งานโรงเรียน Senri Festa//แสดงละครภาษาอังกฤษ//โปรเจคริวเปิดอีกครั้ง//บัตรคอน Sexy!

อาทิตย์แห่งความมืดมนผ่านไป~ อะไรๆก็ดีขึ้น (รึเปล่าฟระ) =.= ก่อนอื่นเลยยินดีกับเค้าหน่อย ปิดเทอมแล้ววววว!!! วันนี้เอง วันแรก T^T สามอาทิตย์ เอาเห๊อะ!

แต่วันที่ 2 เมษา ต้องไป โรงเรียน ไปดูประกาศเปลี่ยนห้อง (ที่โรงเรียนที่ญี่ปุ่นเกือบทุกที่จะต้องมีการเปลี่ยนสลับห้องค่ะ เปลี่ยนชั้นปี เปลี่ยนห้อง แต่เอกชน จะขึ้นอยู่กับแต่ละโรงเรียนค่ะ) แอบนอยด์ แบบ อุตส่าห์ได้เพื่อนสนิทแล้ว อุตส่าห์ได้เป็นส่วนหนึ่งของห้องได้แล้ว ก็ต้องแยกกันและ เฮ้อออ

ส่วนตัวเป็นคนหาเพื่อนง่าย และเร็วนะ เพราะสนิทกับทุกคน~ ขอแค่ห้านาทีเหอะ ทำให้เขาสนิทได้อ่ะ มั่นใจ กร๊ากกกกกกกกกกก แต่คือที่นี่น่ะ มันไม่ใช่ไง~... ก็นะ ต่างที่ต่างภาษาต่างความคิด มันใช้เวลาแหละ สรุป 5 เดือนเหนาะๆ กว่าจะหลอมรวมได้? 5นาที กับ 5 เดือนเนี่ย คนละฟ้ากับเหวเลยฟร่ะ

ช่างเหอะ เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว~

ตั้งแต่วันที่ 12 ที่ผ่านมา มีงานโรงเรียนล่ะ~ ชื่อว่า เซนริเฟสต้า (เซนริชื่อโรงเรียนเค้า) มันเป็นงานแบบ คล้ายๆสรุปผล (งง) แบบว่า โชว์ผลงานตลอดปีที่เรียนมามั้ง ก็จะมีพรีเซ้นต์ต่างๆ

บังเอิ๊ญญญ เค้าดันได้รับตำแหน่ง นักแสดงหญิงยอดเยี่ยม (กร๊ากกกกกก) เลยได้เป็นตัวแทนห้องพร้อมกลุ่ม มาแสดงในงาน หนุกดี ฮา~

แต่ก่อนอื่น มาเล่าก่อน ว่าเริ่มงานยังไงบ้าง~

ตั้งแต่วันที่ 12 จะมีพิธีเปิดตอนเช้า ปีหนึ่ง และ ปีสอง ต้องไปร้องเพลง (มีคอนเสิร์ตประสานเสียง) ถือเป็นผลงานสำหรับวิชาดนตรีไง โคตรรรรรรรร หนาววววววววว แล้วบังคับต้องแต่งตัวสุภาพไป พูดง่ายๆก็ชุดนักเรียนนนนนนน แถมร้องเสร็จยังต้องนั่งในหอประชุมต่อ นั่งฟังอาจารย์มหาลัยมาพรีเซ้นต์วิถีชีวิตนักเรียนให้ฟัง โคตรรรรรรรร ง่วงงงงงง เพื่อนที่นั่งข้างๆ หลับจนไม่รู้จะหลับไงแล้วอ่ะ =.= ฮาาา

แต่ข้าพเจ้าหนาวมาก จนตาเปิด (ก็ง่วงนะแต่นอนไม่ลง) กระโปรงก็สั้น ขาม่วงเลย =w=b~ แล้วเราก็กลับบ้าานนนนน

เอ้อ เพลงที่ร้องมีหลายเพลงนะ แน่นอนเพลงแรกคือเพลงประจำโรงเรียน ฮา~ แต่มีเพลงนึงเค้าชอบมาก เอามาให้ฟังล่ะ~ แต่เค้าว่าเวอร์ชั่นที่โรงเรียนเค้าร้องเพราะกว่านะ =w=b

วันที่ 13 ก็ไปนั่งเบื่อครึ่งวันแรก ส่วนหลังกลางวันก็ไปเตรียมงานแล้วก็ซ้อมละคร (เตรียมงานนี่ดีนะ ทุกคนในโรงเรียนต้องช่วยกันอ่ะ เขาจะแบ่งหน้าที่ๆแล้วแยกย้ายกัน เค้าว่าดีมากเลยล่ะ)

สุดท้าย ก็เข้าวันงานจริงคือวันที่ 14! แต่วันนี้จะไม่มีคนนอก มีแต่นักเรียนในโรงเรียน เขาเลยเรียกกันว่า Pre-day ล่ะ~

ชั่วโมงแรก เขาจะกำหนดให้แต่ละห้อง ไปดู ในที่ๆเขากำหนดก่อน (เช่น ปี １ห้อง ５　ชั่วโมงแรกให้ไปดู พรีเซ้นต์วิชา คณิต หัวข้อ ไพร์อาร์ ของ ปี ２ห้อง４　ประมาณนี้) น่าเบื่อชิบบบบบบ

ต่อไป ชั่วโมงที่สองก็ไปดูห้องเราเอง ตัวแทนห้อง～

วิชาที่ห้องเราพรีเซ้นต์วันนั้นคือ วิชาทังคิว หรือ วิชาศึกษาค้นคว้า ตลอดปีเขาก็จะให้ค้นคว้าเรื่องที่ชอบ อะไรก็ได้ แล้วก็มาพรีเซ้นต์กัน วนอย่างงี้ตลอด และนี่คือตัวแทนห้องล่ะ～

นาโอวววววว ><! นาโอะพูดเรื่อง วิธีการให้กำลังใจตัวเอง ก่อนการลงแข่งกีฬาล่ะ น่าสนใจมาก~ นาโอะบอกว่า จากหนังสือที่ค้นคว้ามา เขาบอกให้ ให้กำลังใจตัวเองว่า "เราชนะแล้ว" อย่าพูดให้กำลังใจตัวเองว่า "เราจะต้องชนะ" เพราะมันจะกดดันตัวเอง แล้วพอ คู่ต่อสู้ดันแกร่งกว่าเรา มันจะทำให้เรารู้สึกว่า เราชนะเขาไม่ได้ แล้วก็จะกำหนดกำลังใจ เข้าใจป่ะ กรั่กๆ

 ฮารุ~ ฮารุพูดเรื่อง การไม่อยากโตเป็นผู้ใหญ่ กร๊ากกกกกกกก อันนี้ฮามาก หุหุ แต่จำไม่ได้แล้วว่าพูดไรบ้าง (นั่น) จำได้ว่าฮาอย่างเดียว มันมีออกมาเป็นหนังสือขายด้วยนะเรื่องนี้ ฮารุบอกว่าไปค้นมา กร๊ากกกก

มานามิ พูดเรื่องอันตรายของนม พอถามว่า ทำไมพูดเรื่องนี้ "เอ่อ...เพราะหนูชอบกินนมมากค่ะ" กร๊ากกก

สุดท้าย อายาเมะจัง ทำเรื่อง สำเนียงท้องถิ่นของแต่ละจังหวัดในญี่ปุ่น อันนี้น่าสนใจดี และมันก็ทำให้เราพบบางอย่างว่า เรามักไม่รู้ตัวหรอก ว่าตอนนี้เราพูดคันไซเบนอยู่ ฮา~

ต่อไป เราก็มานั่งดูศัตรู (ไม่ใช่และ) การพรีเซ็นต์ของห้องอื่น คือ เข้าใจป่ะ งานนี้ มันคือการรายงานผลของแต่ละวิชา ของแต่ละห้องอ่ะ เพราะงั้น อย่างสมมุตที่เค้าจะพรีเซ็นต์ของวิชา ภาษาอังกฤษเป็นการแสดงละครอ่ะ ก็ไม่ใช่แค่พวกเค้านะ แต่ห้องอื่นก็ทำเหมือนกัน

ส่วนทีเห็นรูปสตีฟจ็อบ อันนี้คือการพูดสปีชของจ๊อบเป็นอิ้งค์จ่ะ ในวิชา GC (Global communication) ที่จะพรีเซ็นต์ในงานคือ สปีชของสตีฟจ๊อบ 3 คน และ แสดงละคร อีก 2 กลุ่ม รวมกันเป็นหนึ่งชั่วโมงพอดี ทั้งนี้ ถ้าใครสนใจก็จะเข้ามาดูได้ ไรเงี้ย ไม่จำเป็นต้องห้องตัวเอง แน่นอน คนที่ไม่สนใจ ก็ไปเดินดูพรีเซ็นที่ห้องอื่นวิชาอื่นแทน เก็ทบ่?

นี่กลุ่มแสดงละครของห้องนี้ หัวข้อทุกห้องคือ Trapped in an elevator (ถ้าคุณติดอยู่ในลิฟต์คุณจะทำยังไง =w=) ห้องนี้ไม่หนุกเลย กรั่กๆ ไปดูมาหลายห้องเหมือนกันนะ สู้เราไม่ได้ซักห้อง เชอะ~

อันนี้ฮาดี มีใครแอบเห็น ปาปารัสซี่บ้าง =w=~

ถึงคิวห้องเราแล้วววว~~~! กรี๊ดดดดดดดด MC ของห้อง~ ฮาระคุงงง อิอิ >w<

 หน้าม้า?

และแล้วก็ถึงคิวกลุ่มค๊าวววว~!!! นี่ๆถึงจะดูอ้วนแต่เป็นเพราะว่า เพื่อนมันผอมต่างหาก ฮา~ =.=

เริ่มแรกเราก็แนะนำตัว 

ในเรื่อง ก็คือนั่นแหละ ลิฟต์ค้างเพราะผีหลอก (เกรียนมาก) เอริกับอายะ (นับจากซ้าย) เป็นเพื่อนกัน มาช็อปปิ้ง ซากุระกับเค้า เล่นเป็นฝาแฝดกัน มาหาไรกินกัน ส่วนอาซุมิ (ท้ายสุด) เล่นเป็นผี เพราะเป่ายิ้งฉุบแพ้ กร๊ากกกก!!

ฉากแรก ตอนที่เอริกับอายะไปช็อปปิ้ง~ ซากุระ(เจ้าของวิก) มันบอกว่าวิกนี้เหม็นมาก ไม่ได้ใช้มานานแล้ว กร๊ากกกกกก อายะหน้าซีดเลย กรั่กๆ

และเราก็มาเจอกันในลิฟต์~ คือเป็นเพื่อนกันไง แล้วบังเอิญเจอกันทำนองงี้ สังเกตอากัปกิริยาคนไทย กร๊ากกกกกก 

ชวนกันไปกินข้าว ท่าเดิม และท่าจับถุงกรุ =.=

ลิฟต์หยุด เราก็เริ่มโวยวายกัน!

Oh no!!! ToT!!! 

ทุกคนหันไปมองใคร O_o?

กร๊ากกกกกกกกกกกกกก อุปกรณ์กันผี กร๊ากกกกกกกก!!!!!

.

.

.

กร๊ากกกกกกกกกก!!!  (ยังไม่เลิก) งงอ่ะดิ หุหุ เอางี้ ไปดูคลิปกันเลยดีกว่า =w=b (นั่น!) ช่วยไม่ได้มาจังถ่ายมางิ ฮ่าๆๆๆๆๆ แต่ไม่ได้ถ่ายตอนต้นๆนะ แต่ก็ดูเอาละกัน หึหึ~

อุ่ย พึ่งเห็นว่า มีไม่จบ เซ็งเลย =.= งง ป่าว จริงๆ สำหรับคนไทยคงไม่ฮานะ แต่แบบ คนญี่ปุ่นเขาฮามากอ่ะ เล่นให้ดูกี่ทีก็ชอบอกชอบใจกันใหญ่ อย่าให้กรุเอาจริง เดี๋ยวได้ขำกันจนต้องส่งเข้า รพ แน่ กร๊ากกกก!!! 

แต่นะ ได้เกิดก็ทีงี้ล่ะกรู T^T!!!

ทุกคน อาจจะงงๆนะ โทษที แบบ มึนๆอ่ะ นึกไรไม่ออก ฮาาา เอาเป็นว่า สนุกจริงๆ เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ได้สนุกกับเพื่อนขนาดนี้ เป็นความทรงจำที่ดีอีกอย่างที่ญี่ปุ่นล่ะนะ ^.^

มีการแสดง ก็ต้องมี Back stage?

ถอดเปลี่ยนกันมันหน้าห้องเนี่ยแหละ กร๊ากกกกกกกกก

หน้ากรุ =___= ก็นะ ใครจะไปดูดีกันตลอดเวลา จริงมะ =w=b (เคยมีเวลาดูดีด้วย?) วู้ววววว

 สุดท้าย ขอบคุณสำหรับความทรงจำสนุกๆดีๆ นะทุกคนนน \^o^/!!!

.

.

.

ต่อไป พรีเซ้นต์สุดท้าย (อันนี้ของวันที่ 17 รอบที่เปิดให้คนนอกเข้าดู) คาบสุดท้าย ก็แยกกับเพื่อน เพราะต้องไปพรีเซ้นต์วิชาภาษาจีน กับเพื่อนๆ ปี2 แต่แค่ไปร้องเพลงแหละ ฮาาา~ เหงานิดๆ แต่พอดี มีเพื่อนในห้องไปดูด้วย ก็เลย โอเคล่ะนะ~

และแล้ว จบงาน~ ไปนั่งฟังพิธีปิดงาน พร้อมกับปิดภาคเรียน กลับมาล่ำลากันในห้อง และก็แยกกัน~ เหงาๆนะ จริงๆอยากจะลาเพื่อนในห้องมากกว่านี้ แต่ทุกคนเขาไม่ค่อยสนใจอ่ะ คงเพราะว่า ตลอดมา ไม่ว่าที่ไหน ขึ้นชั้นใหม่ก็เปลี่ยนห้องกันมาตลอดตั้งแต่ประถม คงเฉยๆชินๆกันล่ะนะ เราเลยว่าช่างมันเต๊อะ~

พรุ่งนี้ ไปเที่ยวเกียวโต กับ เอริ จูริจัง กับเคียวจังแหละ!! เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังเน้อออ!!

.

.

.

สุดท้าย วันนี้เพื่อนมีมี่ ส่งขนมมาให้จากอิตาลี่ เราเลยเอามาชั่ว เอ๊ย! ยั่ว =w=~

อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก พึ่งเคยกินอิตาลี่อิมพอร์ตก็วันเนี้ย กร๊ากกก แต่ไอ้เนยถั่วนั่นก็เคยกินอ่ะนะ แต่นี่แพกเกจ อิตาเลี่ยน กร๊ากกกก (จริงๆช็อกโกแลตเม็ดเขียวมีเยอะนะ หยิบมาเม็ดเดียว)

ช็อกโกแลต!!!!!!!!! นั่งเถียงกันตั้งนานว่ามันคืออะไร กร๊ากกกกกกก คือมันเบามากไง เหอๆ สรุป ช็อกโกแลตแหละ อร่อยมาก แต่เขาทำเป็นรูปไข่เฉยๆ (น่าจะของตอนเทศกาลอีสเตอร์) แล้วที่มันเบาเพราะมันทำข้างใจกลวง (อันนี้เกรียน) แต่ก็ช่างเต๊อะ สุดท้ายก็ลาภปาก =w=~

.

.

.

ขอเรื่องริวนิดนึง (อีกและ) ป่าวไม่มีไร จะบอกว่า โปรเจคอันเก่า เขาเปิดรับอีกครั้งแล้วนะคะ ^^ ไปส่งกันอีกนะ ไม่รู้สิ อย่างน้อยมันก็เป็นอย่างเดียวที่เราทำได้ตอนนี้... อย่างน้อยเราก็ได้เริ่มทำอะไรบางอย่างแล้ว ไม่ว่าสุดท้ายผลจะเป็นยังไง เราก็จะยังได้ตระหนักว่า อย่างน้อย เราก็ได้พยายามแล้ว เนอะ ^^~

เห็นเขาว่า รวมสถิติเป็น exel ส่งไปด้วย ก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน แต่อย่างน้อยๆ ส่งไปเต๊อะ (นั่น) แล้วก็เรื่องภาษาญี่ปุ่นนะคะ ขอให้มาคุยกับโซลหน่อยนะ (เปลี่ยนชื่อกระทันหัน) แบบ หมายถึงใครไม่ได้เลยนะ ช่วยกันคิดก็ได้ ไม่งั้นเดี๋ยวโซลแปลให้เลยก็ได้ อย่ามองว่ามันเป็นเรื่องยุ่งยากเลยนะ นะ ช่วยกันนะ TT เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามเนอะ...(มาไง)

ที่จริงนะ...เขาอาจจะแค่พักงานปกติก็ได้ ไม่มีไรหรอก~ แฟนๆคิดกันไปเองเท่านั้นล่ะ (สาธุ) ขอให้เป็นงั้นจริงๆเถอะ Y_Y 

ตอนนี้เราจะหนีไปหา  Sexy แล้วนะ เราเหนื่อยกับจัมพ์แล้ว =3=/! (กร๊ากกกกกกกกกกกก) ตอนนี้นั่งจิ้นไดยามะอย่างเดียว (เหอๆ) -.-

มีไรจะเล่าเบาๆ? บล็อกที่เขียนเรื่องริว ก่อนหน้านี้น่ะ เป็นที่นิยมมาก =.= ตกใจ ต้องขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านและดราม่าด้วยกัน T.T (บ้าไปแล้ว) อิอิ

.

.

.

อันนี้ใครจะว่าไรรึเปล่าไม่รู้ แต่แค่อยากจะเล่าเฉยๆ~ ว่าในที่สุด ก็จองบัตรคอน Sexy Zone ได้แล้ว!!!!!!!!!! โหหหหหหหหห ยอมแพ้ไปแล้วนะเนี่ย ในที่สุดก็ได้ TT การจองบัตรจอร์นนี่ไม่ง่ายจริงๆนะ ถึงจะดูเหมือนว่าง่ายๆ แต่คนอยู่นี่จริงๆอ่ะ ได้ยากกว่าคนบินมาดูอีกนะจะบอกให้... 

ตอนจ่ายตังก็โคตรลุ้น อีก 10 นาทีหมดเวลาจ่ายตัง ดีนะจ่ายทัน จ่ายได้ เกือบไปและ สุดท้าย ฟูม๊าาาาาาาาาาาา ในที่สุดเราก็จะได้เจอกันอีกแล้วววววว ToT!!!!

สัมผัสมือในวันนั้น~

ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนๆ G.12 ทุกคน คิดถึงพวกแกน๊าาา T^T!!! รักพวกแกมาก เสียใจที่ไม่ได้อยู่จบด้วยกัน เดี๋ยวจะตามไปนะ >< วันนั้นพวกแกดูดีทุกคนเล้ยยยยย

Talent Show ปีนี้ ปีสุดท้าย ดูสนุกมากเลย เสียดายไม่ได้มีโอกาสไปมีส่วนร่วมเหมือนทุกปี เอาเป็นว่า เค้าเลยจะเอามาแบ่งให้คนอื่นดูความน่ารักของพวกแกแทนก็แล้วกันนะ ^o^

でわOver?

นี่ไม่ใช่การบอกลา ริวทาโร่ของพี่... แต่คือการสัญญาว่าจะรักษาพื้นที่ตรงนี้ของน้องเอาไว้ตลอดไป

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ดราม่าของจริง

ที่จริงอาจจะดูไม่เหมาะนะ เพราะว่า วันนี้เป็นวันครบรอบ 1 ปี เหตุการ์ณ สึนามิที่ญี่ปุ่น... วันนี้มีแต่ข่าว สารคดี ออกทั้งวันเลย หดหู่มาก

ตัวเค้าเองก็นึกนะ ว่า มันจะเกิดอะไรขึ้นมั๊ย? วันนี้ตอนเช้าอากาศดีมาก ทำให้นึกถึงวันนี้ เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ตามที่เขาเล่ามา ตอนเช้าก็อากาศดีกว่าปกติ และตอนกลางวันก็เกิดเรื่องไม่คาดฝัน...

ก็อดคิดไม่ได้อ่ะนะ แต่สุดท้าย ตอนนี้ที่นั่งพิมพ์อยู่ ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แค่ฝนตกหนักกระทันหัน... แต่ก็ไม่แน่ ว่าจะพิมพ์บล็อกนี้จบรึเปล่านะ ฮ่าๆ หรือ ไม่พิมพ์จบก็อาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้...

ทว่า ตอนนี้สำหรับเค้า ในใจมันเกิดขึ้นแล้ว...

คิดว่าทุกคนคงรู้หมดแล้ว เรื่อง เหตุการ์ณของริวในวันนี้... (เนื่องจากเค้าเองที่ปล่อยข่าว รึเปล่า?)

จำได้มั๊ย ที่เค้าบอกว่า ในไอดีเพจ ของ แฟน JFC น่ะ ยังมีชื่อริวให้เลือก และตัวเค้าเองก็เลือกริวไปแล้ว อย่างน้อย ก็เป็นหลักประกันว่า ริวยังมีที่อยู่ในจัมพ์อย่างชัดเจน และจะได้มั่นใจ ว่าถ้าเขาลบหรืออะไร อย่างน้อยๆ เขาก็ควรจะแจ้งแฟนคลับริว ที่เลือกริวเป็นเมนใช่มั๊ย?

มันเกิดขึ้นแล้วล่ะ... วันนี้เข้าไปดู มันเขียนว่า

好きなアーティスト = Hey! Say! JUMP（全員）

เมมเบอร์ที่ชอบ = จัมพ์ทุกคน

.

.

.

ถ้าก่อนหน้านี้ไม่ได้เลือกใครเอาไว้ มันก็คงดูดี แต่ประเด็นคือ ตรงคำว่าจัมพ์ทุกคนตรงนั้นน่ะ มันเคยมีชื่อของริวเขียนเอาไว้ แต่ตอนนี้มันโดนลบไปแล้ว...

เป็นเพื่อนๆรู้สึกยังไงอ่ะ? เค้าแบบ ช็อก ค้าง พิมพ์ไม่ออก พูดไม่ออก มีแต่น้ำตาทำท่าจะไหลอย่างเดียว ปากพูดไม่จริงใช่มั๊ย ไม่จริงใช่มั๊ย... แต่ก็พยายามคุมตัวเอง แล้วกดเข้าไปดูตรงให้เปลี่ยนรายชื่อเมนของตัวเอง

นั่นแหละ ไม่มีชื่อริวแล้ว... รู้ได้ทันที จากความรู้สึกที่มองรวดเดียวก็รู้ ไม่มีแล้ว...

น้ำตาไหลไม่ออก มันช็อกค้างไปหมด 

เราก็พยายามจะหาคำอธิบาย เผื่อใจคิดว่า จะมีคำขอโทษจากค่ายถึงแฟนริว หรือ คำชี้แจง แต่เปล่าเลย ไม่มีอะไรทั้งสิ้น ทุกอย่างปกติ แค่บอกว่า ให้เลือกสมาชิกที่คุณชอบเฉยๆ เท่านั้นเอง

นี่มันอะไรกัน...

ความรู้สึกตอนนั้นแบบว่า หมดแล้ว จบแล้ว... เกินกว่าที่น้ำตาจะไหล เกินกว่าที่คำพูดอะไรจะมาแทนได้ เหมือนกับถูกพรากอะไรบางอย่างไป... บางอย่างนั้น ก็คงเป็น ความหวังที่จะได้เห็นริวถือไมค์ อีกครั้งล่ะมั้ง...

แต่นะ ถึงจะพูดอย่างนั้น ถึงอะไรๆมันจะชัดเจนไปหมดแล้ว แต่เค้าก็ไม่อยากจะละทิ้งความหวัง ตราบใดที่ทางค่ายไม่ออกมาพูดอย่างชัดเจน หรือ ริวออกจากโฮริ หรือ ย้ายไปเรียนห้องธรรมดา

แม้ว่า มันจะชัดเจนขนาดนี้แล้วก็ตาม...

จะนั่งรอ ว่าวันเปิดเทอม เราจะเห็นริวอยู่มั๊ย... ริวจะเรียนห้องของไอดอลต่อมั๊ย ถ้าไม่ ก็จบแล้วล่ะ คงไม่ต้องรอคำพูดอะไรจากค่ายอีกแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็จะรอ รอต่อไป...

.

.

.

好きなアーティスト Hey! Say! JUMP（全員） << ที่ตรงนี้ เป็นที่ๆเดียวที่พี่จะรักษาให้ริวได้ นอกจากพื้นที่ในใจของพี่ ดังนั้น พี่จะไม่เลือกใคร พี่จะไม่เลือกเรียวจัง พี่จะไม่เลือกพี่ไดกิง แต่พี่จะเว้นที่ตรงนี้เอาไว้ให้ริวได้กลับขึ้นมา แม้ว่าวันนั้นอาจจะไม่มาถึง แต่อย่างน้อย คำว่า จัมพ์เซนอิง (ทุกคน) ก็จะเป็นสัญลักษณ์สำหรับ TEN JUMP ตลอดไป...

.

.

.

ไม่มีอะไรจะพูด นอกจากทำได้แค่นี้ ตอนนี้อยากจะภาวนา ขอให้วันไหนวันหนึ่ง ก่อนที่เค้าจะกลับไทย ขอให้เค้าได้เจอกับริวซักครั้ง ทั้งๆที่ตัวเอง ไม่ใช่คนกล้า แต่ก็จะขอสัญญากับตัวเองว่าถ้าเจอ ยังไงก็ต้องเข้าไปหาให้ได้....

ถ้าริวยอมคุยด้วยก็คงดี แต่ถ้าริววิ่งหนี ก็จะวิ่งตาม แล้วก็จะขอร้อง... "ได้โปรด ขอร้อง ขอคุยด้วยหน่อย พี่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น และก็กำลังจะกลับประเทศของตัวเองในไม่ช้านี้แล้ว นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้เจอกัน ดังนั้นขอร้อง ได้โปรดหันมาคุยกันหน่อย..."  คงต้องเจ้าบทบาทขนาดนี้แหละ แต่นะ ถึงเวลาจริง ถ้าทำได้ คงพูดมั่วไปมั่วมา มัวแต่กลัว ฮ่าๆ

จริงๆไม่ชอบนะ การไปรบกวนเวลาส่วนตัวเขาน่ะ แต่ครั้งนี้ คงต้องขอละเมิดซักครั้ง... 

อาจจะถามว่า คุยเนี่ย คุยอะไร? ก็ไม่มีอะไร คำแรกที่อยากจะพูดก็คือ "ริวสบายดีรึเปล่า?" ล่ะมั้ง พื้นๆ ฮ่าๆ ก็อยากรู้จริงๆนี่นา เพราะไม่ได้เห็นหน้าค่าตา...

"พี่เป็นแฟนคลับริวนะ คิดถึงริวมากเลย ดีใจมากที่วันนี้ก่อนจะกลับประเทศ ในที่สุดก็ได้เจอ... ตอนนี้ไม่ได้ทำงาน เป็นยังไงบ้าง มีเวลาเล่นเยอะขึ้นสินะ มีความสุขดีรึเปล่า พี่อยากให้หนูมีความสุขนะ แน่นอนว่า พี่อยากถามว่า ริวจะกลับเป็นไปอยู่กับจัมพ์มั๊ย? แต่พี่จะไม่ถาม แต่ก็พูดไปแล้วล่ะนะ ฮ่าๆ แต่นะ พี่และแฟนๆทุกคนน่ะถึงจะรอวันที่ริวกลับไป ถึงจะรักริวและอยากเห็นริวบนเวทีอีกมากแค่ไหน แต่ทุกคนก็อยากจะให้ริวเลือกสิ่งที่ริวพอใจที่สุดนะ..."

โคตรละคร ฮ่าๆๆๆๆ ก็นะ เรามีสิทธิ์ฝันไว้นี่นา ^^; ถึงแม้ว่าจะได้เจอจริงๆ จะได้เข้าไปทักรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ก็ขอภาวนาล่ะนะ ขอให้ฟ้าเห็นใจหนูหน่อยเถอะ =人=;;

แต่ก็หวังจริงๆ จะมีปฏิหารย์บ้างมั๊ยนะ?

หลังจากเริ่มเพ้อ เริ่มฝัน ก็เห็นมีแฟนๆที่ไปงานมาร์ชชิ่งเจเขาทวิตกันมา... มันทำให้ใจที่ห่อเหี่ยวฟื้นขึ้นมาได้อย่างหน้าประหลาด ถึงจะไม่มาก แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ยิ้มได้ ^-^

@BrbRyu: JUMPって何人だっけ？って聞かれて「じゅっ、9人です」って言った薮くんwwwまあ、10人が正解だけどね( ´ ▽ ` )ﾉ"

น่าจะพิธีกร หรือ รุ่นพี่ซักคนถามว่า  "เอ๊ะ จัมพ์มีกี่คนนะ?" โคจังก็ตอบว่า "สิ...เก้าคนครับ" ....

ยิ้มอ่ะ โคจังเผลอพูด แบบดีใจอ่ะ มากๆ แต่ก็อดเศร้านิดๆไม่ได้... สงสารจัมพ์ มันเลยทำให้เราที่ตอนแรกเสียใจมากนึกขึ้นมาได้ ว่าจัมพ์ก็คงเสียใจเหมือนกัน ถ้าสุดท้าย มันเป็น 9 คนไปแล้วจริงๆ แน่นอนว่า เขาคงเสียใจมากกว่าเราหลายเท่า เพราะว่า เขาเติบโตมาด้วยกัน...

.

.

.

ไม่มีใครที่ดีใจกับเรื่องนี้ เพราะทุกคนเสียใจกันหมด แน่นอน ริวเอง ไม่ว่าตอนนี้จะอยากหรือไม่อยากกลับ ไม่ว่าจะตัวเลือกไหน เจ้าตัวก็จะต้องเสียใจที่สุดอย่างแน่นอน ดังนั้น... เรามาให้กำลังใจริวกัน เท่าที่เราจะทำได้ เหมือนเดิมเถอะนะ ^^ ให้ทั้งจัมพ์ และ ริวทาโร่ 

บางที เราก็อาจจะต้องรอฟ้าหลังฝนก็เป็นได้... ไม่แน่นะ ถ้าพวกเราทุกคนหดหู่กัน เรื่องดีๆก็อาจจะไม่กล้าเข้ามาหาก็ได้ ดังนั้นเราต้องให้กำลังใจกัน กลับไปยิ้มเหมือนเดิม คิดเรื่องดีๆเหมือนเดิม พอฟ้าใส เรื่องดีๆก็อาจจะกลับมาหาทั้งพวกเราและจัมพ์ก็เป็นได้นะ ไม่แน่ พระเจ้าอาจจะกำลังพิสูจน์ พวกเราทั้งสองฝ่ายอยู่ก็เป็นได้ ใครจะรู้~

สุดท้ายแล้ว จะสนับสนุนจัมพ์ทีรักต่อไป พร้อมๆกับ รอวันที่ริวอาจจะได้กลับมา ไปพร้อมๆกันกับจัมพ์ นั่นแหละ คือสิ่งที่คิดและตัดสินใจแล้ว แต่นะ ถ้าเลิกได้ก็ดี ฮ่าๆๆ (ดูมัน) เอาตัวรอด เหอๆ

ก่อนจาก มีอะไรเกรียนๆกับน่ารักๆให้ดู เผื่อจะคลายทุกข์กันได้บ้างล่ะนะ~

ความเกรียนส่วนตัว ในเมื่อปฏิธินปีนี้ไม่มีวันเกิดริว เราก็เพิ่มไปเอง =_=b ใครซื้อมาก็ช่วยเพิ่มให้ด้วยนะ มีคุณค่าทางจิตใจต่อผู้พบเห็น? ฮ่าๆๆ! ปากการิโซ โนะ มุซุโกะล่ะ จริงๆซื้อมานานแล้ว ลืม อวด อิอิ

จากกันแบบยิ้มๆ เนอะ ^^ อันที่จริงเค้าก็พูดอะไรไม่ได้ ยังดราม่าอยู่เหมือนกัน ทำใจไม่ได้คงได้แต่รอเวลา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น บล็อกนี้ ไม่ได้จะตีความว่าริวออกแล้ว และก็เวิ่นคนเดียวหรอกนะ แค่มาพูดทำใจเฉยๆ แต่เรายังมีโอกาส รอดูเปิดเทอมใหม่ของโฮริ กับ ซักวันที่ลุงจะออกมาประกาศความจริง ในภายภาคหน้า ดังนั้น หวังต่อไป!

 แม้ว่าที่จริง ริวก็ไม่ได้ไปไหน เพียงแค่กลับไปใช้ชีวิต ของนร.ม.ปลาย ธรรมดาๆคนนึง ที่ชื่อ โมริโมโตะ ริวทาโร่ เพียงเท่านั้น แต่ก็ยังอยากจะพูดเห็นแก่ตัว ขอให้เขากลับมายืนในที่ที่เรามองเห็นอีกครั้งหนึ่งก็เท่านั้นเอง

私はりゅうりゅうがジャンプのステージに笑う姿をもう一度見られますように

watashi wa ryuryu ga jyanpu no suteiji ni warau sugata wo mou ichido miraremasu youni

ขอให้พี่ได้เห็นวันที่ริวริวยืนยิ้มอยู่บนเวทีของจัมพ์อีกครั้งหนึ่ง...

ความแตกต่างของคอนจัมพ์//อาหารไทยทำเอง+อาหารอิตาเลี่ยน//แข่งกีฬาห้อง//จอร์นนี่ช็อป//อุด้ง!

ตอนนี้เริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วล่ะ~ อุ่นขึ้นเรื่อยๆจนชักจะร้อน (นั่น) ร้อนที่ว่าเนี่ย 12~16 องศานะ บ้าไปแล้ว กร๊ากกกกกกกกก

คือก็นะ ก่อนหน้านี้มันหนาวมากไง เหอๆ ตอนนี้เลยแบบอุ่นอ่ะนะ แต่ฝนตกเยอะมาก น่าเบื่อ วันนี้ก็ตกอีก อุตส่าต์ได้หยุดเลยไป แท่น แท๊นน ในเมืองมาคนเดียว สู้ฝนมาก =_= แต่วันนี้หนาวอ่าา ToT ใส่กระโปรงสั้น กับ ถุงเท้ายาวแค่นั้น ไม่ได้ใส่ อะไรหนาๆ ขาแดงเลย กร๊ากกกกกกกกก แต่ก็ทนได้อ่ะ เพราะมันหนาวจนชา =_=b

ก่อนอื่น ขอพูดเรื่องโปรเจคเล็กน้อยถึงปานกลาง?

ตอนนี้เจ้าของบล็อกเขาออกมา บอกหยุดรับข้อความชั่วคราวนะคะ (จริงๆตั้งแต่วันที่ 4 มีนาแล้ว) เพราะว่า ได้รับข้อความอย่างล้นหลาม (เป็นเรื่องที่น่ายินดี) เลยจะขอหยุดคัดเลือก พวก คนที่ส่งข้อความไม่เหมาะสมมาออกก่อน... นั่นแหละปัญหา มีพวกเกรียนเยอะ หงุดหงิด = =*

ตอนแรกเราก็กลัวว่า จะเป็นแฟนไทยรึเปล่า (นั่น) คือ ก็ไม่รู้อ่ะ มันกลัวไปหมด =_= เลยไปถาม ไปขอโทษ แต่เขาก็บอกว่า ไม่ต้องคิดมาก เป็นคนญี่ปุ่นเนี่ยแหละ เหอๆ แต่ก็นะ ที่โซลบอกว่า กลัวเป็นแฟนไทยไม่ได้จะบอกว่า เพราะเกรียน

แต่เพราะว่า ไม่แน่ ข้อความของเรา เราอาจจะคิดว่าไม่มีอะไร แต่ทางญี่ปุ่นถือเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม (นี่มีเยอะ) เลยอดกังวลไม่ได้เท่านั้นเอง แต่สุดท้าย ไม่ใช่ก็แล้วไปค่ะ ^^;; เขาก็ฝากมาขอบคุณแฟนๆที่ไทยนะ แต่เขาก็บอกว่า ยังไงก็อยากให้เป็นภาษาญี่ปุ่นอยู่ดี คือเขาก็เข้าใจว่า มันค่อนข้างยาก แต่ยังไงเขาก็อยากจะขอร้องน่ะค่ะ

อาจจะมีคนบอกว่า ยุ่งยาก เลยส่งภาษาอังกฤษไป หรือ อะไรก็แล้วแต่ แต่คือนะ บางทีเรื่องยุ่งยากมันก็ดีเหมือนกันนะ~ ถ้ายังไง ไม่ไหวจริงๆ โซลช่วยได้นะคะ คือก็ไม่ได้เก่งอะไร แต่แค่นี้โอเคอยู่แล้ว เพราะงั้น มาช่วยกันคิดก็ได้ ไม่กัดหรอก เหอๆ นะ แต่ถ้าไม่ยังไงก็ไม่ต้องส่งก็ได้ค่ะ เราแค่แบบอยากจะส่งอะไรให้ริวเท่านั้นเอง

รู้สึกตัวเองพูดอะไรดูแปลกๆเหมือนน้อยใจ หงุดหงิด หว้าวุ่นมา กร๊ากกกกก อย่าไปใส่ใจ แค่โดนแฟนจัมพ์ทำร้ายจิตใจมานิดหน่อย? ฮ่าๆ!

.

.

.

พอดีเพื่อนส่งบล็อกแฟนริวมาให้คนนึง (นั่น หาเรื่องให้ดราม่ากัน) พอเปิดๆไปดู อ้าว ฟูซังนี่นา!!? ทุกคนจำได้มั๊ยตอนที่โซลแปลบล็อก แปลคอมเม้น แฟนริวเมื่อเดือนที่แล้วน่ะ แล้วมีฟูซังนี่แหละ ที่โซลช๊อบบบ ชอบบบบ มาเจอบล็อกเขา ดีใจอ่ะ ฮ่าๆๆ แล้วก็เจอข้อความที่เขาทิ้งเอาไว้ก่อนที่เขาจะหายไปพักใหญ่ๆ มันเป็นข้อความฝากเอาไว้ถึงจัมพ์ล่ะ.... (ไม่ใช่ริวหรอกนะ ฮ่าๆ)

Dear

Hey!Say!JUMP

あなた達にはたくさんの

笑顔をもらいました

เราได้รับรอยยิ้มมากมายจากพวกคุณมาโดยตลอดเลยล่ะ

その反面涙も

たくさん流しました

หรือแม้แต่ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา ก็มีหลายต่อหลายครั้งที่ได้เห็นเช่นกัน

และเราเองก็ร้องตามพวกคุณไปด้วย

やっぱりあたしは

Hey!Say!JUMPのみんなが

大好きです

อย่างที่คิดเลย เราน่ะชอบ เฮย์เซย์จัมพ์ทุกคนๆจริงๆด้วยล่ะ

今のあたしは

ただただみんなの活動を

見守るしかないけど

เราในตอนนี้ก็คงทำได้แค่...ได้เพียงแค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆเท่านั้น

แต่ทว่า...

いつか

近くで応援するときが来ることを

信じて待ってます

มันจะมีซักวัน ที่เราเชื่อว่าเราจะได้เข้าไปยืนอยู่ใกล้ๆคุณ 

ไปคอยเชียร์อยู่ข้างๆคุณได้ซักวัน

本当におめでとう

本当にありがとう

ยินดีด้วยจริงๆนะ ขอบคุณด้วยมากๆเลยนะ

これからも頑張ってください

จากนี้ไปก็สู้ๆนะคะ

From

森本ふう

จาก โมริโมโตะ ฟู

...ต้องการจะสื่อว่าอะไร? กร๊ากกกกกกก ไม่รู้สิ มันซึ้งอ่ะ (ซึ้งไปหมด) จริงๆฟูซัง พึ่งจบม.ต้น ปีนี้เอง วันนี้ด้วย สดๆร้อนๆเลย กร๊ากกกก อยู่ที่โยโกฮาม่าล่ะ~ อืม ไม่รู้จะพูดไรดีอ่ะ ทำไมตอนอ่านมันนึกถึงหน้าริวฟระ (มาไง) เออ เอาเป็นว่า แค่เนี้ย กร๊ากกก

ตอนนี้บล็อกแฟนริว ก็ไม่ได้อ่านไรของใครหรอก อ่านแค่ของ รินะรินะคนเดียว (เจ้าเก่า) ก็จะไปคุยกันทุกครั้งอ่ะนะ หมายถึงคอมเม้นท์แล้วก็ตอบคุยกันน่ะ

รินะเขาน่ารักมากเลย รักริวมากอ่ะ เหอๆ อ่านบล็อกรินะทีไร ไม่มีวันไหนที่ไม่พูดถึงริว อย่างล่าสุด รินะจะไปงานเบสบอลที่โตเกียวโดม ก็คุยกันว่า "ริวต้องอยากมาด้วยแน่ๆเลย เพราะริวน่ะรักเบสบอลเป็นชีวิตจิตใจ" ดราม่า กร๊ากกกกกกกก จริงๆมีเรื่องจะเขียนเยอะเกี่ยวกับรินะ กับ บล็อกคนอื่น แต่ลืม (นั่น)

 .

.

.

เออ เรื่องริวน่ะ (ดราม่า) ทำไมนับวันยิ่งดราม่า คิดถึงมันจัง...  ที่ดราม่าสุด คง เป็นคอนซัมมั้ง มันทำให้ดราม่า

เอาตรงๆว่ายังไม่ได้ดู และยังไม่มีความคิดที่ว่าจะดูผุดขึ้นมาในหัวเลยแม้แต่นิดเดียวอ่ะ...  ใครจะคิดไงก็ช่างนะ แต่นั่นแหละ เฮ้ออ สำหรับโซลมันเป็นคอนที่เจ็บปวดมาก เพราะเป็นคอนที่ตรงกับเรื่องริวในตอนนั้น และแน่นอนว่า เราเจ็บกันทั้งคู่นั่นแหละ เลยไม่อยากดู...

หลายคนก็บอกว่า ดราม่า ดูแล้วรู้ว่า จัมพ์ก็เจ็บมาก ไหนจะที่ที่เว้นไว้เป็นที่ของริวอีก เพราะตอนซ้อม ริวซ้อมด้วยตลอด แต่ไม่ได้ขึ้นเพราะเกิดเรื่องพอดี ไม่อยากจะเห็นภาพนั้น... 

มันทำให้ความทรงจำตอนคอน New Year ที่ไปดูมา มันผุดขึ้นมา เพลง Your seed ที่ๆทุกคนเว้นที่ริวเอาไว้ มันเจ็บอ่ะ แต่ก็แบบดีใจ อยากจะตะโกนลงไปว่า เห็นแล้วนะ ว่าพวกนายคิดอะไรอยู่ ขอบคุณนะ อะไรทำนองนี้ แต่ก็นั่นแหละ ดราม่า ฮ่าๆ

...เค้ายังไม่ได้ดูหรอกนะ แต่เพื่อนก็มาเล่าให้ฟัง จนนึกขึ้นได้ ที่ตอนนั้น เค้ารู้สึกว่า คอนจัมพ์ที่ไปดู มันดูแปลกๆ เหมือนอยากให้จบเร็วๆ ร้องๆเต้นๆ ไม่มีลูกเล่นอะไรเลย สุดท้ายไม่ได้คิดไปเองจริงๆ...

คอนซัมดีวีดีอันนี้ หลายคนก็บอกมาว่า ไม่มีอะไรเลยใช่มั๊ย? แค่ร้อง คุย เต้น เท่านั้น ทั้งๆที่คอนจัมพ์น่ะ มักจะมีลูกเล่น อย่างคอน Ten JUMP ก็มีเล่นเป็นเมืองแห่งความฝัน คอน JUMPing ก็เล่นเป็นโรงเรียน ของปีใหม่ ปี 2011 ก็เล่นเป็นมนุษย์อวกาศกัน แต่นี่ ไม่มีอะไรเลย...

หลังจากริวไป ก็พึ่งมีคอนได้แค่สองคอน คือ ซัมมารี่ กับ นิวเยียร์สินะ มันเปลี่ยนไปจริงๆด้วย ไม่มีลูกเล่นแล้ว มีแต่ร้องกับเต้น... จะร้องไห้อ่ะ คือ ไม่ใช่จะบอกว่า เขาเปลี่ยนไป แต่คงจะหมายถึง อาจจะเสียใจ หรือ ยังทำตัวไม่ถูกที่สมาชิกไม่ครบจนคิดลูกเล่นอะไรไม่ออกรึเปล่านะ... ก็คิดไปเองแหละ แต่ถ้าจริง ก็ทั้งดีใจและเสียใจอ่ะนะ

เค้าไม่รู้หรอก ว่า คอนก่อนหน้าที่เค้าจะมาดู จัมพ์เป็นยังไงอะไรบ้าง แต่ถ้าใครมาดูคอนซัมมารี่ กับ คอนนิวเยียร์ ซึ่งคือคอนหลังจากที่ริวหยุดพักไป ก็คิดว่าจะรู้เองนั่นแหละ ว่ามันเปลี่ยนไปยังไง... ถ้าจริง ก็สงสารจัมพ์จัง เฮ้อ T^T

เมื่อวาน นั่งกลับไปดูเมกกิ้งสมัย Your seed  อยากจะร้องไห้ พี่ๆรักน้องโคตรเลยอ่ะ สมัยนั้นอะไรๆก็มีความสุขมากอ่ะ ยิ่งกลับไปดู ก็ยิ่งอดคิดไม่ได้ว่า ตอนนี้ทำไมมันเกิดอะไรขึ้นกันนะ... ไม่ใช่จะบอกว่า โทษริว แต่หมายถึง ทำไมตอนนี้เรื่องราวมันถึงได้มืดมนกันทั้ง แฟนๆและตัวจัมพ์เองขนาดนี้ สงสัยต้องพาจัมพ์มาเข้าวัดที่ไทยแล้ว =_= ฝากแฟนๆที่ไทย พาพวกมันเข้าวัดด้วยนะ -人-

แล้วก็กลับไปดูวิดิโอนี้

เชื่อป่ะ อันที่จริงไม่ได้จะกดอ่ะ พอดี เปลี่ยนคอมใหม่ เลยซิ้งไอพอดไม่ได้ ต้องล้างไอพอดแล้วใส่ไฟล์ใหม่หมดเลย ตอนนั้นกำลังหาไฟล์ในฮาร์ดดิสไปลงในไอพอด ก็ดันกดผิด ไปเจอคลิปนี้พอดี เลยนั่งดู คือแบบ จะร้องไห้อ่ะ (แต่ไม่ร้อง เพราะดราม่าไม่ค่อยร้องไห้ ชอบร้องไห้เรื่องไร้สาระ = =) เขาเติบโตมาด้วยกันอ่ะ ตั้งแต่เด็กจนโต อยู่ด้วยกันมาตลอด คือ มันคิดอย่างอื่นไม่ได้ว่า เขารักกันจริงๆ แน่นอน เราก็ไม่รู้ว่าเบื้องหลังเป็นยังไง แต่มันอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ตัวแค่นั้น มันจะไม่พิศวาสกันเลยรึไง? (ใช้ศัพท์น่าเกลียดมากกก) TT

พอต่อมาอีกวัน ก็ไปกดผิดอีก (พระเจ้าช่างเล่นตลก) ไปกดเปิด คลิป Hey!Say!7 โซโล่ วันเดอร์แลนด์เทรน ตอนปี 2009 โอย ฆ่ากันเหอะ ถ้าจะแกล้งให้ดูแบบนี้ Y_Y 

จริงๆเค้ายังไม่ได้ดู คลิปวันเดอร์แลนด์เทรน กับ สุริรุ ในซีดีเดลิเคตหรอกนะ อาจจะหมั่นไส้ก็ได้ แต่เพราะ ไปดูของจริงของสองเพลงนี้กับตาตัวเองมาแล้ว เลยไม่ได้มีความรู้สึกอยากดู แค่นั้นก็เกินพอแล้ว ไม่คิดอยากจะดูอีกเป็นรอบที่สองแล้ว Y_Y

แต่ยังไงก็ สู้ๆนะจัมพ์ ทั้ง เรียวสุเกะ ยูริ ยูโตะ เคย์โตะ ไดกิ โคตะ ฮิคารุ เคย์ ยูยะ (เรียกชื่อเต็มเลย) เราเป็นกำลังใจให้เสมอ แล้วก็รักเสมอ แล้วเจอกันนะ~

.

.

.

เมื่อวาน ที่โรงเรียนสอบเสร็จแล้วเลยมีงาน คลาสแมช ก็คือ จะให้แต่ละห้องในชั้นปีเดียวกันแข่งกัน ว่าง่ายๆความสามัคคีแหละ หนุกมากเลย ฮ่าๆๆๆ! แข่งดอจบอลพึ่งเคยเล่นครั้งแรก แต่สนุกดี ฮ่าๆ โดนเล็งใส่ตลอด หนีแทบตาย กร๊ากกก แต่สรุป กลุ่มเค้าแพ้ทุกเกมส์ ฮา~

ตอนเช้าเราก็รวมพลก่อน ดีนะเมื่อวานฝนไม่ตก หุหุ ตอนเช้าก็เย็นๆ กลางวันเนี่ย แดดแรงมากก ร้อนจิ๊หาย =.= หลังจากนั้น เราก็วอร์มอัพร่างกายกัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปตามสนามแข่ง

กระจัดกระจายกันเป็นวงกว้าง กรั่กๆ

 

กลุ่มด๊อจบอล~ ยืนวางแผนกัน ใครจะตำแหน่งไหนๆ กร๊าก ฮามากอ่ะ มั่วมาก แล้วแบบห้องอื่นเริ่มทำเอนจิ้นกัน (รวมพลังเหมือนตอนจัมพ์ทำหลังเวทีอ่ะ) พวกเราก็ยืนมอง

"เฮ้ยๆแก เราเอากันมั่งป้ะ" "เอาจริงดิ ขี้เกียจอ่ะ แต่เออก็ดีนะ " "เออเว้ย ทำหน่อยละกัน" ประมาณนี้ ฮาโคตรอ่ะ แล้วก็ทำกันแบบงงๆ กอดคอกันแล้วนะ แล้วก็เริ่มเงียบ... พูดไรดีอ่ะ?  กร๊ากกกกกก สุดท้ายก็กอดกันซักพักแล้วก็เริ่มพูดมั่วไปมั่วมา แล้วนกหวีดเป่าให้เริ่มพอดี กร๊ากก สรุปไม่ได้ทำ =.=

และก็แพ้ทุกเกมส์ ฮามากกกกกกกกกก

เอริ~ ฉายา ฟุคุปิสส ฟุคุนากะ มาจากนามสกุล ปิสคือ Piss ที่แปลว่าฉิ้งฉ่องอ่ะ คือไม่มีไรหรอก เพื่อนๆแกล้ง กร๊ากกก ตลกอ่ะ มีแต่คนชอบแกล้งไง ฮ่าๆ นี่เพื่อนก็แกล้งถ่ายมา ตลกดี อิอิ

นาโอะ~ สุดหล่อของทีม แต่มันหญิงแท้นะ ฮ่าๆๆ ฮามาก อิอิ

อันนี้แพ้แล้วว่าง (นั่น) เลยนั่นดูชาวบ้านเขาเล่นกัน ฮ่าๆ

เราเลยนั่งเล่นเกมส์กัน ฮ่าๆๆๆ!!!! อันนี้เล่นเกมส์ เดียวกับที่จัมพ์เล่นกัน ตอน เมกกิ้ง อาริกาโตะ พร้อมกัน สิบคนอ่ะ (ดราม่า) สนุกดี แล้วก็เล่นเกมส์อื่นๆ โคตรอ่ะ สนุกมากเลย เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่สนุกขนาดนี้กับเพื่อน ฮ่าๆ

ผู้ชายห้องเค้าแข่งฟุตบอลอยู่ แต่เหมือนจะแพ้ กร๊ากกกกกกกกกกก สรุปห้องกรุแพ้หมด กร๊ากกก โฮมรูมเดินหน้าเซ็งมา เอิ่มม ห้องพวกเราเนี่ย ไม่ไหวว่ะ แนวนี้ กร๊ากก แต่เห็นวอลเล่ย์หญิงชนะแหละ! พอดีมีคนนึงเคยเป็นกัปตันชมรม วอลเล่ย์ไง ฮ่าๆ

บัสสึเกมมมม!!! เกมส์ลงโทษ กร๊ากกกกกกก นาโอะมันสั่ง กร๊าก ตอนวางแผนกัน มันบอกว่า ใครโดนเอ๊าท์ ต้องวิดพื้น ตามรอบที่ตัวเองโดน เหอๆ แต่อันนี้ เอริโดนไง นาโอะมันแกล้งให้ไปวิ่ง แล้วเอริ อ้วนๆอ่ะ วิ่งช้า นาโอะมันเลยแกล้งล้อ ฮ่าๆ

แล้วเราก็เล่นนู่นนี่กัน ไปเรื่อย จนสุดท้ายก็งานเลิกเราก็ช่วยกันเก็บสนาม เป็นที่ถือกันป่ะ คือ คล้ายคราดอ่ะ เอาไว้เกลี่ยพื้น ให้เรียบ แล้วเราก็เปลี่ยนเสื้อผ้ากินข้าวกันล่ะ~ เมื่อวานสนุกมาก ^^

ทีมเรา~!!! จริงๆ ในทีมอยู่กลุ่มเดียวกับเค้าหมดเลย ยกเว้น (นับจากซ้าย) คนที่สอง สาม เจ็ด แปดอ่ะ ไม่ใช่ หุหุ เดี๋ยววันที่ ยี่สิบเราจะไป เกียวโตกันยกแก๊ง!! ยกเว้น นาโอะ มันติดชมรม ฮ่าๆ ตอนถ่ายเค้าก็แอบพูดเบาๆ ถ่ายรูปทีมความทรงจำตอนแพ้ของพวกเรา โดนเพื่อนตีเลย กร๊าก

แต่เดี๋ยวพอขึ้นปี 2 ที่ญี่ปุ่นเขามีต้องสลับห้อง เปลี่ยนห้องอ่ะ คงต้องแยกกันแล้ว เซ็งอ่า  TT ชอบห้องนี้อ่า อีกแค่สามเดือนเอง แต่ต้องทำใจ Y_Y

ต่อมา 

.

.

.

อาทิตย์ที่แล้วสอบ เลยกลับบ้านครึ่งวันตลอด มีวันนึงก็ได้ฤกษ์ทำอะไรกินเอง หุหุ ไม่ได้กินนานแล้ว มีความสุขขขขขข

ของโปรด ไข่ต้มกับ น้ำปลาพริกสูตรปะป๊า!! ปกติกินทุกเช้าอ่ะ คิดถึง T^T ไข่สงสัยต้องต้มนานกว่านี้หน่อย หุหุ

น้ำตกหมู อร่อยยย กร๊าก ตอนแรกจะทำหมูกะปิอีก แต่ขี้เกียจ มันยุ่งยาก เลยเอางี้ละกัน หุหุ มีความสุขเล็กๆ ฮ่าๆๆๆ

และอีกวัน ก็ไปกินอาหารอิตาลี (โดยบังเอิญ ร้านอื่นแม่งปิด) อ้วน แต่น้ำหนักดันลด กร๊ากกกกกกกกก ดีใจ อร่อยด้วย หุหุ อิจฉาแหงๆ =w=

ซุปออร์เดิร์ฟ กินไปคิดว่า ซุปเห็ดนะ อ๊ากกกกกกกกก อร่อยมากกกกกกกกกก น้ำตาจะไหล T^T ซุปเห็ดคือสิ่งที่กินเกือบทุกวันตอนเด็กๆเลยได้อ้วนขนาดนี้ ไม่ได้กินนานแล้ว แงงงง

สปาเก็ตตี้ กระหล่ำปลีผัดน้ำมันมะกอก โรยหน้าปลาจาโกะ เป็นญี่ปุ่นผสมอิตาลี่อ่ะ อร่อยมากเลย ที่เลือกเมนูนี้เพราะว่า น้ำมันมะกอก สุขภาพ อ้วนน้อยสุด อันอื่นใส่ครีม ชีส เหอๆ

ขนมปัง! หน้าตาเหมือนเค้ก อร่อยมากกกกกกกกกกกกกก โคตรอร่อย อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกก

ปิดท้ายด้วยชามะนาวของโปรด อืมมมม สุขกว่านี้มีอีกมั๊ยเนี่ย หุหุ ^w^

.

.

.

วันนี้ไปนัมบะมา ตามล่าหาปาปาริว แม่งไม่มี เหอๆ ก็นะ คงฮาราจูกุอย่างเดียวแหละ รอๆๆ =_,= แต่ดันเจอปาปาที่ฮิคกี้สูบบุหรี่อ่ะ ตกใจ คือ แม่ง ถ่ายมาขายเพื่อ!? คิดว่าคงเคยเห็นกันแล้ว เหอๆ แต่นะ ไม่ดีเลย TT กำลังคิดในใจตอนนั้นว่า ถ้าแกบังอาจเอารูปน้องกรุตอน...มานะ จะเผาร้านแม่ง =*=!

เดินเยอะมากวันนี้ ท้าลมฝนและลมหนาว กร๊ากกกกกก เดินย้อนไปจอร์นี่ช็อปสองรอบ เหนื่อย (เหลือบมองตัวต้นเหตุสองคน >_>) ไม่รัก ไม่ทำนะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกก

ทีนี้ พอเดินหาปาปาไม่เจอ ก็เลยเดินกลับ แต่มันบ่ายโมงกว่าแล้ว เลยต้องหาอะไรใส่ท้อง ก็ไปเจออุด้งร้านนึง อะเมซิ่งมากกกก!!! พึ่งเคยรู้ว่ามี!! ถูก และ แหล่มมากกก!

เป็นร้านที่แบบให้เลือกเองล่ะ!

เลือกที่ว่าก็คือ เห็นด้านซ้ายมือมั๊ย? มันจะเป็นพวกเครื่องที่เอาไว้กินกับอุด้ง ให้เราเลือกหยิบเองน่ะ พวกคาราอาเกะ เทมปุระ มีทุกแบบ โครอกเกะก็มี แล้วก็พวกข้าวปั้น จากนั้น ก็ไปสั่งอุด้งที่เค้าท์เตอร์ แน่นอนมีทุกรสชาติ เลือกได้ เล็กกลางใหญ่ พอรับอุด้งเสร็จก็คิดเงิน เดินต่อไปก็จะใส่เครื่องปรุง และหยิบน้ำหรือชาร้อน

คือแหล่มมากอ่ะ แล้วก็ถูกมาก!!!! อย่างขนาดเล็กก็ 290 เยน บวก เทมปุระซักชิ้น ก็ 300 กว่าๆเยนเท่านั้นเอง!! แหล่ม แต่เค้ากินไปห้าร้อยกว่า สั่งขนาดกลาง คาราอาเกะชิ้นนึง แล้วก็ อินาริ (เดี๋ยวให้ดูรูป)

หุหุ อร่อยดี อินารุคือ ก้อนเหลืองๆตรงนั้นอ่ะ จริงๆใหญ่ใช้ได้นะ เป็นข้าวซูชิ ห่อด้วย เต้าหู้แผ่น หวานๆอ่ะ แต่อันนี้ไม่อร่อย เลือกรสแปลกๆมา หวานไป กร๊าก แต่ก็โอเค หุหุ มีความสุข กร๊ากกก แต่สงสัย ผญ ญี่ปุ่นจะกินแต่ไซส์เล็ก (ดูจากคนที่สั่งก่อนหน้า) และ ผช คนนึงที่นั่งอยู่ข้างๆแม่งเหลือบมามองตลอด วู้วว ก็เล็กแค่นั้นใครจะไปอิ่มวะ! =.=

นี่เป็นรสอุด้งที่ให้เลือก มีทุกแบบ หุหุ

ใครมานัมบะ ให้มองหาร้าน g.u. จะเจอร้านอุด้งร้านนี้อยู่ฝั่งตรงข้าม ขอยกให้เป็น อะเมซิ่งโอซาก้าอีกแห่งนึง!!! (จริงๆมันคงมีทั่วญี่ปุ่นแหละ กร๊าก)

.

.

.

และเราก็เดินกลับไปร้านจอร์นนี่ กว่าจะเสร็จ เหอๆ แต่นะ วันนี้คนเยอะมาก ไม่ทำงานกันรึไง กร๊ากกกก แล้วก็นะ คนข้างๆเค้าอ่ะ สั่งอาราชิ ดูจากรูปที่กองเป็นปึกๆเต็มเค้าท์เตอร์ คาดว่า จะเหมาหมด =.= น่าภูมิใจแทนอาราชิ กร๊ากกกก

ถุงไหนของใครน้า =w=~

ถุงแรก ดูจากราคาและจำนวน แน่นอนว่า ของบีหนึ่งสุดที่รัก กร๊ากกกก

ตามบัญญา อิโนะจัง ทาคิจัง และ เคต ปลื้มทุกรูป กร๊ากกกกกกกกกกกก แต่นะ รูปอิโนะจังเลือกยากสุดอ่ะ มีแต่ฮาๆ แรดๆ กร๊ากกกกกก แต่แบบ คิดว่าบีหนึ่งคงไม่อยากได้ฮาๆ เลยเอาหล่อๆมา แล้วก็หล่อซะ กร๊ากกก ทาคิจัง มีเท่ห์เยอะ แต่นี้น่ารักอ่ะ อิอิ อิเคต รูปนี้บีสองปลื้มค่ะ กร๊ากกกกกก

ยูมะ ยูม๊าาาาาา จริงๆจะเหมามาสิบรูป แต่บีสองไม่ปลื้มเลยเอามาไม่หมด กร๊ากกกกกกกกกกก

ถ้าเป็นไปได้ เค้าจะขโมย รูปซ้ายมือ =w=

ยูมะ มองหน้าหาเรื่องเค้าอ่ะบีหนึ่ง งี้ต้อง...! =w=b หึหึ

ต่อไป รายใหญ่ กร๊ากกก ซ้อทุเรียนของหนู

จริงๆซ้อให้เอามา 30 แต่หนูเลือกมาแค่ 25 อ่า รูปที่เหลือไม่ปลื้ม (ดูมัน) กร๊ากกกกกกกกกก 

เอามาล่อน้ำลายคนอื่น ทั้งสองคน เดี๋ยวยังไงจะให้ดูอีกทีนะ 

โชคดี ไม่มีไดยามะ ไม่งั้นซื้อแหง กร๊ากกกกกก =w= แต่แบบ ไปทีไร ก็มองหารูปริวทุกที แก้ไม่ได้อ่ะนิสัยนี้...

รู้สึกวันนี้ผจญภัยมาก ทั้งๆที่ไปมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้แปลกๆแต่เช้าอ่ะ ตื่นมาก็สาย เช็คว่าจะต้องซื้อไรบ้าง แต่งตัว วิ่งไปกดเงิน รถดันมาอีก วิ่งขึ้นรถ แถมรถที่ขึ้นยังขึ้นผิดอีก ลืมดูป้าย แต่โชคดีสุดท้ายก็ไปลงที่สถานี

ต่อไป ตอนต่อรถไฟใต้ดินไปชินไซบาชิ ก็ดันลงผิดประตู หาสายรถที่ต้องไปไม่เจออีก ดีนะมันเชื่อมกันหมด เลย ไปรอด ไม่คิดว่าตัวเองจะหลงอ่ะ จริงๆ = =

ขากลับ ก็เดินกลับไปอุเมดะ (ประหยัดตังค์) แต่ตอนใกล้ถึง ดันเกือบหลงอีก ไม่รู้เกือบได้ไง!!? กลับบ้านมาเกือบตาย เหนื่อย เหอๆ ตอนขึ้นรถบัสจากสถานี ตังค์ในบัตรรถยังหมดอีก ตกใจแทบตาย

เหนื่อยยยยยยยยยยยย =_= แต่น้ำหนักลดตอนเช้า ดีใจ เลยช่างเหอะ กร๊ากกกกกกกก มานั่งดูโชเนน ไดยามะเรียลอีกและ กอดได้มันคงกอดกันออกสื่อไปแล้วววว!!! มีช็อตนึง นึกว่าพี่ไดกิงจะโอบเรียวจังมากอดแล้ว ตกใจ กร๊ากกกกก =w=

でわOver?

เวิ่นเรื่อง Risou no musuko ตอนที่ 8 // โน๊คบุ๊คเครื่องใหม่ // กินเค้ก

พิมพ์ด้วยโน๊ตบุ๊คตัวใหม่ แถมไม่มีแป้นไทยอีก รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้สิ...ใช่และ เค้าซื้อโน๊คบุ๊คใหม่ เพราะเครื่องเก่าพังคา ส้นตรีนนนน!!! ToT!

แต่นะ ก่อนจะไปครวญคราง? ก็ขอเวิ่นเรื่อง ริโซ ตอนล่าสุดก่อนละกันนะ จะไม่ไหวกับมันแล้วเนี่ย =__=

คิดว่าทุกคนคงจะได้ดูไปพร้อมๆกันแล้ว แต่อาจจะไม่เคลียกัน (มั้ง เค้ายัง งง อยู่เลย กร๊ากกก) คือตอนแรก แม่โคจิ (โตะ) กับ เรียก ไดจิ กับ แม่ไดจิ (เรียวจัง) มา และบอกว่า เราหยิบลูกสลับกัน (เน่ามาก)

ระหว่างรอตรวจดีเอ็นเอ กลับกลายเป็นว่า ฝ่ายแม่โคจิ ก็เริ่มซะแล้ว เอาไดจิไปเลยซะงั้น และทุกอย่างก็ดราม่าตามที่เห็น ถึงเรียวจังมันจะดูตลกๆตอนแรกก็เหอะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เค้างงตรงที่ว่า ตอนที่แม่โคจิเอาไดจิไปแข่ง น่ะ นั่นมันพ่อของไดจิไม่ใช่หรอ? ไม่เห็นท้วงอะไรเลยที่ไดจิ กลายเป็นโคจิเนี่ย!? (สรุปไอที่แข่งนั่น ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่ประมาณว่า เฟ้นหา คนจะมาสืบทอดกิจการไรทำนองนี้มั้ง (รึเปล่า)

แล้วก็นะเรียวจังแม่งเจ๋ง คิดจะแต่งงานกับแม่ จะได้กลับไปอยู่ด้วยกัน เจ๋งจริง =___=b คนเขียนบทโคตรรรรรรรรรรร บรรเจิดอ่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกก (แอบจี๊ดๆ ถึงจะทำเพราะรักแม่ก็เหอะ T_T) และสุดท้ายมันก็ขอแม่แต่งงาน (เอิ่ม) แล้วก็ชนะ รู้สึกกะจึ๊ยๆไงไม่รู้ฟร่ะ กร๊ากกกกก

ว่าแต่สรุปสุดท้าย ทุกคนอาจจะงงว่า สรุป ลูกใคร ลูกใครกันแน่? จริงๆก็คือ ไม่ได้สลับอะไรกันหรอก เพียงแต่ เพราะแม่โคจิ อยากจะให้ไดจิ มาแข่งแทน เพราะไดจิน่ะ เก่ง เลยสร้างเรื่องขึ้นมา แต่นะ โคจิตัวจริงก็ถามว่า แล้วทำไมถึงไม่ไปขอตรงๆล่ะ รู้มั๊ย หล่อนตอบว่าไร? "ฉันอิจฉาน่ะ อยากได้ลูกชายแบบนั้นมานานแล้ว อยากได้มากด้วย" โฮวววววววววววววววว เธอแรงไปมั๊ยยยยยยยยยยยย สงสารโตะอ่าาาาาา ToT!!!!! เจ็บปวดรวดร้าวมาก แล้วก็โดนกระทืบแผลใจซ้ำอีก? ตรงที่ตอนหน้า เรียวจังต้องไปเป็นสะใภ้ เอ๊ย!!!! คู่มั่น ลูกสาวของพ่อมัน! (ชักเริ่มงง) คือก็ไม่เข้าใจอ่ะ แต่ก็แนวนี้

คือสุดท้าย ไงมันก็เลือกแม่แหละ และดูท่าจะยามะยูโตะด้วยตอนหน้า (ยอม) ฮือออออออออออ โดนกระทืบแผลใจซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ฟีลตอนนี้แบบ...

สิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ ชาอ๊าาาาาาติ หน๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย  โฮววววววววววววววววววววว

T_______T อาบน้ำไปร้องเพลงนี้ไป (กำ) ว่าแต่ว่านะ? ทำไมตอนปลอบใจตัวเองเรื่องนี้ ในหัวมีแต่ภาพไดยามะ เขาจู๋จี๋กันหว่า? เรียลตรีนๆเลย =_=b

.

.

.

ไม่ชินกับคอมใหม่เลยแฮะ แต่เอาเต๊อะ ว่าแต่ อยากได้แป้นไทย อยากได้วินโดว์ไทยอ่า T~T เอาล่ะ จะเล่าให้ฟังละกันนะ (เอ่อ)

เมื่อวาน นั่งดูโชเนน แล้วไดยามะเรียลลิตี้มว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!! เรียลแบบใจจะวายยยย กร๊ากกกกกกกก จะชิดกันไปไหน (สงสารโคจังที่นั่งตัวผอมอยู่หน่อยเหอะ) แบบ อ๊ากกก

ยิ่งตอนแบบว่า ถามเรื่อง ว่า "ไหนพูดเรื่องเพื่อน ที่นอกเหนือจากเมมเบอร์หน่อยซิ๊" ทั้งที่พี่ไดกิงก็พูดเองว่า นอกจากเมมเบอร์นะ แต่ตอนถามนะ ก็กระแซะเรียวจังใหญ่เลย โอ๊ยๆๆ=w=!

ถึงบ่อยครั้งจะเกิดคำถามที่ว่า "โคจังสูง หรือ ไดยามะ เตี้ยวะ?" << ไม่เกี่ยวและ

นั่นแหละ ความเรียลทำพิษ ดันบ้า อยากจะไปประกาศความเรียลให้ชาวบ้านเขาเห็น สะดุดสายโน๊คบุ๊ค ตกคาส้นตรีน ;_____________;!

ตอนแรกก็คิดว่าไม่เป็นอะไรนะ เพราะหล่นหลายรอบแล้วอ่ะ (กร๊ากกกกกกกกกกกก ไม่ใช่ว่าเค้าไม่รักตัวนะ แต่เพราะเค้ารู้ว่าตัวทนได้ไง ;_;) ครั้งนี้เราก็ว่าโอเค แต่พอเปิดมา...รู้สึกเหมือนชีวิตนี้โดนพรากอะไรบางอย่างออกไป รู้สึกหัวหมุน วิงเวียน โอยยย

คิดดูว่ามันโหดร้ายแค่ไหน ฮือๆ ;___; หน้าจอไม่ได้แตกนะ แต่การ์ดจอข้างในอ่ะแตก ฮือ แบบ ช็อกมากอ่ะ ทำไรไม่ถูก ได้แต่โทรหาแม่ หาป๊า แล้วก็นั่งช็อกไป พักใหญ่ๆ (ตอนนี้ก็ยังช็อกอยู่) คือแบบ รู้สึกเหมือนตัวเองไปฆ่าคนรักมาด้วยมือนี้อ่ะ เออ คนรัก! เค้ารักเครื่องนั้นเหมือนเป็นคนรักจริงๆนะ ToT!!!!!!!!!! โฮวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

ไม่ได้อยากได้ใหม่เลย! ฮือๆๆ ถึงจะเก่าแต่เราก็อยู่ด้วยกันมาตลอด ฮืออออ จริงๆก่อนมาญี่ปุ่น ก็คิดจะซื้อใหม่ก่อนมานะ แต่สุดท้ายก็พูดไปงั้นแหละ ทิ้งไม่ลงอ่ะ แต่สุดท้าย แงงงงงงงงงงง

อาลัยมากอ่ะ Y_Y มีพบก็ต้องมีพราก ว่าแต่ 5 ปี เร็วไปมั๊ยยยยย ToT! เฮ้ออออ 

เราดีใจนะ ที่ได้รักนาย เราขอโทษ ที่เราทำลายนาย ให้อภัยเราด้วยนะ ไปรอเราที่ทางช้างเผือกนะ Y_Y 

เฮ้อ...

ดังนั้น วันนี้ เราจึงไปซื้อเครื่องใหม่มา (รู้สึกแย่มากที่ต้องซื้อกระทันหัน วันนี้วันเกิดแม่อีก ใช้ตังเยอะขนาดนี้โดยไม่คาดคิด รู้สึกผิดจริงๆ TT) แต่ถ้าไม่มีโน๊คบุ๊คก็คงตายอ่ะ ฮือๆ

แต่ก่อนอื่นเลย เดินไปซื้อซีดีให้ ซ้อ กับ บีหนึ่ง ก่อน แถมโปสเตอร์มาด้วย ตอนแรกว่าจะคลี่ให้ดู แต่ไม่เอาดีกว่า ไม่กล้า เหอๆ

ถ้าซื้อผิดทำไงดีวะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

หลังจากนั้นเราก็เดินกลับไปรอมีมี่ จากนั้นเราก็ไปดูโน๊คบุ๊คกัน เดินไปก็แบบ อาลัยอาวรณ์อ่ะนะ ฮือ เลือกนานมากอ่ะ โทรคุยกับแม่ด้วยตลอดไง แต่ก็มีเรื่องมหัศจรรย์ โชคดีเกิดขึ้น?

พอตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอาตัวไหน ก็มีพนักงานคนนึงแกก็เดินเข้ามาทักมีมี่ ถามว่า นั่น ภาษาไทยใช่มั๊ย? ตอนนั้นเค้าคุยโทรศัพท์อยู่ไง พอคุยจบไปๆมาๆ พี่แกเคยไปทำงานที่ไทยสองปี แล้วก็มีภรรยาเป็นคนไทยด้วยย!!! โอ๊วววววววว บังเอิญแท้!!! เขาบอกว่า เขาฟังไทยพอรู้เรื่อง พูดพอได้ น่ารักมากเลย ยังหนุ่มอยู่เลย แต่ที่เจ๋งกว่านั้น! ตอนกำลังเดินไปจ่ายตังค์ เขาก็กระซิบว่า 'เดี๋ยวมันจะถูกลงนะ อย่าพูดอะไรล่ะ'  เขาว่าเงี้ยอ่ะ กระซิบเบามาก เค้ากับมีมี่ก็งงๆก็พยักหน้าไป

สุดท้าย ถูกคงจริงด้วย! จาก 84800 เหลือ 68500! บร๊ะเจ้า!! ตกใจมากกกกกกกกกกก งง อ่ะ แบบ อะไรยังไงวะเนี่ยยย สุดท้ายไปๆมาๆก็รู้ว่า พี่แกใช้สิทธิ์พนักงาน ลดให้ คือ แบบ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ToT!!! ไม่รู้จะขอบคุณยังไงอ่ะ อ๊ากกกกกกกกกกก แต่พี่เขาส่งจ่ายตังค์นิดเดียวก็ขอตัวไปทำงานต่อ เลยจบกันแค่นั้น

คือ ประเสริฐ!!!! ขนาดที่ไทย เรื่องแบบนี้ยังแบบ มหัศจรรย์ เลย นับประสาไรกับคนญี่ปุ่นจริงมะ คือแบบ โฮฮฮฮ ยังปลื้มไม่หาย จำชื่อได้เลย T^T! จะไม่ลืมจริงๆ ลดไป 15000 เยน แน่ะ! 

ในเรื่องแย่ๆก็มีเรื่องดีๆละนะ เฮ้อออ ชาติที่แล้วเราคงมีบุญร่วมกันมา T^T ขอให้เจริญๆนะคะพี่ 

หน้าตาเป็นเช่นนี้

อุ๊ย =////= คือ ตอนแรก จะหารูปริวอ่ะนะ เพราะรูปใหม่ๆที่เซฟมา มันไปหมดแล้ว TT แต่หาไปหามา ทำไมริวริวของพี่ถึงกลายเป็นไดยามะไปอ่ะ ใครบอกได้บ้าง?

แต่ก็นะ หงุดหงิดอ่ะ วินโดว์แม่งเปลี่ยนภาษาไม่ได้ เป็นญี่ปุ่นหมดเลย! ตอนแรกก็คิดว่ามันเปลี่ยนได้แน่ๆ ปกติมันก็เปลี่ยนได้ใช่มะ ของญี่ปุ่นแมร่ง = = หงุดหงิดจนปลงอ่ะ เหอๆๆ ตอนแรกก็คอลกับปะป๊า หาทางเปลี่ยนกัน สุดท้ายก็ไม่ไหว

เลยไปหาที่คนซื้อเหมือนกันดูสุดท้าย ทุกราย "ล้างออก แล้วลงของปลอมทับโล้ด!" เจริญคนไทย กร๊ากกกกกกกกกกกกก

แล้วแป้นก็ญี่ปุ่นไง เอียนอ่ะ เหอๆ TT มีแต่ญี่ปุ่นๆ เจอมากๆก็เอียนนะ แงๆ แต่เรื่องพิมพ์เค้าไม่มีปัญหาอยู่แล้วเพราะ พิมพ์สัมผัสได้ แต่ก็นะ มันก็ยังมีเรื่องให้หงุดหงิดอยู่แหละ เหอๆ แต่เดี๋ยวก็ชิน =.=

เห็นมะ ตัว @ กับ อันเดอร์สกอล อยู่ด้านข้างหมดเลย แต่ชินแหละ ไม่ชินตอนกดเปลี่ยนภาษา โอ๊ย หงุดหงิดโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!

;___;

สุดท้ายหลังจากอิ่มความใจดี กับ อิ่มความปลงกับคอมใหม่แล้ว (ย้อนกลับมาตอนซื้อเสร็จนะ) ร้อนก็ร้อน (นั่น) เลยไปกินไอติมแม่งเลย โยเกิร์ต กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สั่งไซส์ใหญ่ด้วยนะ สะใจ กร๊ากกกก (ขอโปรดอ้ะ TT) แต่ลืมถ่าย แต่คนข้างๆน่ากลัวมากอ่ะ นั่งพูดคนเดียว = = คือ คนญี่ปุ่นมีเยอะนะ พวกพูดคนเดียวอ่ะ คงเครียดจนบ้าแหละ (เรื่องจริงนะ) แต่รายนี้ ไม่เหมือนคนอื่นอ่ะ คือดูมีสติครบ แล้วแบบ มานั่งในร้านเป็นเรื่องเป็นราว สั่งอะไรมาด้วยนะ (มั้ง) อดคิดไม่ได้ว่า เขาคุยกับใครอยู่จริงๆแต่เรามองไม่เห็นอ่ะ เหอๆ

อันนี้ มีมี่อยากกินเค้กเพิ่ม (ยั่วๆ) อร่อยมากกกกกกกกกกกก เค้ก เมเปิ้ลไรไม่รู้อ่ะ อ๊ากกกกกกกกกกก TT!  กินแล้วมีความสุข กรั่กๆ

ก่อนหน้านี้ วันพฤหัสก็ไปกินขนมเค้กเจ้าดังของญี่ปุ่นมา (รึเปล่าฟระ เห็นมีหลายสาขา) พอดีสาขานี้มีมี่ทำงานพิเศษอยู่ไง ตอนกลางวัน ไปกินข้าวกันแถวนั้นพอดี มีมี่เลยชวนแวะไป อยากจะบอกว่า อร๊อยยย อร่อยยยย

อันนี้เค้าสั่ง~~~ กินกาแฟวันนั้น (แก้วข้างๆอ่ะ) ไม่ได้กินนานแล้วไง กินยกแก้วหมด จะอ้วก เกือบตาย กร๊ากกกก

อันนี้ของมีมี่ ข้างบนเป็นคาราเมลล่ะ อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกก ขนาดเค้าเกลียดคาราเมลนะ เหอๆ

อันนี้มีมี่ไปยืนถ่ายมาเลยเอามายั่ว หุหุ

วันนี้เป็นวันเทศกาล ฮินะมัตสึริ เลยมีเค้ก ด้วยยยย (คือ เทศกาลเด็กผู้หญิงจ๊าาา)

น่ากินจัง อิจฉาใช่มะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก มาเที่ยวโอซาก้าจิ แล้วจะพาไปกิน เดี๋ยวเลี้ยงก้อนนึง ^w^b 

ว่าแต่ จะพูดไรต่อ ลืมไปแล้ว กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ้อ โปรเจค ล่าสุด มีคน ช่วยกัน 184 คนแล้ว น๊าาาาาาา หนึ่งในนั้นคงเป็นพวกเราด้วย หุหุ อยากให้ริวได้รับเน้อออออ ปลื้มใจแทนริวอ่ะ มีคนรักมากมาย TwT

ที่จริงก็มีแฟนคลับไปเกรียนในบล็อกนะ หาว่า ไร้สาระ ทำไปริวก็ไม่สนหรอก ก็เขาบอกแล้วไงว่า ตอนนี้มีเก้าคนน่ะ บลาๆๆๆ คือ เกรียนมากกกกกกกกกกกกก!!! โมโหอ่ะ อยากไปตอบ แต่เดี๋ยวจะกาก กร๊ากกกกก แล้วที่โกรธมากนะ คือ แม่งใช้ภาษาคันไซ มาแสร้งด่า ฮ่วย!!! แต่คิดว่าไม่ใช่จริงๆอ่ะ เห็นแฟนคลับคนอื่นก็จับได้ เค้าก็คิดเหมือนกัน เพราะมันใช้ภาษาจงใจไป (คือไร) เออนั่นแหละ เหนือสิ่งอื่นใด

ชาตินี้อย่าได้มาเหยีบเมืองไทยจะเมิง ไม่งั้นตายแน่ =.=