เที่ยวเมือง อิเคดะ!! // ร่อนอุเมดะอีกแล้ว?

ว่าจะอัพแต่วันก่อนแล้ว แต่รูปแม่งเยอะ กว่าจะจัดเข้าเครื่องเสร็จก็หงุดหงิดพอและ ฮ่าๆๆ =3= เราเลยจะมาลงวันนี้ละกัน อิอิ

ก่อนจะคุยกัน อาทิตย์นี้เป็นโฮมซิกอีกแล้ว หนักด้วย เฮ้อ TT เป็นๆหายๆเนอะชีวิต แถมช่วงนี้ เข้าชมรม (ถึงจะเข้าไปแค่สามวันเองก็เหอะ) มันแบบ เหงาอ่ะ

ทุกคนสนิทกันมากนะ แล้วดูแลเค้าดีมากๆ รักคนในชมรมมาก แต่มันก็เหงาอ่า คือ อาทิตย์นี้ มีแข่งไง ทุกคนเลยจริงจังกัน ไม่ว่างอยู่กับเค้า เค้าเลยต้องเล่นกับผู้จัดการชมรมสองคน คือก็หนุกอ่ะ แต่พอซ้อมของตัวเองเสร็จแล้ว ต้องมานั่งรอคนอื่นจนมืดมันเหงาไง TT

จริงๆทุกคนก็ชวนนะ แบบยืนทำไมมาเล่นด้วยกันเหอะไรเงี้ย แบบ ปลื้มมาก แต่ไม่อยากถ่วงไง เหอๆ เราก็ตอบรับคำชวนนะ แต่แบบ เออ ไม่มีรมณ์เล่าอ่ะ ไว้ก่อนละกัน - -

อ้อ ชมรมน่ะ Hand ball นะ กร๊ากกกกก วันอาทิตย์จะไปดูเชียร์ทีมล่ะ~ แต่จะได้ไปป่าวไม่รู้ เริ่มง่วง (เกี่ยวหรอฟระ?) =3= 

ตอนนี้ที่ญี่ปุ่นหนาวแล้ว หนาวมากกกกกกกกกกกกกกก!!! แล้วเวลาซ้อมก็ใส่แขนสั้นถึงกลางคืน จะแข็งตาย TT แค่เดินไป รร ก็หนาวแย่แล้ว ยิ่งซ้อมตอนกลางคืนอีก โหยย ทรมาณตัวเองว่ะ ฮ่าๆๆๆ

นี่คือ อุณหภูมิตอนเช้าไปโรงเรียน คิดดู - - นี่ใบไม้ร่วงนะเนี่ย!?

ภาพบรรยกาศ มันเริ่มมืดแล้ว เหอๆๆ ถ่ายมานิดเดียว เพราะเอามือถือถ่าย =w=

นี่แหละน้าาา ตอนนี้ไม่มีฟีลดราม่าแล้ว (ซึ่งแหล่ม) เพราะงั้น เราไปเรื่องอื่นกันก่อนดีกว่าเนอะ ฮ่าๆๆๆๆ จะว่าไปบล็อกก่อนหน้านี้ไม่มีคนมาเม้นเลย สงสัยไม่หนุก TT แต่ช่างเหอะ แค่มีคนเข้ามา ก็ดีใจแทบแย่แล้ว กร๊ากก จะว่าไป เราก็ดังเหมือนกันนะเนี่ย =w=b 

.

.

.

เริ่มแรก วันเสาร์ที่แล้ว ไปอุเมดะ (เมืองใหญ่ของโอซาก้า) กับแจ๊สอีกแล้ว เหอๆ ก็มันเบื่อๆอ่ะ - - ใกล้บ้านด้วย อีกอย่าง มีของต้องซื้อเยอะ เลยไปลุยกันล่ะ =w= แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไร กร๊ากกกก แต่ก็ถ่ายรูปมานะ ฮ่าๆๆ

สเมิร์ฟคอร์นเนอร์ ฮ่าๆๆๆ ที่อุเมดะใหญ่ที่สุดนะ เท่าที่ไปดูมา อยากได้ ฮ่าๆ ไม่ได้ถ่ายตรงสินค้ามาโทษทีนะ อิอิ =3= จะไปซอย เดือนหน้าเดือนนี้เก็บก่อน ฮ่าๆ สุดท้ายก็ยังไม่ได้ไปดูที่โรงเลย กร๊ากกก

 สุดยอดไอเทม Gloomy!!

เอามั่งๆ แต่มันมีข้างเดียวอ่า TT

ไม่ได้อ้วนขนาดในรูปนะขอบอก =3= (รีบออกตัว) กร๊ากกกกกกก

V

V

V

ต่อไปนี่จะเล่าเรื่องในวันอาทิตย์นะจ๊ะ~ คราวหน้า เค้ากับแจ๊สไปเที่ยวเมือง Ikeda ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิด มาม่านิชชิน!!! ดังนั้น เป้าหมายในวันนั้นก็คือ พิพิธภัณฑ์ราเมน!! (สะกดคำว่าพิพิธภัณฑ์ไม่ถูก ต้องไปถามแม่ TT) ต่อจากนั้นเราก็ไปสวนสาธารณะอะไรซักอย่างลืมชื่อ กร๊ากกกก! แล้วก็ปราสาทอิเคดะล่ะ~ 

จริงๆมีเยอะมากเลยนะ แต่วันนั้นครึ้มๆทั้งวัน แล้วก็ไม่ค่อยมีเวลา ต้องเดินเยอะเลยไว้ก่อนละกัน ฮ่าๆๆๆ อีกอย่าง ใช้เวลาที่พิพิธภัณฑ์นานมากกก - - แล้วจะเล่าให้ฟังว่านานอะไร

.

.

.

หลังจากเดินหลง อ้อมโลกได้พักใหญ่ กร๊ากกก ก็เจอทางเข้าซักที ฮ่าๆๆ แต่นะ มันไม่เหมือนสถานที่ท่องเที่ยวเลย หายาก เหอๆ

นี่เป็นโซนเล่าประวัติ

ที่นี่คือ แหล่งกำเนิด ชิกเก้นราเมน! มาม่าสำเร็จรูปชนิดแรกของโลกก!!!

หม้อทำเครื่องแกง จำลองนะเออ (เขารู้น่ะ) ถ้าของจริง ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้ คงเน่าจนกลายเป็นผงแล้วมั้งเนี่ย!?

เครื่องทำเส้นมาม่าา กร๊ากก เรียกไม่ถูก ทำให้มันเป็นเส้นๆอ่ะเนอะ ฮ่าๆ

หน้าร้านขายราเมนแห่งแรก!!!

ขยายให้ดูว่านี่คือหน้าตามาม่าชนิดแรกของโลก!!! อันนี้ของจริงที่เขาเก็บเอาไว้นะเออ น่าลองกินเนอะ กร๊ากกก (คงเป็นผงไปแล้ว)

อันนี้โทษทีลืมกลับหัว ฮ่าๆๆ เป็นวิธีการที่ว่า ทำยังไงดีให้มาม่าเข้าไปในแก้วได้อย่างสวยงาม ลองแล้วลองอีก ทุกวันทั้งวันทั้งคืน สุดท้าย ก็ได้ความที่ว่า เอามาม่าวางไว้ที่เดิม แล้วเอาแก้วครอบแทนละกัน! ฉลาดมาก!! แถมเกิดจากเหตุการ์ณที่ว่า ลุงแกฝันร้ายว่าโลกหมุนเลยคิดออก กร๊ากกก

ฟังอย่างนี้อาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่ไปดูประวัติแล้ว เขาฉลาดมากจริงๆ

ท็อปปิ้ง ฮ่าๆๆ (เรียกซะไฮโซ - -)

ไม่ได้กลับหัวอีกแล้ว อันนี้คือ เขาทำมาม่าส่งให้นาซ่าล่ะ! โถๆๆๆ อะไรมันจะขนาดนั้น สมแล้วที่เรียกว่า มาม่าสำเร็จรูป กินได้ทุกที่แม้นอกโลกเนอะ - -

ไม่ได้กลับหัวอีกแล้ว ฮ่าๆๆ อันนี้เป็นการ์ตูนเล่าประวัติ สนุกมากกกกก ที่นี่ จะมีเด็กประถมมาเยอะ เพราะว่าเป็นแหล่งเรียนรู้ เขาจึงทำออกมาเป็นเวอร์ชั่นการ์ตูนให้เข้าใจง่าย เจ๋งมากเลย ^^ แต่นะ ญี่ปุ่น อะไรก็การ์ตูน ฮ่าๆ

.

.

.

และแล้ว เราก็ไปทำ My cup!! กันล่ะ!! ทุกคนคงจะเคยได้ยินแล้ว ว่าเขาจะให้มีทำมาม่าที่มีแก้วเดียวในโลกโดยเราออกแบบเอง!! ไปถึงนู่นแล้วถึงจะต่อแถวนาน แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วเนอะ! ฮี่ๆๆๆ ไปทำกันเล้ย!!! 

ระหว่างทางต่อแถวก็มีมาม่า หลายหน้าตามากมายตั้งแต่สมัยเกือบร้อยปีที่แล้ว - - ล้นไปหมด น่ากินชะมัด ฮ่าๆ

ดูก็รู้แล้วนะ ว่าคนรอคิวเยอะแค่ไหน ฮ่าๆๆๆๆ แต่นะนี่ยังไม่เท่าไหร่นะ พอหลังจากเรากับแจ๊สทำกันเสร็จหมดแล้ว คนรอเยอะกว่าเดิมอีก เยอะมากกกก

ขนาดตอนเราต่อแถวยังใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมงแน่ะ - - สงสารคนหลังๆแต่นะ แล้วแต่ดวง กร๊ากกกก

ระหว่างต่อแถวก็จะมีแผ่นป้ายให้เลือกตัดสินใจก่อน ทำ อาทิ จะเอาซุปรสชาติไหน มีท็อปปิ้งอะไรบ้างที่อยากใส่ กำหนดว่า ใส่ได้แค่ สี่ท็อปปิ้งจ้า

วิธีทำ.. โดยเริ่มจากล้างมือล่ะ กร๊ากกก ถ้าเปนที่ไทยคงไม่บรรจุขั้นตอนนี้ ฮ่าๆๆ

 ตู้กดแก้วเปล่า สำหรับใช้แต่ง และใส่ราเมนของตัวเองอิอิ อยู่ที่แก้วล่ะ 300 เยนจ้า จะว่าไปเป็นวิธีทำเงินที่ชาญฉลาดมากเลยนะเนี่ย -

ขั้นแรกเราก็ต้องล้างมือก่อน ด้วยน้ำยาไรซักอย่าง เป็นไอๆออกมา ไฮโซมาก - - แต่ไม่รู้สึกถึงความสะอาดเลยซักกะนิด - -

แอบถ่าย กร๊ากก นั่งดีไซน์อย่างเคร่งเครียด =___,=

เสร็จแล้ว!!! ภูมิใจมว๊ากกกกก ><!!! เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ตั้งใจทำอะไรแล้ว สวย TT !

เขียนอธิบายส่วนประกอบตามหลักโภชนาการ กร๊ากกกกกกก เขียนว่า By...Hana-chan ด้วยแหละ อิอิ เอ้อ สังเกตดีๆจะเห็นวันที่ด้านล่าง หมายถึง ราเมนจะอยู่ได้หนึ่งเดือนหลังจากทำจ้า =w= ดีนะเราว่า แต่ไม่กล้ากินอ่ะ ฮ่าๆๆ

เสร็จแล้วเราก็มาต่อแถวเข้ากระบวนการบรรจุ

อันนี้เป็นที่หมุน เอามาม่าใส่แก้ว? เออนั่นแหละ ฮ่าๆๆ ลืมเอารูปลง ขอโทษนะ ว่ากระบวนการตรงนี้เป็นไง TT

อุ๊ย ใครแอบถ่ายเรา กร๊ากกกกกกก

เลือกท็อปปิ้งกันนน!!! ชอบตรงนี้ที่สุดเลย ฮ่าๆๆๆ

เรียบร้อย!!! ด้านขวานี่ของเค้าล่ะ น่ากินมั๊ย!!!? ซุปรสแกงกะหรี่ ใส่ท็อปปิ้ง กุ้ง ไข่ ชีส แล้วก็ นารุโตะ น้องลูกเจี๊ยบ~ (มาสค็อตของที่นี่)

และก็ขั้นตอนบรรจุ มีให้ดูทุกขั้นตอน เห็นหมดทุกอย่าง ว้ายยย!?

ปิดฝา ปึ๊บ!!! ก็เรียบร้อยยย!!

สุดท้ายก็เอามาใส่ห่อสูญญากาศกันเอง หนุกดี ฮ่าๆๆๆ 

และแล้ว...

.

.

.

 ก็ได้มาม่ากลับบ้านเป็นของฝากแล้ว!!!! \^o^/!!! ถ้วยเดียวในโลก โฮะๆ!!!

วู้วดีใจๆ ฮ่าๆ และแล้วด้วยเวลาทั้งสิ้น สองชั่วโมงครึ่ง เราก็ได้ฤกษ์บอกลาพิพิธภัณฑ์ราเมนแห่งชาติซักที กร๊ากกกกก แต่นะ ไปถึงนั่นแล้วก็หิวใช่มะ เลยไปแวะหาไรกินกันก่อนเที่ยวต่อ =w=

นั่นก็คือ!!

.

.

.

แกงกะหรี่เจ้าเก่า กร๊ากกก!! แต่เปลี่ยนร้าน คราวนี้กินร้าน Cocoa ล่ะ~~ ที่พารากอนก็มี ใครยังไม่ได้ไปกินก็ลองน้า อร่อยยยย!!! แต่ราคาไทยก็แพงอยู่นะ ฮ่าๆๆ

แต่ที่นี่ถูกมากล่ะ เหอๆ

จริงๆถ่ายรูปมานะ แต่หาไม่เจอ ฮ่าๆๆๆ =w= 

V

V

อันนี้แถมๆ ถ่ายกับคุณเจ้าของมาม่านิชชิน (ชื่อไรไม่รู้จำไม่ได้ ฮ่ๆๆ)

อ้วนว่ะ เมื่อไหร่จะผอม TT เอ้อว่า แต่สังเกตป่ะ ลงแกยืนอยู่บนถ้วยมาม่าล่ะ ฮ่าๆๆๆ!!!!

.

.

.

หลังจากที่เรากินของร้อนกันเรียบร้อยแล้วก็ได้เวลาเดินกันไปที่ต่อไป เป้าหมายคือ สวนสาธารณะชื่อดัง คือจริงๆมันเขียนไว้ว่ามีสวนสัตว์ด้วย เลยจะไปสวนสัตว์กันนะ กร๊ากกกกก!!!

ระหว่างทางแวะหาไอติมกินก่อน (หนาวจะตาย!) =w=b

หลงนิดหลงหน่อยก็เจอทางสวรรค์!!!

มีเอฟเฟค หมอกด้วย กร๊ากกกกก คือจริงๆ มันเย็นจนฝ้าขึ้นกล้องอ่ะนะ - - ทางแอบน่ากลัว นึกว่าหลง เพราะเดินเข้าไปในโซนที่อยู่อาศัยแถมทางก็แคบลงเรื่อยๆ นึกว่าจะไม่รอดแล้ว กร๊ากกก

 พอปีนขึ้นไปเรื่อยๆ (ขอย้ำ ปีนจริงๆ - -!) ก็เจอสวนสาธารณะแสนอเมซิ่ง!!! มีสนามเด็กเล่นแหล่มๆใหญ่ๆแล้วก็สนามหญ้า! สวยมากเลยจริงๆ อากาศก็ดี มีแต่พอ่แม่พาลูกมาเล่น แล้วก็เด็กๆมานั่งเล่นกัน สงบสุขมากเลยย ^^

ฮ้าาา ผ่อนคลายมากล่ะ~ เสียดาย กล้องจากมือถือถ่ายได้นิดเดียว ไว้มีโอกาสได้ไปอีกจะถ่ายมาเยอะกว่านี้นะ~

ต่อมาเราก็ลงเขา และขึ้นเขาอีกครั้ง? เพื่อไปปราสาทอิเคดะ ฮ่าๆๆ! และนี่ก็คือประตูทางเข้าล่ะ!!! พูดตรงๆนะ พอมองเข้าไปแล้ว เหมือนมาถึงสวรรค์เลย ^^V

กล้องมืดไปหน่อย ดูน่ากลัว แต่มันสวยมากเลยนะ สวยจริงๆ เงียบสงบ อากาศสดชื่น สวย สวยมาก สวยจริงๆ สวรรค์~~

สวยใช่มั๊ยล่ะ ^^ จริงๆมันเป็นปราสาทเล็กๆเล็กมาก แต่สวยมากเลย ชอบอ่ะ ชอบมากกกกก (ท่าทางจะประทับใจมาก) ฮ่าๆๆๆ!!!

ในปราสาทขึ้นไปชมวิวได้ล่ะ~ ที่ถ่ายมาคือ เก้าอี้อเมซิ่ง!? แหล่มอ่ะจริงๆนะ ฮ่าๆๆๆ สำหรับผู้ที่เดินขึ้นบันไดไม่ได้ไง ^^

นี่คือวิวจากปราสาทมาในสวน~ สวยใช่มั๊ยล่ะ สวยจริงๆนะ ^^ เฮ้ออ มีความสุขจริงๆนะตอนนั้น ^^

 ในบ่อน้ำก็มีปลาคาร์ฟ~ ญี่ปุ๊นญี่ปุ่น มีปลาคาร์ฟสีทองด้วยน้าาาาา แต่บทสนทนาที่คุยกันกับแจ๊สก็คือ..."เราเคยได้ยินมาแหละ ว่าปลาคาร์ฟไม่อร่อย"

.

.

.

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!

สะพานตรงประตูทางออก~ มันมีหลายทางออกมากเลย เป็นทิศๆไป ฮ่าๆ เลยแวะไปตามประตูต่างๆถ่ายรูปเฉยๆ แต่จะออกจริงๆก็ออกทางเดิมแหละ ฮ่าๆๆ ทางเดิมคือทางปีนเขาชันๆ น่ากลัวๆ - -

ถ่ายในปราสาท~ จริงๆมันไม่มีอะไรเลยนะ แต่มันอุ่นดี ฮ่าๆ ไฟสีส้มทำให้รู้สึกดีอีกด้วย ><

ตากอากาศ กร๊ากกก!!!

จากมุมล่าง~~ เห็นเค้าม๊ายยยยย!!!!

จากมุมบน~! รูปนี้นำเสนอมาก กร๊ากก วิ่งขึ้นวิ่งลง สลับกันกับแจ๊ส จนคู่รักคู่นึงที่นั่งอยู่ข้างล่าง งง ใหญ่ กร๊ากกกก

รูปนี้กำลังทำตัวคันจิ ตัว "dai　大"　ของพี่ไดกิ อยู่ล่ะ หุหุ 大貴　>///<V

.

.

.

และแล้วหนึ่งวันอาทิตย์อันแสนสั้นก็จบลง～～

พรุ่งนี้จะมีงาน ฮัลวีนปาร์ตี้กับโครงการแลกเปลี่ยนล่ะ～ จะได้เจอเพื่อนไทยที่มาด้วยกันด้วยยยยย ก่อนไปปาร์ตี้จะพาเพื่อนไปอเมซิ่งรอบโอซาก้าก่อน อิอิ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะถ่ายให้ดูน้าาา ว่าไปเที่ยวเป็นไงบ้าง แล้วปาร์ตี้ฮัลวีนครั้งแรกในชีวิต เข้าจะแต่งตัวยังไง อิอิ =ｗ＝V

.

.

.

แล้ววันอาทิตย์จะมีปาร์ตี้ ฮัลวีน ＋　อำลา ก่อนแยกกันกับแจ๊สองคนในห้องล่ะ ซื้อของมาแล้วด้วย ไว้รอดูน้า ＝ｗ＝ｖ

.

.

.

สุดท้าย ขอให้ประเทศไทยเรารอดพ้นวิกฤตในครั้งนี้ไปได้ด้วยดีด้วยเทอดดดดดด！！！

อยากจะบอกให้โลกรู้ว่า ”หนูรักประเทศไทยที่สุดเลย！！！”

มีเรื่องมาเล่าล่ะ~/// อยากกิน sfree!!

แปลกเนอะ ปกติจะอัพแค่เสาร์อาทิตย์~ ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก ขี้เกียจตื่นไปโรงเรียนทุกวัน มันหนาววว TT แต่นะ วู้ว? พอไป รู้สึกช่วงนี้ที่โรงเรียนสนิทกับเพื่อนมากขึ้น แต่ก็นะ (อะไรของมัน) กร๊าก

ก็ยังไม่ค่อยอยากไป โรงเรียนอยู่ดี =3= แต่นะ รู้สึกสองวันนี้จะถ่ายรูปอะไรมาเยอะ? งั้นมาเล่าเรื่องจากภาพกันดีกว่า~

คงสั้นๆนะ ขี้เกียจ แค่พอใจอยากลงรูปแค่นั้นแหละ กร๊ากกกก

เอ้อ...ที่ว่าจะไปดูชมรมอ่ะ พรุ่งนี้นะ วันนี้เพื่อนไม่ว่าง TwT

อันนี้ถ่ายมาอย่างไร้เหตุผล กร๊ากกกก น่าไปเคาะประตูบ้านว่ามีญาติชื่อเคนอิจิ มีลูกชาย ชื่อเคย์โตะบ้างมั๊ย? แต่นะ แค่ไปยืนถ่ายมาก็แย่แล้วเนี่ย กร๊ากกกกก เออใช่ๆ มีสถานีชื่อว่า Okamoto ด้วยนะ =w=b น่านั่งรถไฟไปชม (เพื่อ!?) สถานียามาดะ ก็มีแล้ว โอคาโมโตะก็มีแล้ว ต่อไปจะเจอสถานีไรหว่า กร๊ากกก โอซาก้าเนี่ยแหล่มจริงๆ =w=b

เมื่อวาน เนื่องจากว่าอยากกิน สฟรีสุดใจขาด - - (ทั้งๆที่หนาว) ข้าพเจ้าเลย จัดการปอกกล้วยโยนใส่โยเกิร์ตซะเลย กร๊ากกก หน้าตาออกมาเป็นอย่างที่เห็น =w= ดูไม่น่ากินอะดิ โด่ววว =3= แต่ดูลีลาซะก่อน!!!

V

V

V

ฮื้มมมมม!!! ดูก็รู้ว่าอร่อยแค่หนายยยย!!! >o<!!! ที่สำคัญ ไขมัน 0 เปอร์เซ็นต์! แล้วโยเกิร์ตที่ญี่ปุ่นจะไม่เหมือนบ้านเราที่ใส่น้ำตาลล่ะ บางยี่ห้อจะมีแยกไว้ให้ ฮ่าๆ นั่นแหละ เจ๋ง =w=b

อันนี้ วิชาการงาน มีวิทยากรพิเศษ มาสอนทำ ของเล่นล่ะ~ ไอที่หมุนๆบินได้เหมือนบ้านเราแหละ - - เอเชียเนี่ยมีอะไรเหมือนๆกันเนอะ ทำโคตรยากเลย เพราะต้องหั่นไม้? เหลาไม้เอง แต่นะ ประมาณว่า ข้าพเจ้าคงทำน่ากลัวไป ลุงแกเลยหยิบไปทำให้แทน กร๊ากกกก แล้วที่สำคัญ เห็นตะเกียบป่ะ - - ทำเพื่อ? ตลกดี กร๊ากกกก

เขียน โชะโด!! นี่เขียนสองอาทิตย์และ ลืมลง สวยมะ =w=b อิอิ เขียนชื่อตัวเองล่ะ ฮานะ~~

อันนี้เขียนวันนี้ สีส้มคือครูเขียนเป็นแบบไว้ ส่วนสีดำ ข้าพเจ้าเอง...กว่าจะได้ กร๊ากกกกกกก แล้วครูแกปลื้มมาก ชมๆ แถมยังบอกว่าให้โชว์ไว้ในห้องอีก เอิ่ม = = แต่ก็นั่นแหละ ภูมิจาย กร๊ากกกก

ทีเห็นด้านข้างว่า พัตโตะ น่ะ...พอดีว่า ครูลืมไง ว่าทุกคนเรียกว่า ฮานะ ฮ่าๆๆ แต่นะถ้าเป็นพวกครูอยากให้เรียกชื่อจริงมากกว่า เรียกฮานะแล้ว จั๊กกะจี้ - - 

แต่แบบ เพื่อนในห้อง (ไปเรียนกับปีสอง) ก็แก้กันใหญ่เลย ไม่ได้นะต้องเรียก ฮานะ กร๊ากกกก ทุกคนน่ารักมากเลย จำได้หมด แสดงว่า วันที่ไปแนะนำตัว (อาทิตย์ที่แล้ว) ทุกคนเข้าใจสินะ TwTb

ลืมเล่ารึเปล่าว่า อาทิตย์ที่แล้ว วันเปิดเทอมสองไปแนะนำตัวหน้าโรงเรียนมา กร๊ากกก มีแต่คนชมว่าเก่งที่สุด =w= (บอกแล้วว่าใช้เซ้น) เพื่อนสนิทมาเล่าให้ฟังด้วยว่า เพื่อนของเพื่อนสนิทเค้า เถียงกลับว่า เป็นคนญี่ปุ่นต่างหากล่ะ! กร๊ากกก ดีใจนะเนี่ย ><!!!

.

.

.

หมดเรื่องเล่าและ ช่างไร้สาระ และ ไม่เชื่อมต่อกันอย่างมาก กร๊าก ทำไมอ่ะ บล็อกเค้า =3= เอ้อใช่

วิชาภาษาจีนที่เรียนกับปีสอง สนุกมากเลยล่ะ! เป็นคลาสที่ไม่เหมือน โรงเรียนที่ญี่ปุ่นอย่างมาก เฮฮา ไม่เงียบ แถมครูคนสอน นิสัยโคตรเหมือนคนจีน เสียงดัง ตลกอีก กร๊ากกกก แล้วก็นะ ครูเขาให้เค้าไปสอนภาษาไทย วันละคำด้วยล่ะ ><!! ดีใจอ่ะ แล้วทุกคนก็จำด้วยนะ เจอกันที ทุกคนก็พูดไทยให้ฟัง อิอิ >< 

เอาล่ะทุกคน! มาเผยแพร่วัฒนธรรมไทยกันเถอะ!!!

อาสาสมัคร.../// ถึงแฟนคลับริว

วันนี้ออกไปทำอาสาสมัครครั้งสุดท้ายกับโฮสล่ะ ครั้งนี้พิเศษหน่อย คือเราขี่จักรยานกันไป - - แล้วแบบนะ ไกลมากกก ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอก แต่ว่าไม่ได้ขี่จักรยานนานไง TT

อีกอย่าง คนไทยเราก็ไม่นิยมขี่จักรยานบนถนนจริงๆเนอะ ส่วนมากก็ขี่ตามหมู่บ้านเฉยๆ (ไม่นับพวกเสือภูเขานะ ฮ่าๆ) เพราะงั้น เข้าเหมือนที ขึ้นสะพานที ลำบากและน่ากลัวโคตร - - 

ยิ่งตอนขี่บนสะพานข้ามทะเลนะ สู๊งสูงงง หนูกลัว ToT!!! แคบก็แคบ ไหนจะต้องระวังนักแว๊นจักรยาน (คนญี่ปุ่นแว๊นจักรยานทุกคน ยิ่งพวกคุณตาคุณยายเนี่ยสุดๆ = =b) ไหนจะคอยเสียว อีกฝั่งที่มองเห็นทะเลเบื้องล่างอีก โว้ววว

.

.

.

งานอาสาสมัครวันนี้ คือเลี้ยงข้าวพวกโฮมเลสเหมือนเดิมค่ะ แต่ครั้งนี้อบอุ่นมากกว่าเดิม TT จะเล่าล่ะนะ~~

นอกจากจะเลี้ยงข้าวแล้ว ก็มีแจกเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ร่วงล่ะ เพราะเริ่มหนาวแล้ว เสื้อกันหนาวจึงจำเป็นมาก ^^...

.

.

เริ่มแรก คนเจ้าถิ่น ก็จะต้องมาช่วยกันเอาของบริจาค ออกมาวางๆๆๆ

แต่ยังไม่ลืมความเป็นระเบียบ ต้องมีการจัดคิว แล้วก็เข้าแถว...ถ้าเป็นบ้านเรานี่รุมทึ้งเนอะ ฮ่าๆ

ป้าเราบอกว่า นี่แหละ โลกเรา "光と影　ひかり　と　かげ　มีทั้งด้านมืด และ แสงสว่าง.." ชอบอ่ะ ไม่นึกว่าจะพูดอะไรซึ้งๆเป็น - - เราเลยตอบกลับไปว่า "ไม่ว่าที่ไหนบนโลก ก็มีเหมือนกันหมดนั่นแหละ" =w=b

พอหลังจากเลือกของกันเสร็จ ทุกคนก็ช่วยยกันเก็บของที่เหลือ เข้ากรุ? ^^ ดีมากๆเลย ดีอ่ะ ดีจริงๆ TT!

และก็เป็นเวลากินข้าว อิอิ ข้าวที่ตักเนี่ย เค้าตักล่ะ =w=b

 

มิโซะชิรุ หรือว่า มิโซะ ซุป หน้าตาน่ากลัวเนอะ - - แต่อร่อยนะ ^^ อย่างที่บอกไป ทุกคนจะกินด้วยกันอย่างไม่รังเกียจล่ะ ถือเป็นสิ่งที่ต้องปฏิบัติกัน ทุกคน ซึ่งเราก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด ข้าวฟรีอีก =w=

แต่นะ ครั้งนี้ ในซุปมีหมอดด้วยอ่ะ สะกดไง กร๊ากกก = = ก็ช่วยไม่ได้นะ อีกอย่าง จะให้ทำท่ารังเกียจหรอ ไม่ได้แหลขนาดนั้น คนเดินดิน แมลงนิดแมลงหน่อยไม่ตายหรอก - - คนอื่นเขาก็กิน เพราะงั้น จบๆ กร๊ากกก

ข้าวที่เหลือ ก็เอาผงข้าวมาโรยทำข้าวปั้นแล้วแจก ^^

ซักก้อนในนั้น เค้าห่อล่ะ กร๊ากก (ปั้นไม่เป็น)

.

.

.

จากนั้นก็ขี่จักรยานรอบเมืองโอซาก้าล่ะ~ สนุกดี อากาศก็ดี ^^ แต่นะ เหนื่อยอ่ะ เวลาหลบคน คนมันเยอะ TT

อ้อใช่ มีลุงโฮมเลสคนนึง เค้าเอาช็อกโกแลตมาให้เป็นของขวัญล่ะ ดีใจมากเลย TT เขาตอบแทนเราล่ะ ดีใจมาก ขอบคุณนะคะ ^^

และแล้วหนึ่งวันพักผ่อนสุดท้ายก็จบลงอย่างรวดเร็ว (_ _;;;)

ส่วนรูปนี้ พอดีวันนี้มีงานไรซักอย่าง เลยมีขบวนแห่หน้าบ้านล่ะ วิ่งออกไป ถ่ายระหว่างเขียนบล็อกเลยนะเนี่ย =w= คนตีกลองเป็นเด็กประถมล่ะ ><! 

จริงๆตอนเช้าก็มีนะ ถ่ายไม่ทัน พึ่งตื่น ไม่กล้าออกไปด้วย ยังชุดนอนอยู่เลย กร๊ากกก พึ่งแปรงฟันเสร็จหยกๆ - -

 

.

.

.

พรุ่งนี้ไปโรงเรียนอีกและ เฮ้ออ TT.. เดี๋ยววันอังคารจะไปเดินดูชมรมกับเพื่อนล่ะ~ ถ้ามีอะไรน่าสนใจนะเล่าให้ฟังนะ ไปละๆ ^^

.

.

.

แต่ก่อนไป ยังมีเรื่องริวริวอีกนี่นะ...

森本龍太郎くんのファンのみんなさんへ

ถึงแฟนคลับ โมริโมโตะ ริวทาโร่คุง ทุกคน

ณ เวลานี้ ทุกคนคงจะรู้ก่อนโซลแล้วล่ะ (ขอแทนตัวด้วยชื่อนี้) ที่ว่า มีแฟนคนนึงบอกว่า มีคอนแท็คกับเด็กจอร์นคนนึง ประมาณว่า ริวอาจจะไม่ได้กลับมาเพราะมีอะไรซักอย่าง ป่าวฟระ? (จำไม่ได้) แต่ทว่า จัมพ์ของเราก็ไม่ยอม และกำลังพยายามเพื่อช่วยริวให้กลับมาอยู่ รวมถึงตัวน้องเองก็ต้องการความช่วยเหลือ คือ กำลังของแฟนๆด้วย...

ทำไมชอบมีเรื่องดราม่า ให้หัวใจกระตุกทุกเดือนไปนะ...　แต่ โซลไม่ได้มีความเห็นอะไรค่ะ ตั้งแต่วันที่เห็นรอยยิ้มน้อง (ถึงแม้ว่าจะเป็นไปได้ในแง่ลบสำหรับเรา ที่น้องยิ้มเพราะน้องจะได้เป็นอิสระแล้วรึเปล่า...) แต่พวกเราก็อยากจะเชื่อว่ามันไม่ใช่อ่ะเนอะ ^^ 

ข่าวนี้จริงรึเปล่าหรือยังไง ไม่มีใครรู้ บางคนก็บอกว่าข่าวนานแล้วแต่พึ่งปล่อย..　ยังไงก็ตาม สำหรับโซล โซลไม่ได้เชื่อ หรือ ไม่เชื่อ แต่โซลแค่มองว่า จะมีอะไรเปลี่ยนแปลง... ไม่รู้สิ ลางสังหรณ์อ่ะ(ที่ไม่เคยแม่น - -) โอย งง เอาใหม่ๆ

คือโซลอยากจะพูด ซ้ำไปซ้ำมาทั้งในบล็อกและในเฟส - - ถ้ามันเป็นจริง อย่างน้อย จัมพ์ก็ไม่ทิ้งน้อง และ น้องต้องการเรา และเราก็สามารถจะช่วยน้องได้ เพราะเราได้รับรู้...　มันจะไม่ได้สายเกินไปที่จะรวมพลังกันกับจัมพ์ ^^ เพื่อพาน้องกลับมา พูดยิ่งใหญ่ฟังดูดี มาทำกันเหอะ =w=b

แต่ถ้ามันไม่จริง (ซึ่งถือว่าดี) ก็แสดงว่า น้องใกล้กลับมาแล้ว (อ้าว) ก็เพราะเขาปล่อยข่าวออกมาให้ เรานึกถึงน้องเอาไว้ไง กร๊ากกกก

.

.

เอ่อ ตอนแรกว่าจะ ซึ้ง ว่าแต่เขียนทำไมวะ?　กร๊ากกกก เอาเป็นว่า อยากเขียน ^w^V

.

.

.

สุดท้ายก่อนจาก

ขอโทษนะ ที่พอมาญี่ปุ่นแล้ว ไม่สามารถทำตามแผนที่ว่าจะส่งจดหมายหาน้องหรืออะไรก็ตาม เพื่อช่วยเพื่อนๆที่ไทยอีกแรง ขอโทษนะจริงๆ ขอโทษริวด้วยนะ TT 

ไม่มีอะไรจะแก้ตัว แค่บอกว่า ขอโทษ แต่ว่า โซลก็สัญญาว่าถ้าทำได้ จะส่งต่อหรือหาทางทำอะไรแน่นอน 

แล้วก็นะ...แฟนคลับที่นี่รักน้องนะคะ ^^ แฟนน้องเยอะมาก เพราะงั้นไม่ต้องห่วงนะ ^^

ไปแล้วนะ แล้วเจอกันใหม่~

พักเหนื่อย...เลยนั่งดราม่า? /// ช่วง..."ชีวิตนี้มีเรื่องเล่า?"

วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรจะเล่าหรอก - - เพราะไม่ได้ไปไหนเลย 

แต่แค่อยากเขียนบล็อก ไม่รู้สิ...  แต่พอเปิดบล็อกมาจริงๆก็ไม่รู้จะเขียนอะไร - -

.

.

.

เรื่องแรก เรื่องเมืองไทยก่อนละกัน...

พอดีว่ามีบ้านสองที่ คือ กรุงเทพ แล้ว ก็ลพบุรี...ลพบุุรีน่ะ ท่วมทุกปีอยู่แล้วล่ะ ปีนี้ท่วมหนักมากก็จริง แต่บ้านรอด ไม่รู้รอดได้ไง - - แต่เห็นแม่คุยกันในเฟส ว่า มีเตือนออกมาแล้ว เฮ้อ... จริงๆเป็นห่วงนะ แต่เพราะทุกปี เลย ชินกับน้ำท่วมบ้านลพบุรีแล้วล่ะมั้ง - -

ประเด็นคือ บ้านกรุงเทพ... 

ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเจอน้ำท่วมบ้านที่กรุงเทพเลย คิดว่า คนอื่นๆก็คงจะคิดเหมือนกัน ก็กรุงเทพ น้ำท่วมครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ล่ะ - - อาทิตย์ที่แล้ว เริ่มนั่งอ่านข่าวที่ไทย พูดตรงๆว่า จะร้องไห้ หนักมาก หนักจริงๆ ได้อ่าน ได้ฟังสัมภาษณ์ชาวบ้าน หรือคนได้รับผลกระทบ โถ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเรานะ ทั้งๆที่ ก็เหมือนตามปกติ หลายๆพื้นที่ก็ปกติดีไม่มีอะไร แต่คนทางนี้มันไกล มันเป็นห่วงนะ...

.

.

.

ตามต่างจังหวัดอ่านไปก็ตกใจไปจนมากพอแล้ว แต่พอเห็นว่าแม่น้ำเจ้าพระยาท่วมหนัก ก็เริ่มตกใจ แต่ยังไม่มาก เพราะเป็นเรื่องธรรมดาของคนแทบนั้น TT จากนั้นก็ไม่ได้ติดตามข่าวเลย ได้แต่อ่านคร่าวๆจากเฟสทั้งนั้น ว่าหลายคนช่วยกัน เห็นแล้วรู้สึกดีมากเลย แต่ว่าวันหนึ่ง...

จำไม่ได้ว่าวันไหน จันทร์มั้ง คุยกับเจ๊ส้ม พี่สาวสุดเมพ ที่อยู่ มธ. ไง พอเห็นว่าสถานการณ์ไปถึงแถวนั้นแล้วตกใจมาก เพราะมันใกล้บ้านเรา ก็เลยไปหาข่าว นั่นไง...ประกาศเตือน

ตกใจอ่ะ ตกใจจริงๆ ป๊ากับแม่ก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่นะ เข้าใจรึเปล่า ว่าคนอยู่ไกล มันเป็นห่วงแค่ไหน คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้าน เป็นห่วงบ้าน... คือคงเพราะโฮมซิกด้วยมั้ง ความรู้สึกมันยิ่งรุนแรงเข้าไปใหญ่ 

.

.

จากนั้นมาก็อ่านข่าวอยู่เรื่อยๆ บางวันร้องไห้เลยจริงๆ ใจเต้นตุบตับๆ เว่อร์หรอ? ไม่หรอก ลองมาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ใกล้บ้านใกล้ครอบครัวสิ จะรู้ว่า เรื่องเล็กน้อยก็กระทบแล้ว

อาทิตย์ที่ผ่านมา ที่โรงเรียนมีสอบ ไม่มีเรียนไง นักเรียนแลกเปลี่ยนเลยว่าง นั่งเปิดเน็ตอยู่ในห้องสมุด ก็นั่งอ่านไป ปวดใจไป อยากไปช่วย คิดถึงประเทศไทย อยากไปช่วยคนไทย เฮ้อ...

แต่ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าข่าวออกที่นี่ด้วย เพราะตั้งแต่มาแทบไม่เห็นข่าวต่างประเทศเลย... แต่นะ ข่าวที่ออกต่างประเทศมันออกจะดูน่ากลัวกว่าปกติก็เหอะ แต่คนมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มันก็ตกใจ แต่ก็พึ่งมารู้ไม่กี่วันเองว่ามีข่าวออก เหอๆ

.

.

.

วันนึง โฮมรูมก็ถาม ว่าที่บ้านปลอดภัยรึเปล่า? เราก็งงๆ แต่ก็นึกว่าครูเช็คจากเน็ตมา ก็เลยตอบๆไปว่า ปลอดภัยดี พอกลับบ้านมาเท่านั้นแหละ ข่าวออกทุกช่องเลย กินข้าวไม่ลง - - เป็นห่วงอ่ะ มากมาย แต่นะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เค้าไม่เป็นอะไร ทุกคนก็ช่วยกันดีๆนะ คนที่โดนผลกระทบ ก็ไม่ต้องกลัวไป ทุกคนช่วยกันอยู่แล้ว ^^ ส่วนคนที่ที่บ้านไม่ได้รับผลกระทบ ก็ออกไปช่วยพี่น้องคนไทยของเรากันเถอะนะ

.

.

.

อ่ะ แต่ถึงไม่บอก ทุกคนก็ไปช่วยกันอยู่แล้วล่ะ อิอิ

หยุดดราม่าถึงบ้านเกิดแค่นี้ละกัน - - 

ต่อไป

.

.

.

เค้าจะได้ย้ายโฮสแล้วน้าา ToT!!! กรี๊ดด!!! ทางโครงการบอกว่า ภายในอาทิตย์แรกของพฤศจิกาล่ะ~ แต่เขายังไม่บอกรายละเอียด - - เอาเหอะ ขอเป็นครอบครัวธรรมดาๆพอละกัน เพราะที่อยู่ตอนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแรง....TT

.

.

.

เรื่องสุดท้าย คงเป็นเรื่อง ของริวริว สินะ...

ช้าไปไหมพึ่งมาเขียน - - จริงๆก็รู้ได้พักนึงแล้วล่ะ สายเยอะ? ก็เงี้ย กร๊ากกกก แต่นะ คนมาอยู่ญี่ปุ่นจริงๆแทบไม่รู้อะไรเล้ยยย - - ยิ่งคนละภาค ยิ่งไปใหญ่ เหอๆ TT เจ็บปวด แต่ช่างเหอะ ทำใจ  - - รอตามพรหมลิขิตละกัน?

.

.

.

วันแรกที่เห็นรูปปาปาน้อง ถามว่ารู้สึกไงบ้าง พูดไม่ออก ฮ่าๆ แต่รูปแรกๆมันยังมองไม่ชัดใช่มั๊ยล่ะ~ ความรู้สึกเลยบรรยายยากหน่อย

แต่พอมาเห็นรูปชัด (ที่เยอะแยะมากมาย) ดีใจมาก ดีใจจริงๆ มีความสุขจริงๆ ทำไมนะเหรอ? ก็หน้าตาของน้องที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... รอยยิ้มของน้องที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... คิ้วที่ขมวดกันแล้วยืนเต๊ะท่าเกรียน? ที่ไม่ได้เห็นมา 4 เดือน... ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว!!!!

.

.

.

มันดีใจที่น้องสบายดีนี่นา ยิ้มได้อีกต่างหาก กลัวจริงๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น อาจจะทำให้คนคิดมาก แถมยังเป็นไอดอลที่ถูกเปิดเผยเรื่องไม่ดีของตัวเอง จนคนเขารู้ไปทั่วโลกแบบนี้ จะยิ้มได้รึเปล่า... แต่นะ ในใจมันคงมีอะไรอยู่แหละ แต่ถ้ายิ้มได้ ไม่มากก็น้อย ก็สบายใจแล้ว

พูดตรงๆนะ ตอนนี้ไม่ได้คิดอะไรเลยอ่ะ แค่เห็นน้องยิ้ม ก็พอใจแล้ว จริงๆนะ (คนดีว่ะ) นั่นสิ อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าจะอินอะไรขนาดนี้... ก็นะ ฮ่าๆ

ไม่รู้ว่าสิ่งที่ร่วมมือกันเพื่อนๆที่สนับสนุนน้องไปนั้น น้องจะได้รับรึเปล่า แต่อย่างน้อย ก็อยากจะคิด ว่า กำลังใจที่ทุกคนช่วยกัน รวมใจกันส่งไปให้น้องนั้น มันทำให้น้องยิ้มได้ขนาดนี้ 

เพราะงั้น พอใจแล้ว จริงๆ... แต่ก็โลภนะ อยากให้น้องกลับมาเร็วๆ ฮ่าๆ เพราะ 9 คน มันเจ็บกระดองใจเหลือเกิน - -

แต่สุดท้าย...พี่ก็อยากจะฝากน้องที่ไม่สามารถอ่านภาษาไทย - - ไว้ว่า "พี่เคารพในการตัดสินใจของน้อง และจะสนับสนุนจนถึงที่สุดถ้าน้องต้องการ แต่ถ้ามีคนขัดขวางน้องละกัน - -* อะโจ๊ะ!!!"

ขอขัดนิดนึงนะ? 

ตอนนี้ดูรายการทำชีสเค้กอยู่ อยากจะบอกว่า ยัยคนที่กำลังสาธิตอยู่นี้แม่ง ทำเสียดายของโคตร - - อย่างเวลาตีครีม หรือ ร่อนครีมไรเงี้ย ไม่เคยปาดจนหมดอ่ะ  เหลือเพียบ อธิบายไม่ถูกอ่ะ ถึงจะน่ากินก็เหอะ แต่แบบ บ้านตุ เรียกว่า เสียของเว้ย!!!!!

เข้าเรื่อง? อัพรูปนานไปหน่อย ลืมแล้วอ่ะ จะพูดอะไร - - 

เอ้อ ฝันถึงริวด้วยล่ะ กร๊ากกก ตั้งแต่เห็นรูปวันแรก ไม่นึกว่าจะเก็บไปฝัน =3= เป็นคนฝันอะไรแบบนี้ยากมาก คนส่วนใหญ่ สมมุติว่า วันนี้มีเรื่องอะไรฝังใจ ดีโคตรๆ หรือ ร้ายโคตรๆ ก็จะเก็บไปฝันใช่มะ

แต่กับข้าพเจ้าผู้นี้เกิดขึ้นยากมาก - - แต่ครั้งนี้เรื่อง ริวริว แม้แต่ตัวเองยังตกใจ ฮ่าๆ แสดงว่า เป็นลางดี =w=b อิอิ

ขณะที่กำลังพร่ำเพ้อ เรื่องไร้สาระ ที่จอที่วีก็มีประกาศว่า เมื่อกี้มีแผ่นดินไหว ห่ะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย กร๊ากกกกกกก มันแค่ 3-4 อ่ะ เลยไม่รู้สึก เหอๆ อีกอย่าง ชอบสั่นตัวเองอยู่แล้ว? เลยยิ่งไม่รู้สึกเข้าไปใหญ่ ฮ่าๆๆๆ

.

.

.

ชีวิตนี้มีเรื่องเล่า?

คือเล่าให้ฟังยังหว่า ว่าปลื้มเพื่อนร่วมห้องคนนึง กร๊ากกกก มากก อาระคุง ><! แต่มันไม่ใช่แบบว่าา ใจเต้น แบบรักไรทำนองนี้ แค่แบบหล่อเท่ห์อ่ะ กร๊ากกกกกก ก็แหม รักเรียวจังขนาดนี้ เปลี่ยนยาก =3= อีกอย่าง ความจริงที่ปรากฏ เขาเป็นน้องเราตั้งเกือบ สองปี วุ้ว อย่าเลย ฮ่าๆๆ

ทีนี้เรื่องก็คือ เรานั่งข้างกัน กร๊ากกก!!! พึ่งนั่งข้างกันช่วงสอบนี่แหละ เหอๆ ดีใจโคตร! แต่ก็ไม่มีอะไร เหอๆ เพราะไม่เคยคุยกันเลย - - เคยก็แบบ อ๊ะ ขอบคุณนะ เอ้อๆวางตรงนี้แหละ อ๊ะ โทษนะ - - บทสนทนาอะไรวะ เรียกว่า พูดเป็นคำๆดีกว่า กร๊ากกกก

แล้วเมื่อวานก็โชคดี!?

คาบแรก เราไม่มีชีทไงที่เขาเรียนกันอยู่น่ะ ครูเลยบอกให้ดูกับเพื่อน~ (ประเด็นคือ ถึงคิวต้องตอบคำถามไง - -) ไอเราก็ตอนแรกมึนๆไม่รู้อีกว่าถึงไหนกันแล้ว ก็แหม ภาษาอังกฤษคนญี่ปุ่น นี่มันสุดๆเลยนี่หว่า - - 

ทีนี้ อาระคุงนั่งฝั่งซ้าย แล้วก็มีอายาเมะจัง เพื่อนหญิง นั่งข้างขวา จริงๆคู่ของเราคืออายาเมะจัง แต่เจ๊แกก็ลืมเอามาเหมือนกัน เลยต้องไปนั่งกับอาระคุงอย่างช่วยไม่ได้ =w= (หรอออ) แบบ ใจดีมากกกกก ใจสั่น เสียงอีก อ๊ากกกกกก แบบใจดีมากอ่ะมากๆๆๆ 

เค้าไม่รู้ไงถึงไหนกันแล้ว แถมต้องตอบคำถามอีก พอดี อาระคุงก็ทำการบ้านมาแล้ว เขาก็ยื่นหน้ามากระซิบใกล้ๆ "ตรงนี้นะๆ" แล้วก็อ่านผิด กร๊ากกกกกกก อาระคุงเลยช่วยอีก ยื่นเข้ามาใกล้อีก แอร่ยยยย =w= ความสุขเล็กๆ แต่นะเรียวจัง เค้าไม่ได้นอกใจน้า!!!

ความโชคดียังไม่หมด พอมาคาบสี่ เอาอีกแล้ว =w= อายาเมะจังลืมของอีกแล้ว (กู๊ดจ๊อบ!) เราเลยได้เนียนอีก กร๊ากก ใจดีอีกแล้วอ่าาา TT 

สู้ๆนะน้อง! เจ๊เชื่อว่า ถ้าน้องมาไทย โดนรุมแน่ กร๊ากกก สเปคคนไทยล่ะ กร๊ากกกกก แต่หล่อนะ =w=b

.

.

.

ว่าแล้ว เราก็ไปดีกว่าไปหาไรกินข้างนอก กร๊ากกก พรุ่งนี้ จะไปขี่จักรยานรอบเมืองกับป้าแหละ เหอๆ ไปอาสาสมัครไง น่าสนใจดี อิอิ ไปทำความดี รับวันออกพรรษา =w=b ไว้จะมาเล่าให้ฟังน้าาา

.

.

.

สุดท้ายขอบคุณที่มาอ่านเรื่องไร้สาระนะ กร๊ากกก