เขียนบล็อคท่ามกลางพายุไต้ฝุ่น =w=;; ฮิฮิ
เมื่อวานนั่งดู Heyx3 จี้จังหล่อมากกกก ToT! ไม่ได้เห็นหัวแดงมานานกี่ปีแล้วเนี่ย~ ฮ่าๆ! ตัดผมอีก ปกติก็หล่ออยู่แล้ว นี่แบบ อร๊ายยย ไปยืนเทียบกับอ้วน อ้วนยังเทียบไม่ติดเลยอ่ะ ฮ่าๆ! พูดถึงจี้จังก็คิดถึงยูเมะอ่ะ (เพื่อนสนิท) มันอยู่เมกานานๆเลยได้คุยกันที ไม่รู้มันว่าไงเรื่องจี้จังเล่นหนัง แถมทำสีผมอีก (มันรู้แน่ๆ!) พอมันกลับไทยก่อน เราก็บอกว่าถึงให้ติดต่อมาก็ไม่ยอมติดต่อมาซักที ไม่เป็นไรไว้ไปโม้ตอนกลับไทยแล้วกัน =w= หึหึ
เปิดตัวด้วยเรื่องส่วนตัว (จะไปว่ามันก็ส่วนตัวหมดแหละ ฮ่าๆ) ว่าแต่ช่วงนี้มีอะไรบ้างนะ? นอกจากไต้ฝุ่น กร๊าก!
อ้อ เมื่อวันอังคารที่ 12 ไปดู บุงรัคคุมา (ละครหุ่นญี่ปุ่น) เป็นอะไรที่ทรมาณมาก หลับแล้วหลับอีกจนหลับไม่ได้ต้องฝืนดู โคตรทรมาณ TT ฟังก็ไม่รู้เรื่อง มันภาษาสมัยก่อนอ่ะ แล้วก็แบบว่า ร้องเพลง เสียงพากษ์โหยหวนมากกกกกกกก ไร้ซึ่งความอ้อนช้อยแม้แต่นิด! - - เซ็ง ฮ่าๆๆ! ใครอยากรู้เดี๋ยวมีตัวอย่างให้ดู =w=b
อันนี้ยังแบบพอไหวนะ แต่ตอนเค้าไปดู มันเล่นเป็นพวก เจ้าหญิงเสียสติ? กับ พวกนักรบอ่ะ โคตรหลอน และปวดหัว!! แบบ โอย เป็นความทรงจำที่แย่มากอ่ะ - - คนญี่ปุ่นยังไม่เข้าใจเลย ต้องมีซับขึ้นตรงหน้าจอบนเวทีอ่ะ แล้วก็ต้องมีแจกเครื่องช่วยฟัง (เป็นแบบเสียบหู แล้วจะมีคนคอยพากษ์อธิบายเป็นภาษาปกติให้น่ะ...แล้วผลล่ะ?
หลับดิ! กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก โคตรทรมาณอ่ะ ฮ่าๆ T__T
ส่วนเรื่องการเชิดหุ่น จริงๆเราก็พูดยากเราคนละวัฒนธรรมน่ะเนอะ แต่นะ ถือว่าเป็นความคิดเห็นส่วนตัวแบบลับๆ พูดคนเดียวละกัน...
ละครหุ่นไทย สนุก อ่อนช้อย และดีที่สุดแล้วล่ะ TwTb!
พอจบงาน (ทรมาณโคตรๆ) วันนั้นนัด เที่ยวกับเพื่อนกลุ่มเก่ากันหกคน (คาดว่าคงเห็นรูปในเฟสกันแล้ว) ที่เป็นบารมีมากที่ทุกคนว่างตรงกัน!! ToT แล้วแบบ เพื่อนเอาใจเค้ามากอ่ะ ไม่ต้องออกตัง ไม่ต้องทำอะไรเลย อยากได้อะไร อยากไปไหนก็บอก ไรเงี้ย แบบ ปลื้มอ่ะ T_T
โชคดีที่โรงละคร มันอยู่ที่นิปปอนบาชิ (ติดกับนัมบะ) เลยเดินไปเที่ยวกันต่อ~ แต่ว่าไม่ได้เดินไปชินไซบาชิ เพราะวันก่อนหน้าที่จะไปเที่ยว มีข่าวออกว่า มีการฆ่ากันที่ชินไซบาชิ (โรคจิตอ่ะว่างั้น) เลยไม่ไปกัน กร๊ากกก!!!
อันดับแรกเราแวะถ่ายพุริกันก่อน (ของตาย) ระหว่างที่ครึ่งนึงกำลังยืนแต่งรูป อีกครึ่งนึง เค้า เอริ นาโอะ เลยเดินหาเกมส์เล่นกัน ดูเธอทำสิ... ฮ่าๆ!
และเราก็ค้นพบสิ่งที่ใช่! ไอเกมส์นี้ชื่ออะไรนะ ไม่ได้เล่นนานแล้ว แต่สนุกมากกก TwT
เกมส์เนี้ยๆ =w= มันส์มากอ่ะ ดุเดือดกันมากๆ!
ตอนนั้นทีมเค้า มี จูริจัง เค้า เคียวจังล่ะ ดูดิๆ กร๊ากกก! ผลัดกันเล่น มันส์มาก! ถ้าคนนึงเล่น คนที่ว่างจะหยิบกล้องไปถ่ายล่ะ น่ารักกันมากเลย TwT
เล่นกันสองเกมส์แล้วก็สลับทีมกัน สนุกมาก เกมส์สุดท้าย ชนะด้วย =w=! กร๊ากก นาโอะเกือบพังเครื่องเล่นอ่ะ ฮ่าๆ! แรงมันเยอะ อิอิ~
ตอนนั้นสนุกมากอ่ะ มากๆจริงๆ ที่สุดแล้ว มันจะเป็นความทรงจำที่สนุกที่สุดกับเพื่อนที่โรงเรียนญี่ปุ่นนี้ของเค้าล่ะ ^w^ ดีจัง ขอบคุณทุกคนมากนะ~ (ตอนนั้นไม่ต้องจ่ายเงินด้วย กร๊าก)
แอบถ่ายๆ =w=
ขากลับ เคียวจังแยกไปอีกทาง~ วันนั้นสนุกมากๆเลย ขอบคุณนะทุกคน จะไม่ลืมเลยจริงๆ!!!
.
.
.
วันถัดไป 13 มิถุนา ก็ไปดูหนังอีก (ห่ะ) เอ้อ ทั้งสองวันนี้เป็นกิจกรรมของโรงเรียนนะ หนังก็เป็นหนังที่แบบให้ความรู้อ่ะ =w= วันนั้นตอนเลิกงานต้องกล่าวอำลาด้วย (เร็วไปป่าวฟระ เป็นสิวอีก =___=)
หนังที่ไปดูชื่อว่า Winning Pass หนังตอนปี 2003 อ่ะ มัตสึยาม่า เคนอิจิเล่น (L เดธโน๊ต) เป็นหนังชีวิตอ่ะ คือพูดในแง่การถ่ายทำ ห่วยแตกนะ แต่เนื้อหาอ่ะ มีความหมายจริงๆ เป็นหนังเกี่ยวกับวัยรุ่นนักบาสคนนึง ที่วันนึงต้องสูญเสียความสามารถในการเดิน เพราะท่อนล่างลงไปไม่สามารถใช้งานได้ และก็ได้มาค้นพบกับ การเล่นบาสด้วย วิลแชร์... สุดยอดมากอ่ะจริงๆ มีโอกาสก็ลองดูนะ
จากนั้นก็จะมีวิทยากรมาให้ความรู้ ซึ่งแน่นอน เขาคือนักบาสพาราริมปิกเกมส์ของญี่ปุ่นล่ะ เขาพูดดีมาก ก็นะความหมายของชีวิต ดีใจที่ได้ไปฟังวันนั้น จำไม่ค่อยได้แล้วแต่เขาก็บอกประมาณว่า "อย่าใช้ชีวิตไปวันๆ หัดคิดอะไรซะบ้างและกล้าที่จะทำ เพราะไม่แน่วันที่พวกเธออาจจะคาดไม่ถึง วันที่พวกเธอสูญเสียขาหรือร่างกายของตัวเองไป อาจจะรอเธออยู่วันใดวันหนึ่งก็ได้ ผมก็เป็นคนนึงที่คิดว่า วันนั้นคงมาไม่ถึง คงไม่เกี่ยวกับตัวเอง แต่สุดท้ายก็อย่างที่เห็น ว่าผมสูญเสียขาของผมไป มันทำให้ผมคิดว่า วันนั้นที่มีวิทยากรมาพูดเรื่องแบบนี้ (เรื่องที่ซักวันจะต้องพิการ) ถ้าผมใส่ใจฟังให้ดี ผมคงจะไม่ต้องเสียใจขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ผ่านมันมาแล้ว และตอนนี้ผมก็มีความสุข ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยากให้พวกคุณใช้ชีวิตให้คุ้ม และมีคุณค่า"
เอ่อ งงมั๊ย คือจำไม่ค่อยได้แล้ว เอามาปะติปะต่อกัน อาจจะไม่ลื่นไหลเท่าไหร่ เอาเป็นว่าประมาณนี้ =w=;; ฝากถึงเพื่อนๆที่อ่านบล็อคเราด้วยนะ มันดีจริงๆ และคุณคนนั้น ตอนนี้เขามีความสุขมาก แม้ว่าเขาจะสูญเสียขาของเขาไป ใบหน้าของเขาคือใบหน้าของคนที่มีความสุขอย่างแท้จริง... เราก็ไม่รู้อ่านะ ว่าตอนนี้ในใจเขาเป็นยังไง เพียงแต่ว่า สายตาคนนอกอย่างเราเมื่อมองดู เรากลับรู้สึกแล้วว่าเขามีความสุขดังนั้น ก็หวังว่าเขาคงจะมีความสุขจริงๆอย่างที่เรามองเห็น สรุป เรื่องมันวนไปวนมาว่ะ ความพิการ ไปๆมาๆ ชีวิตเฉยเลย เอาง่าย คือหนังเรื่องนี้คือตอนแรก พระเอกเป็นพวกไม่สนใจอะไร ไม่มีจุดหมายในชีวิต แถมออกแนวเด็กไม่ค่อยดีอีก จนสุดท้ายก็ต้องมาสูญเสียอิสรภาพของตัวเองก็เพราะตัวเอง และต้องใช้ความกล้าที่จะเผชิญหน้า และกำลังใจจากตัวเอง จนในที่สุดพระเอกก็สามารถมีความสุขได้ เก็ทบ่ ฮ่าๆ
เอาล่ะๆ เรื่องดีๆนะ งงหน่อยแต่คิดว่าคงสะกิดใจบ้าง ;w; ถึงแม้ว่า ตอนตัวเองต้องขึ้นกล่าวอำลาบ้าง จะนอยด์ก็เหอะ =__= ฮ่าๆ!
มาซะยาว ใครกดข้ามไป ขอบอกว่าพลาดแล้ว!? ฮ่าๆ!!
.
.
.
และแล้ว วันที่ 15 ศุกร์ที่แล้วก็โดดเรียนไปเที่ยว >o<!! กร๊ากกกกกกกก แฮปปี้จริงจัง ฮ่าๆๆๆ!!!! =w= ไปปีนเขากับโฮสล่ะ~ ก็ไม่ขนาดนั้น Hiking อ่ะ เดินเขา? ภาษาไทยอะไร ฮ่าๆๆๆ ตอนแรก เห็นว่าฝนจะตก แต่กลับอากาศดีซะงั้น ดีจังๆ~
เราไปกันที่ มิโน-ชิ จังหวัดโอซาก้านี่แหละ เดินทางนานหน่อย ชั่วโมงนึง~ แล้วเราก็แวะซื้อเบนโตะกัน แล้วก็เริ่มเดินขึ้นเขา!!!
พอเข้าร่มไม้เขียวๆ อากาศแบบเย็นมากอ่ะ โคตรสดชื่นนน รู้สึกได้มาพักจริงๆเลยอ่ะ TwT
จุด Start!!
เดินไปนิดนึง ยังไม่ป่ามาก~ แต่บรรยากาศดีใช่มั๊ยล่า~
กับมาจัง~ =..=
ระหว่างทางมีวัด และสะพานแดง กร๊ากกก!
โพสท่าเก๊กเท่ห์ =..= แต่ไม่ยักกะเท่ห์แฮะ ;__;
เริ่มป่ามากขึ้น แบบ ระหว่างทางก็มีร้านค้าเก่าๆเหมือนสมัย สงครามโผล่มาด้วย (แต่เปิดให้บริการนะ) โคตรได้ฟีลอ่ะ ฮ่าๆๆๆ!
และแล้วเราก็ถึงปลายทาง น้ำตก~!!! เย้ๆๆๆ ><! ใช้เวลาเดินประมาณ ชั่วโมงกว่าล่ะ แบบ อากาศดีมากกก เย็นๆ~ โอว สวรรค์เลย~
ถ่ายรูปครอบครัวๆ =..=
ถ่ายกับจัมพ์!?
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว กับเรียวจังด้วยเลย =w=!? (เอาไปทำไมวะ!) คนอื่นๆมองแล้วยิ้มกันใหญ่เลย กร๊ากกกกกกกกกกกกก!!
หลังจากซึมซับบรรยกาศที่ยอดเขาแล้ว? =w= เราก็เดินลงกลับทางเก่าหาที่นั่งกินข้าวกัน~ เลยตัดสินใจเดินออกจากเส้นทางหลัก สู่ เขาจริงๆ? ตรงทางลงมันเขียนด้วยว่า "ทางลงสู่นรก" โคตรเกรียนอ่ะ ฮ่าๆๆๆ! ส่วนรูปที่เห็นนี้คือ เขาฮิมะ (เจ้าหญิง) ยังคงเป็นปริศนาว่ามันเหมือนฮิเมะตรงไหน =__= แต่ดูจากป้ายคิดว่าคงมีมาหลายร้อยปีแล้วชื่อนี้น่ะ
ที่สุดเราก็หาที่กินข้าวได้!!! ไม่มีคนเลยอ่ะ >< คือมันไม่ใช่เส้นทางหลักไง เส้นทางหลักจะเดินด้านบนเขา เลาะน้ำตก แต่เราเดินออกจากทาง หาทางลงมาที่น้ำตกแทน โชคดีๆ~ ไม่ใช่นรกซักหน่อย สวรรค์ชัดๆ~ ฮ่าๆๆๆ คนที่เดินผ่านข้างบนมีแต่คนอิจฉา อิอิ
มาจังถ่าย~ กร๊ากก!
อื้มมมม อร่อยชะมัดเลยย~!
โปรดสังเกตสายตา =w=;;;
ไม่รู้ไม่ชี้ จะกิน =w= ฮ่าๆๆๆ!
จำได้ว่า มะกะโรนีคาปากอยู่เลย ฮ่าๆๆๆ~! ว่าแต่ บรรยากาศดีใช่ม๊า >< ไม่มีใครเลยล่ะ ลำธารนี้เป็นของเรา ฮ่าๆ!
ข้าวปั้น~ (กินเยอะจริงๆ - -)
ใบหน้าของคนมีความสุข~ ฮ่าๆๆๆ!
อันนี้ฮามากอ่ะ กร๊ากกกกก!! เค้ากับมีมี่ชอบแกล้งบอกว่ามาจังเหมือนตุ๊ดไง กร๊ากกกก วันนั้นเลยแบบ มาจังโพสท่าดีๆหน่อยสิ! แกก็จัดให้ กร๊ากกก!
ตลกไม่ไหวแล้ว!!!!!!!!!! *สำลักข้าวปั้น หัวทิ่มน้ำ*
หลังจากอิ่มแล้วขำ =w= เราก็ล้างมือที่ลำธาร~ โคตรเหมือนหนังอ่ะ ฮ่าๆ!
แล้วก็ไปปีนหินเล่นกันกับมาจัง - - โคตรลำบากอ่ะ เท้าเปียกเลย มาจังก็กางเกงเปียก กร๊ากก ซนกันๆ อิอิ หลังจากเล่นและเก็บของกันเสร็จเราก็ย้ายตรูดกันกลับลงเขา พร้อมกับแวะดื่มกาแฟกลางเขาด้วย อิอิ~
อันนี้เป็นพิพิธพันธ์ (แม่คำนี้สะกดยังไงอ่ะ ;_;)
วันนั้นสนุกมากเลย อากาศดี ได้พักผ่อนกับธรรมชาติ~ ความทรงจำที่ดีล่ะ อิอิ~ แต่พอหลังจากนั้นเค้ากับมีมี่ก็ไปในเมืองกันก่อน (แน่นอนมาจังกลับบ้าน กร๊าก) ไปเดินหากระเป๋าเดินทางอ่ะ โคตรเหนื่อย ฮ่าๆ! ไป เทมมาบาชิมา (เป็นโชเตงไค ทางเดินที่มีร้านค้าสองข้างหันเข้าหากันอ่ะ - -) ที่ยาวที่สุดในญี่ปุ่น! ภูมิใจในโอซาก้า =w= กร๊ากก
ในที่สุดก็ได้มา ของ Liz lisa แหละ~ โคตรไม่เข้ากับหน้าอ่ะ =w= กร๊ากกกกกกก! แต่มันน่ารักดีเลยซื้อมาล่ะ อิอิ~
ฮิ_ฮิ
เอ้อเกือบลืม~
ย้อนกลับไปบนเขา~ คือทางเดินมันจะเลียบลำธารใช่มะ จนปลายทางคือน้ำตก ทีนี้ มีจุดนึงจะมีปลาแบบนี้สีดำ ว่ายอยู่กับปลาเล็กตัวอื่นๆ แต่พอเดินลงเขามาซักสองสามร้อยเมตร ก็จะเจอปลาสีขาวตัวนี้ว่ายอยู่กับปลาตัวเล็กตัวอื่นๆเหมือนกัน
คนพื้นที่เขาบอกว่า จริงๆ ปลาดำขาวนี้ อยู่คู่กัน แต่เพราะฝนตกหนักทำให้ต้องพลัดพราก (บางจุดน้ำก็ไม่สูงพอที่จะว่ายได้ไง) ฟีลแบบ โคตรตำนานรักแห่งขุนเขาเลยว่ะ กร๊ากกก! ;_; ตอนฟังรู้สึกเหมือนมีเพลงคลอในหัวอ่ะ
"วิญญาณชั้นรอที่ทางช้างเผือกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~"
=w=v
รูปนี้เป็นคุณตาคุณยาย น่าจะ 80 กันได้แล้ว น่ารักมากเลย =w= มีมี่วิ่งไปกอดแขนมาจังแล้วถามว่า "ถ้าชั้นแก่ขนาดนั้น จะพาชั้นมาแบบนี้มั๊ย~" ฮามากอ่ะ ฮ่าๆ
มีมี่ติดเชื้อเค้า อิอิ =w=
รูปสุดท้ายโรแมนติกมากอ่ะ =w= อยากมานั่งซักวัน กร๊ากกกกกกกก!!!
ลงรูปเยอะมากอ่ะ วันนี้ก็นะมันอยากแชร์ >< สวยๆ ดูสีเขียวสิ สวยมากเลยเน้ออออออออออออออออออ มีโอกาสก็มากันนะ ที่มิโน!!!
ถัดไป วันแห่งความสุขและน้ำตาอีกครั้ง เมื่อวัน End ceremony มาถึง...
วันอาทิตย์ไปที่อีเอฟมา ทำพิธีจบ (แค่มอบใบประกาศแล้วก็คุยกันแหละ) วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอเพื่อนๆต่างชาติอ่ะ แบบเศร้ามาก ทุกคนสนิทกันไง ;__; หลังจากจบงานเราเลยไปเที่ยวกัน ไปถ่ายรูปไป คาราโอเกะ สนุกมากๆเลย!
I LOVE YOU GUYS!
ชาวไทย~ ฮ่าๆๆๆ!! จบกันแล้วนะพวกเรา =w=
ครอบครัว อิอิ~!
จากนั้นเราก็ไปถ่ายพุริกัน โคตรวุ่นวายอ่ะ สนุกมากกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆ!!!
ฮิฮิ~ แล้วเราก็ไปคาราโอเกะกันเย้ >o<!
อาร์ตี้ มาติน่า แจ๊สมิน~
ครบแก๊ง ฮ่าๆ! เสียดาย ซิมอนคนที่เป็นคนถ่าย ไม่ได้เข้ากล้อง TwT
เลยฉายเดี่ยวให้ =w= ฮ่าๆ!
อ้วน =.= ตอนนั้นร้อง Bad Romance เลดี้กาก้ากับแจ๊สอีกแล้ว กร๊าก! แต่เราสามสาวจะคึกกันเป็นพิเศษกับเพลงแม่กาก้า อิอิ
ฮิฮิ้ววว~!
บรรยากาศเป็นประมาณนี้ตลอดอ่ะ สนุกมากกกกกกกก TwT เฮ้อ คิดถึงจัง~
ตอนต้องแยกกันที่สถานีอ่ะเศร้ามาก กอดกันทุกคนเลยแหละ ;w; เศร้าอ่ะ ธรรมเนียมฝรั่งเรื่องกอดมันดีตอนนี้แหละ~
แต่สุดๆตอนแยกกับเมาเต้ แจ๊ส แล้วก็อาร์ตี้อ่ะ (อาร์ตี้แยกกันคนสุดท้ายเพราะเราขึ้นรถที่เดียวกัน) เมาเต้คนสูงๆไง แบบ กอดนานมากอ่ะ มันก็ลูบหัวแล้วบอกว่า "You are my best friend see you again someday" แบบ T-T!!!
ยิ่งตอนแจ๊ส ตอนแรกคิดว่าจะได้เจอกันอีกไปๆมาๆไม่มีโอกาสแล้ว วันนั้นวันสุดท้าย คือแบบว่า... น้ำตาไหลเลยอ่ะ ก่อนหัวจะคิดอะไรออกน้ำตาก็ไหลพรากๆเลย... ก็นะ อยู่ด้วยกันมาตลอด แบบ อ๊าก!
See you guys someday I LOVE YOU! TT!!
หลังจากทำใจแยกจากแจ๊สและเมาเต้ได้ เค้ากับอาร์ตี้ก็เดินกลับด้วยกัน อาร์ตี้น่ารักมากๆ เขาก็ปลอบอ่านะ อิอิ ตอนสุดท้ายพอดีรถไฟเค้ามาก่อนเลยไม่ทันรำลา (จริงๆลาไปแล้วก่อนเข้ามาในสถานีพร้อมกับคนอื่น) เลยได้แค่ ซียู แล้วก็บ๊ายบาย จากนั้นก็วิ่งขึ้นรถเลย แต่แบบ ตอนที่รถไฟกำลังออกอ่ะ อาร์ตี้ก็ยืนเข้าแถวฝั่งตรงข้ามไง เขาก็มองหาเราในรถไฟตลอดอ่ะ แต่คงหาไม่เจอ แต่เรามองเห็นเขา พอรถไฟเคลื่อน เขาก็ทำท่าจะบ๊ายบาย คงเห็นคนอื่นแล้วคิดว่าเป็นเราเลยคิดจะโบกมืออ่ะ แต่นิดเดียวเขาก็ลด คงรู้ว่าไม่ใช่เรา คือ ตอนนั้นเห็นก็แบบยิ้มอ่ะ เศร้าอีก ฮ่าๆ
สุดท้าย มาที่นี่ เราได้มิตรจริงๆ คงเป็นอีกเรื่องดีๆที่เราได้จากการมาเรียนที่นี่สินะ ^_^ ทุกคน โอซึคาเระซามะ! (ขอบคุณที่เหนื่อย) ใกล้จะจบแล้ว ทุกคนพยามมากันได้ดีมาก รักพวกเธอนะ!
.
.
.
บล็อคนี้ยาวมาก แต่มีแต่รูป ฮ่าๆๆ! เหลืออีก ไม่ถึงสองอาทิตย์ก็จะได้กลับบ้านแล้ว ทั้งใจหาย ทั้งอยาก ฮิฮิ เอาล่ะดูซิจะเป็นยังไง~ แต่ดีใจนะ มองย้อนกลับไปมองตัวเอง ดีใจจริงๆที่พยายามมาได้ขนาดนี้ พอวันสุดท้ายคงต้องขอเอ่ยปากชมตัวเองหน่อยล่ะนะ ว่า "เก่งมากนะเธอ พยายามได้ดีมากจริงๆ กลับบ้านกันเถอะ" ล่ะ ^_^
.
.
.
แถมๆ
ไปกินซูชิมาก่อนไปงานจบ ของแพงๆ กร๊ากกก! โอโทโร่! เกือบสามร้อยบาทเลยนะชิ้นนึงอ่ะ TwT จริงๆเคยกินแพงกว่านี้อีก (นั่น) แต่แบบ ก็แพงอยู่ดีอ่ะ อ๊ากก! รสชาติที่ไม่ลิ้มลองมาหลายร้อยปี ในที่สุด ToT
จำได้ว่า กินไป สามสี่ชิ้น กร๊ากกก ＝ｗ＝ ตอนหยิบก็แบบ มีมี่ขอกินของแพงได้มั๊ยอ่า *w*;; ทำตาปริบๆกร๊าก
ดูหน้าสิ~!
อะฮึ้ยยย สวรรค์ XD!!!
มีแต่คนบอกว่า เห็นหน้าเค้าเวลากินแล้วมีความสุขไปด้วย จริงหรอ? =w= ฮุฮิ~
แถมสอง?
นวัฒกรรมใหม่ญี่ปุ่นปี 2012!
มันคืออะไร!?
Dokkara detennen!? *ภาษาโอซาก้า~* (ลม)มันออกมาจากไหนเนี่ย!
มันคือพัดลมนั่นเอง เหยดดดดดดดดดด =[]=!!!!!! แต่แพงมากอ่ะ ตัวนึงประมาณ 10000 บาท อัพ ฮ่าๆ!
.
.
.
โปรเจคริว เมื่อกี้มีคนต่างชาติมาติดต่อขอร่วมอ่ะ TwT! ซึ้ง! แล้วเขาชอบโครงการเรามา บอกว่าจะรีบช่วยเผยแพร่ให้เร็วที่สุด อ๊ากก ปลื้มมม TT ริวริวของพี่ดีจังนะ ดีจัง! อ๊ากกกกกกก (เพ้อออ)
ในที่สุดข้าพเจ้าก็ได้ฤกษ์ถ่ายรูปตัวเอง =w=;; ริวจะกลัวมั๊ยน้าาา อย่ากลัวเลยนะ พี่สาวยิ้มด้วยความรักให้ริวนะคะ ;__; จะเป็นบุญมากถ้าจัมพ์จำหน้าเราได้ (ริวด้วย) กร๊าก TvT
ใส่ชุดนอนซะด้วย เซ็กซ๊่~ ฮิฮิ
เดี๋ยวจะส่งไปภายในอาทิตย์นี้แหละ ขอดูฤกษ์ก่อน ;w; ทุกคนก็รีบๆส่งหาน้องน๊าาา!! แล้วอย่าลืม! ถ่ายรูปคู่แล้วส่งไปในเฟสด้วยยยยยยยยยยยย!!!
จะหมดเขตวันที่ 21 นี้แล้ว เร่งกันหน่อยน๊าาาาา
เพื่อริว!!!!!!!!!
OVER!?
ปล.ที่เก็บรูปเต็มอีกแล้ว บล็อคต่อไปทำไงดี ;w;
