเลยนะ จริงๆ เสร็จแล้วก็จะเรียกรวมอีกที แจกงานต่อไป ดีเนอะ
นี่เขียน เมนูกันล่ะ~
อันนี้จัดโต๊ะล่ะ
สาวๆกินข้าวกัน~~ คนเสื้อเขียว ไอจัง ชอบเรียวจังล่ะ ดีมากๆเลย
พวกผู้ซ้อมเต้นกันอยู่ ฮ่าๆ ที่นี่มีงานสองวันค่ะ วันแรกมีแต่พวกนักเรียน วันที่สองจะเปิดให้คนนอกเข้าด้วย วันแรกตอนเช้านั้น ทุกชั้นปีต้องไปรวมกันที่หอประชุม และจะมีงานโอเพนนิ่ง ไม่ใช่พิธีเปิดนะ ฮ่าๆ คือจะให้แต่ละ ห้องมานำเสนอห้องของตัวเองว่า ทำอะไรบ้าง แนวเชิญชวนว่างั้น บางห้องก็แสดงละคร ร้องเพลง และ เต้น อยากจะบอกว่า ห้องเราเต้นเท่ห์มาก! สุดยอด!! ไม่นึกเลยเห็นมันมั่วกันไปมั่วกันมา ฮ่าๆ แต่มันตั้งใจกันมากเลยนะ ^^ พอเริ่มจัดห้องไปมากขึ้น ไม่เหลือที่ซ้อม มันก็ยกลำโพงไปซ้อมหน้าห้องกัน ฮ่าๆ น่ารักชะมัด!
ที่ทำอยู่น่ะ ห้องครัวนะนั่น ฮ่าๆ
Ikemen desu ne!!! (หนุ่มหล่อ!) ล้อเล่น~ นาโอะจังต่างหาก ฮ่าๆ
รูปนี้ถ่ายชั่วโมงประวัติศาสตร์! เวลาที่เราได้คุยเรื่องจัมพ์กันเป็นครั้งแรก! ไอจังไอเลิฟยู!!! จนเพื่อนรอบข้างเริ่มรำคาญ แต่เราก็ด้อนท์แคร์~~ แถมพูดอะไรเหมือนๆกันพร้อมกันอีก ฮ่าๆ
อันนี้ยูนิฟอร์มร้านเรา~~ นายแบบ? ซากุระจังคนสวย ฮ่าๆ
คิมุจัง~~ คนนี้เป็นลูกครึ่งเกาหลีล่ะ เราว่าเหมือนนะ ฮ่าๆ
ของเริ่มรกขึ้น ตอนนี้สุวิสสุ(สวิส) เสื้อชมพูอ่ะ ฉายาๆ ฮ่าๆ กำลังขอความร่วมมือเรื่อง คำพูดประจำห้อง และสรุปก็ได้คือ Pairetsu Go!! パイレッツゴー! มาจากว่า Pirate Let's Go! เหมือน ガンバレッツゴー！เลยเนอะ ><
แจงงานรอบ 2 ~~~
ถ่ายกับมารินะจัง แล้วก็มาโกะจัง~!! วันงานไปเที่ยวกันแหละ หนุกมากเลย ฮ่าๆ
กำลังสุมหัวกันอยู่! สีเปื้อนแล้วเขาจะมาตรวจห้องแล้ว รีบกันเช็ดใหญ่ กร๊ากกกก
ป้ายโฆษณาห้องเราล่ะ
บรรยากาศ การขายคูปองหน้าห้อง เคียวจังทำหน้าแบบนี้หมด ความน่ารักเลย =[]=
ร้านเราขายดีมาก โอ้วเย้!
แผนกอาหาร จูริจัง~
คิวสั่งยากิโซบะเยอะมาก!! วุ่นกันใหญ่!...
หลังครัวเลยมีบรรยากาศเช่นนี้...
v
v
v
v
ต่อพรุ่งนี้นะง่วงแล้ว กร๊าก
